Τραυματισμοί

Δεν υπάρχει πιο μεγάλος φόβος στη ζωή μου από το να χτυπήσει κάποιο παιδί που βρίσκεται στη δική μου ευθύνη. Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από την αδυναμία μου να το κάνω καλά. 2 φορές ως τώρα έχω κατατρομάξει. Πριν 3 χρόνια στο ιδιωτικό νηπιαγωγείο όπου εργαζόμουν, ένα παιδάκι σπρώχτηκε από κάποιο άλλο και χτύπησε το σαγόνι του σε μια καρέκλα ( ξύλινες ήταν). Δεν περιμέναμε να είναι κάτι σοβαρό αλλά νά που το παιδί είχε μια μικρή σχισμή στο εσωτερικό κάτω χείλος και αιμορραγούσε αρκετά. 2 δασκάλες και να`μαστε με κομμένα γόνατα, σε κατάσταση πανικού. Βάλαμε πάγο, λίγο betadin αλλά ……. ακόμα κι όταν το παιδί ησύχασε, συνέχισα να τρέμω και να νιώθω άχρηστη. Με πιάνει φοβερός θυμός με τον εαυτό μου. Κι όταν πρέπει να ειδοποιήσω τη μητέρα του, εκεί να δείτε ενοχή..Χρεώνομαι το καθετί, έστω κι αν προσπαθώ να το χειριστώ σωστά.

Την Παρασκευή ένα από τα παιδάκια που προσέχω -2 ετών- τρώει ξαφνικά μια γλύστρα στο μπάνιο στο χαλάκι και χτυπά με το κεφάλι, στο γιογιό του που για κακή τύχη ήταν εκεί κοντά..Κλαίει, το σηκώνω αστραπιαία και αρχίζω να βάζω κρύο νερό από τη βρύση στο κεφαλάκι του. Και τότε παρατηρώ οτι έβγαινε -ελάχιστο βέβαια, αλλά αρκετό για να σοκαριστώ- αίμα από την εξωτερική άκρη του ματιού…παρατηρώ κι ένα μικρό πρηξιματάκι από κάτω και πανικοβάλλομαι. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο, ΔΕΝ ΞΕΡΩ πόσο σοβαρό ή ήπιο μπορεί να είναι..Ειδοποιώ τη γιαγιά του παιδιού αφού το ηρέμισα και έκανα ο,τι περνούσε από το χέρι μου. Εκείνο μετά από 2 λεπτά ήταν και πάλι χαρούμενο, γελούσε και έπαιζε με την αδερφούλα του φτιάχνοντας σπιτάκια…

Δεν ησύχαζα με τίποτα. Ήρθε η γιαγιά, ήρθε και η θεία του, όλες ΠΑΝήρεμες να το μαλώνουν οτι δεν προσέχει και να μου λένε πως το έχει πάθει ξανά (!) κι οτι δεν είναι σοβαρό. Μέχρι το βράδυ ήμουν σε απαίσια συναισθηματική κατάσταση.  ΔΕΝ με νοιάζει αν είναι λογικό ή αναπόφευκτο να χτυπούν τα παιδιά…. Δεν μπορώ να ανησυχώ λιγότερο ή να σταματήσω να κατηγορώ τον εαυτό μου αν συμβεί οτιδήποτε ενώ είμαι παρούσα. Κι έχω ακούσει τόσες ιστορίες με τρομαχτικά περιστατικά σε σχολεία που όχι μόνο δεν με σκληραγωγούν, αλλά όσο πάω θα χάσω και τον ύπνο μου.

Κάποιες φορές χρειάζεται τόσο άμεση αντιμετώπιση που δεν αρκεί να καλέσεις γρήγορα το γιατρό ή ασθενοφόρο. Στο κατά τα άλλα σπουδαίο και τρανό Τ.Ε.Α.Π.Η (Πανεπιστήμιο Αθηνών) δεν υπήρχε ούτε ένα μάθημα για πρώτες βοήθειες, ενώ έπρεπε όχι μόνο να υπάρχει αλλά να είναι υποχρεωτικό και βιωματικό. Μια συνάδελφος όμως που τελείωσε ΙΕΚ αισθανόταν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση γιατί στη δική της σχολή είχε μάθει πολλά πάνω σ`αυτά.

