Να σας πω μια ιστορία ;

Δύο από τα πιο πολύτιμα βιβλία μου, παρά το μικρό μέγεθος και την φαινομενική τους απλότητα. Ο,τι πρέπει για το καλοκαίρι.
na-soupo-mia-istoria istories-na-skefteis

"Ο Ντεμιάν είναι ένας ανήσυχος νεαρός φοιτητής που προσπαθεί να ανακαλύψει τον εαυτό του. Οι αναζητήσεις του τον κατευθύνουν στον "Χοντρό", έναν πολύ ιδιόρρυθμο ψυχαναλυτή που τον βοηθά να αντιμετωπίσει τη ζωή και να βρει απαντήσεις στα ερωτήματά του με έναν τρόπο πολύ πρωτότυπο: σε κάθε συνάντηση, του διηγείται από μία ιστορία, κλασική ή μοντέρνα, "ανατολίτικη" ή "δυτικότροπη", που πηγάζει από τη λαϊκή προφορική παράδοση ή απευθείας από τη φαντασία του "Χοντρού". Οι ιστορίες αρχίζουν να λειτουργούν ως παραβολές, και ο Ντεμιάν κατασιγάζει τις αγωνίες και τις ανασφάλειές του, ωριμάζοντας μάλλον, παρά βρίσκοντας "έτοιμες λύσεις" και "συνταγές ευτυχίας"… "

Είναι γεμάτα ιστορίες, σύντομες κι όμως τόσο εύστοχες, τόσο σοφές που φωτίζουν το νου και αφυπνίζουν το πνεύμα. Μια προσέγγιση ενός πραγματικά χαρισματικού θεραπευτή, του Χόρχε Μουκάι, που όλοι θα θέλαμε να είχαμε μια κουβεντούλα μαζί του και να ακούσουμε το είδος της ιστορίας που θα επέλεγε για εμάς.

Μεταφέρω εδώ μια από τις ιστορίες που κράτησα σαν φυλαχτό στη μνήμη μου….
" Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο,και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα.Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας, που όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο, έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους, του όγκου και της δύναμής του… Όμως, μετά την παράσταση, και λίγο πριν επιστρέψει στη σκηνή ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος σε ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.
Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο οτι ένα ζώο που μπορεί να ξεριζώσει δέντρα με τη δύναμή του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.
Μα τί τον κρατάει?
Γιατί δε το σκάει?
Όταν ήμουν μικρός πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή έναν θείο μου για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξήγησε οτι ο ελέφαντας δεν το έσκαγε γιατί ήταν δαμασμένος.
Έκανα τότε την προφανή ερώτηση : " Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν"?
Δεν θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα. Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα -ευτυχώς για μένα- οτι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε να ανακαλύψει την απάντηση.

Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ`ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.

Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα το νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βεβαιος οτι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα παρ`όλες του τις προσπάθειες δεν τα είχε καταφέρει, γιατί εκείνο το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.
Φαντάστηκα οτι θα κοιμόταν εξαντλημένο και οτι την επόμενη μέρα θα προσπαθουσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο..Ώσπου μια μέρα,
μια φριχτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας ου βλέπουμε στο τσίρκο, δεν το σκάει επειδή νομίζει οτι δεν μπορεί, ο δυστυχής.
Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του.
Και το χειρότερο είναι οτι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση.
Έτσι είναι Ντέμιαν. Όλοι είμαστε λιγο-πολύ σαν τον ελέφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία. Ζούμε πιστεύοντας οτι "δεν μπορούμε" επειδή μια φορά πριν από πολύ καιρό, οταν είμασταν μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε.
Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα "Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω"
Μεγαλώσαμε κουβαλώντας αυτό το μήνυμα που επιβάλαμε στον εαυτό μας…Όταν μερικές φορές, νιώθουμε τους χαλκάδες να σφίγγουν τα πόδια μας και ακούμε τον ήχο της αλυσίδας μας, κοιτάζουμε λοξά το παλούκι και σκεφτόμαστε :

Δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω.

Ας σκεφτούμε με αφορμή αυτή την ιστορία, τα προσωπικά μας "δεν μπορώ".
Και επί τη ευκαιρία, ας λάβουμε και το πιο πλάγιο μήνυμα, αυτό που σχετίζεται με το βάναυσο τρόπο μεταχείρισης των ζώων στο τσίρκο και ας μην πάει ΠΟΤΕ ξανά ΚΑΝΕΙΣ να γίνει συνένοχος, επιβραβεύοντας αυτά τα εγκλήματα.
ΜΑΚΡΙΑ από τσίρκο με ζώα!

4 Σχόλια

  • Ο/Η spirou λέει:

    Ανατρίχιασα, πόσο καλά δίνει τη μοίρα και τον πόνο αυτών των ζώων που μερικοί κακομεταχειρίζονται τόσο…

    • Ο/Η Andria λέει:

      Είδες? τόοοοοοση δα ευαισθησία να έχει κάποιος..δεν πρέπει να πατήσει ξανά σε τσίρκο. Και κάθε χρονιά αποτρέπω τα παιδιά που έχω κι ας έρχομαι ύστερα σε σύγκρουση με κάποιους γονείς..
      Ο Μπουκάι ήθελε παρ`ολα αυτά να μας παροτρύνει να αποτινάξουμε φόβους που βασίζονται σε παλιές εμπειρίες και να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας..

  • Ο/Η marilia λέει:

    Αρνούμαι ακόμα και να το παρακολουθήσω στην τηλεόραση. Το θεωρώ βάναυσο. Αλλά μετά την αποψινή ανάγνωση του ποστ σου, λέω να πάω στο κρεβατάκι μου και το πρωί να ξαναδοκιμάσω να βγάλω αυτή τη βαριά αλυσίδα από το πόδι μου. Λες;;; …

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.