Κυριακή, στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο

Ωραίο το Καλοκαιράκι και η πλανεύτρα θάλασσα αλλά σίγουρα και το Φθινόπωρο έχει τις χάρες του (με λίγη καλή θέληση!) Τι πιο αναζωογονητικό αυτή την εποχή από μια επίσκεψη στο δάσος? Ο,τι δάσος έχει μείνει δηλαδή (ουφφ…)Ανυπομονώ να πάρω τα βουνά μόλις ψυχράνει λιγάκι ο καιρός, για να μαζέψω θησαυρούς του δάσους. Τα πιο όμορφα υλικά για φυσικές χειροτεχνίες! Βελανίδια, φύλλα σε υπέροχα κόκκινα και κίτρινα χρώματα, ξυλαράκια… Υπάρχει τίποτα ωραιότερο από την επαφή με τη φύση και τα πλάσματά της?

Τέτοια  εποχή, με τη δροσούλα, σχεδόν κάθε χρόνο περνάμε απαραιτήτως μια βολτίτσα από τα Σπάτα. Ξεκίνησε σαν μια απλή σχολική επίσκεψη το 2005 και τελικά  μου έγινε συνήθεια, αυτό το Φθινοπωρινό ραντεβού με τα ζωάκια!

Εχθές λοιπόν με καλό καιρό ευτυχώς, ξεκινήσαμε με χαρά για το Αττικό Πάρκο. Με την απαραίτητη φωτογραφική μας μηχανή, κάτι αλμυρά σνακ να κριτσανίζουμε στο δρόμο, δυο τεράστια χαμόγελα που θα ξαναδούμε τις λατρεμένες σουρικάτες (έχω απίστευτη τρέλα μ`αυτές.!!) και νά σου  μια ουρά τερααάστια στα ταμεία για το εισιτήριο. Πάρα πολλά τα ενθουσιασμένα παιδάκια και σκεφτόμουν πόσο θα εντυπωσιαστούν με όσα θα δουν και πόσο σπουδαίο είναι που οι γονείς τους τα έφεραν ως εδώ.

Οι διαδρομές οικείες, τα ζωάκια στις θέσεις τους (εκτός από τις σουρικάτες που μετακόμισαν), κάποιες νέες αφίξεις ζώων και η βόλτα μας ευχάριστη και χαλαρή. Κάποιες στιγμές βέβαια που μου τράβηξαν την προσοχή τα σχόλια που έπεφταν βροχή τριγύρω μου,  μου ήρθε να βρίσω πολλούς. Κάποιοι "καλοί γονείς" που θαύμασα επειδή έφεραν τα παιδιά  τους στο πάρκο αποδείχθηκαν εντελώς  μ……… Δε φαντάζεστε  πόσες φορές μπροστά από άγρια ζώα άκουσα " Θα σε δώσω να σε φάει αν δεν κάθεσαι καλά!!!" (εσένα να φάει ρε μπάρμπα). Ή το ανεκδιήγητο " Κάτσε να δώσουμε να φάει και το ζώο (μπισκότα, σάντουιτς)" " Μα, μπαμπά ..απαγορεύεται!" (το παιδί υποδεικνύει στον γονιό το σωστό) "Τί λες μωρέ που θα μας πούνε αυτοί τί θα κάνουμε!" και δώστου τα μπισκότα να πετάγονται ελαφρά τη καρδία. Ο μάγκας Έλληνας!  Πόσο με εκνευρίζει η τόση ασυνειδησία Θεέ μου..

Ας αφήσουμε  όμως τα κατορθώματα του ανώτερου θηλαστικού για να δούμε μερικές φάσεις από κάποιους μόνιμους και γλυκύτατους κατοίκους του πάρκου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αλήθεια, αν είσαστε κάποιο ζώο, ποιο θα θέλατε να ήταν αυτό?