Πείτε μου, εσείς πώς τα αντιμετωπίζετε? Είμαι παράλογη?

33 Σχόλια

  • Ο/Η marilia λέει:

    Ησύχασε, καλό μου! Συμβαίνουν και θα συμβαίνουν πάντα. Δεν είναι δυνατό να είσαι… παντού, ούτε και είσαι… ζογκλέρ για να τα προλαβαίνεις όλα. Δύο χέρια έχεις, δύο πόδια και δύο μάτια! Δε γίνεται να μη συμβεί κάποιο ατύχημα. Προχθές εμένα μου 'φεραν από την αυλή ένα πιτσιρίκι μου χτυπημένο στο κεφαλάκι πίσω. Μάτωσαν τα μαλλιά, αλλά αυτό ήταν ήρεμο. Του έβαλα μπεταντίν, του μιλούσα για να δω σε τι κατάσταση βρίσκεται, είδα ότι ήταν μια χαρά και μετά τηλεφώνησα στη μαμά του. "Δε νομίζω ότι χρειάζεται ράμματα. Είναι ήρεμος, αν θέλετε, ελάτε να τον πάρετε". Ήρθε αργότερα. Και την άλλη μέρα η αδερφή του, με υφάκι, μου είπε ότι "2 ράμματα έκανε!". Κρατήθηκα και δεν της είπα τίποτα. Σιγά μη μου χρεώσουν περιστατικό που συνέβη στην αυλή εν ώρα διαλείμματος. Δεν αναφέρομαι στον εφημερεύοντα γιατί δεν έχει σημασία. Μπορούσε να συμβεί και σε εμένα. Σιγά μη χάσουμε τον ύπνο μας για τέτοια μικροατυχήματα. Ένα να θυμάσαι: τα παιδιά είναι από… πλαστελίνη. 😉 Αστειεύομαι, αλλά δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο. Δεν είσαι γιατρός! Εκπαιδευτικός είσαι.

    Πιάσε φιλί!

  • Ο/Η Άντρια λέει:

    Έχεις δίκιο βουνό Μαριλία μου και σε χιλιοευχαριστώ για όσα λες. Είμαι ενοχικό άτομο και δεν βοηθάει καθόλου. Μικρή, 10 χρονών, κρατούσα τη νεογέννητη αδερφούλα μου αγκαλιά και εκείνη γύρισε απότομα το κεφαλάκι της και χτύπησε στο ξύλο του κρεβατιού. Βάζω πιο γοερά κλάματα και από εκείνη, τρέχω στη μαμά, της δίνω το μωρό και αρχίζω "σας παρακαλώ..θέλω να με δείρετε, να με βάλετε τιμωρία, έκανα πολύυυ κακό" Οι γονείς μου ξέσπασαν σε γέλια και γω τίποτα..το χαβά μου:-) Άντε να δούμε πότε θα διορθωθώ..!πφφ!

  • Ο/Η DEMI λέει:

    Σε καταλαβαίνω γιατί και γώ έτσι ένιωθα πριν γίνω μανούλα….

    …με ενα άγχος ήμουν μη χτυπήσει σοβαρά κάποιο παιδάκι, γιατί απο μικρά χτυπηματάκια άλλο τίποτα….

    Τώρα που είμαι σπίτι με την μικρή και παρόλο που την προσέχω και δεν την αφήνω απο τα μάτια μου συνέχεια κατι κάνει απο απροσεξία και χτυπάει…λίγο κλάμα και μετα όλα περνούν.Είναι η ηλικία της εξερεύνησης για την ταρζανούλα μου…μόνο που …δεν μπορεί να καταλάβει οτι το σπίτι δεν ειναι ζούγκλα…χα,χα!!!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Demi καλωσόρισες! Σ`ευχαριστώ για όσα μου γράφεις, μου δίνεις δύναμη! Να χαίρεσαι τη μικρούλα σου και να την καμαρώνεις στο μεγάλωμά της! Σαφέστατα είναι απόλυτα φυσιολογικό να εξερευνεί και πολύτιμη εξάσκηση για το σώμα της. Πιστεύω κι εγώ οτι η φύση δίνει μια νέα δύναμη στις μανούλες για να μην ανησυχούν τόσο πολύ. Μακάρι όλα τα χτυπήματα να είναι ασήμαντα και να βοηθούν τα παιδιά να αντιλαμβάνονται τα όρια των δυνατοτήτων τους με τρόπους ανώδυνους.
      Καλό μήνα!