 

10 Σχόλια

  • Ο/Η marilia λέει:

    Τι φοβερή αυτή η βόλτα!!! Την έχω κάνει ήδη μία φορά με τον έρωτα της ζωής μου και… την ερωτεύτηκα! Εμείς είχαμε ένα κόλλημα με το καπιμπάρα (το μεγαλύτερο τροκτικό του κόσμου) και με τους λεμούριους (με τη μακριά ριγέ ουρά). Στα πτηνά κόντευα να τσιρίξω, ενώ στα ερπετά άφησα τα αποτυπώματα των… σνουπονυχιών μου πάνω στο χέρι του Ακτινίδιου. Θέλω πάλιιιιιιιιιιιιιι!!!!! Μπουέεεεεεεεεεε!!!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Μαριλία μου τί ωραία που τα περιγράφεις!!! Το καπιμπάρα δεν το πολυπροσέξαμε..τι κρίμα! Ούτε που το είχα υπόψη μου! Οι λεμούριοι κορυφαίοι, αν και την πιο πολλή δόξα τους την πήραν από την ταινία Μαδαγασκάρη και το "γουστάρω να χορεύω" που άφησε εποχη! Στα ερπετά αυτή τη φορά δεν πήγαμε…δεν μας έλειψαν:-) Αρκετή επαφή είχαμε εξ αποστάσεως με το ιγκουάνα της αδερφής μου!! Να ξαναπάτε όταν βρεθείς Αθήνα!! Με το Ακτινίδιο παρακαλώ!!!! 🙂

  • Ο/Η knottycat λέει:

    Σε ζηλεύω για τη βόλτα αυτή! Θα ήθελα να είμαι τσιτάχ!! ή μια απλή ταπεινή κοπρογατούλα! Θα μας κάνεις ψυχογράφημα αγαπητή μου?? 😛

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Καλη μου knottycat δεν θα σας κάνω ψυχογράφημα,ο καθένας επιλέγει για άλλο λόγο το ζωάκι που επιθυμεί! Άλλος γιατί το νιώθει οικείο κι αγαπητό κι άλλος από θαυμασμό και δέος. π.χ αν ήμασταν τσιτάχ εσύ και κουκουβάγια εγώ…θα αράζαμε με την ησυχία μας. Αν όμως είμασταν κοπρογατούλες, σουρικάτες κ.λπ θα ζούσαμε μες στους κινδύνους και το άγχος. Γενικά πάντως, λένε πως πολύ δυνατά ζώα διαλέγουν οι πιο ανασφαλείς άνθρωποι.

  • Ο/Η spirou λέει:

    Χαχαχαχα τέζα τα άγρια θηρία!! Μα τι ξάπλες είναι αυτές!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Καλά Spirou, δεν φαντάζεσαι τί γέλιο κάναμε! Είχαν λιώσει στις ξάπλες οι τίγρεις 🙂 Και γενικά πολλά ζώα ήταν κάπως έτσι και ψάχναμε να τα βρούμε! Εμ βαριούνται κι αυτά… Συνεχώς τα ίδια και τα ίδια με όλους εμάς τους δίποδους αδιάκριτους που κατακλύζουμε το πάρκο τους κάθε ΣΚ!

  • Ο/Η spirou λέει:

    Πάντως οι σουρικάτες είναι πολύ φάτσες, κι εμένα μου αρέσουν πολύ!

    Στο Αττικό πάρκο είχα πάει πριν χρόνια και μετά πήγα στο Ζωολογικό Πάρκο της Κολωνίας και είπα ότι δεν ξαναπάω στο Αττικό, θα μου φαίνεται πολύ λίγο,αλλά βλακεία μου, μια χαρά είναι, πανέμορφο κι αυτό. Θα ήθελα να έχει περισσότερο πράσινο μόνο.

    Πέρισυ η εργασία για το μεταπτυχιακό του Δημήτρη ήταν για τη σήμανση στο Αττικό Πάρκο και πήγαινε συνέχεια εκεί, το λάτρεψε.

    Αυτά. Συγνώμη για το σεντόνι :p

  • Ο/Η Άντρια λέει:

    Spirou μην το ξαναπείς, σεντόνια όσα θες σ`αυτό το blog!Και μπουγάδα ολόκληρη αν χρειαστεί. Ώστε τόσο ωραίο ήταν το Ζωολογικό Πάρκο της Κολωνίας ε? Πάντως και το Αττικό, αξιοπρεπέστατο είναι και πολυάριθμο σε ζώα. Λείπουν και κάποια βασικά βέβαια. Δεν έχω καταλάβει γιατί δεν φέρνουν ελέφαντα π.χ. Σίγουρα είναι πολύ αγαπημένος προορισμός πάντως. (Αν και μας έμεινε μια….δυνατή οσφρητική ανάμνηση μετά, για αρκετή ώρα – μες στο προγραμμα είναι κι αυτό!)

  • Ο/Η dailyscene λέει:

    Ολοι μαιμού με φωνάζουν… τι να πω…χιχιχιχι

    Μάλλον αλογο να τρέχω θα ήθελα.

    φιλιά

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.