  • Ο/Η spirou λέει:

    Είναι όντως πολύ μεγάλος φόβος ο τραυματισμός παιδιού στη δουλειά μας, όπως και το τι θα πουν οι γονείς του. Κι εγώ είμαι ενοχικό άτομο, αλλά σκέφτομαι αυτό: οι γονείς έχουν 1-2 παιδιά και πάλι δεν καταφέρνουν πάντα να προλάβουν τους τραυματισμούς. Εμείς έχουμε 25 στην τάξη και 200 στο διάλειμμα. Είναι δυνατόν να είμαστε δίπλα σε όλα τα παιδιά; Είναι δυνατόν να φανταστούμε τι θα κάνει κάθε στιγμή το καθένα και να προλάβουμε να το πιάσουμε πριν πέσει; ΟΧΙ. Επομένως το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε πάντα παρόντες, να μην λουφάρουμε στην εφημερία και να κάνουμε βόλτες γύρω γύρω για να αποφεύγουμε τουλάχιστον να ανεβαίνουν τα παιδιά στα δέντρα και τα κάγκελα ας πούμε. Επίσης να μην βγαίνουμε από την τάξη αν δεν είναι απαραίτητο.

    Αυτό που είπες για το ότι δεν υπάρχει μάθημα στο πανεπιστήμιο είναι πάρα πολύ σημαντικό. Πριν λίγο καιρό, και με όλους τους κανόνες που πρέπει να τηρούμε με τη γρίπη, άφησα ένα παιδί στην τουαλέτα που πήγε να κάνει εμετό και πήγα στο γραφείο να ειδοποιήσω τον υπεύθυνο για τη γρίπη και να βάλω γάντια και μάσκα. Την άλλη μέρα ο πατέρας του μου έκανε μια πολύ ήρεμη "παρατήρηση" γιατί δεν πρέπει ποτέ να αφήνουμε ένα παιδί να κάνει εμετό μόνο του, αφού μπορεί να πάθει αναρρόφηση. Αυτό δεν το ήξερα και δεν το ήξεραν ούτε κάποιες άλλες δασκάλες στην ηλικία μου. Μας το εξήγησε αργότερα μια άλλη δασκάλα που έχει κάνει παιδί. Δε θα έπρεπε λοιπόν να υπάρχει μάθημα πρώτων βοηθειών και άλλων τέτοιων πληροφοριών στο πανεπιστήμιο; Αντ'αυτού υπάρχουν 10 άλλα εντελώς άσχετα μαθήματα…Τι να πεις…

    Και το άλλο με τη γρίπη. Αν εγώ πήγαινα κοντα στο παιδί που έκανε εμετό, είχε τη γρίπη και εγώ χωρίς μάσκα κόλλαγα, μετά την κόλλαγα και σε όλα τα παιδιά της τάξης μου, τι θα γινόταν; Πώς προλαβαίνεις να βάλεις μάσκα ΚΑΙ να προλάβεις να πας δίπλα στο παιδί που κάνει τον εμετό;

    Αυτό ήταν. Συγνώμη για το ατελείωτο σχόλιο. Και μην αγχώνεσαι, απλά κάνε ότι καλύτερο μπορείς!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Σπιρού, είμαι σίγουρη πως με καταλαβαίνεις. Νομίζω πως η φοβία αυξάνεται όσο πιο μικρά τα παιδάκια και όσο πιο "πρωτάκια" είναι στο σχολικό περιβάλλον και την κοινωνική ζωή. Αυτό με την αναρρόφηση δεν το ήξερα ούτε κι εγώ.. Τα παθήματα μας γίνονται μαθήματα και η εμπειρία θα έρθει με τα χρόνια και μακάρι να μη μας συμβεί τίποτα σοβαρό ως τότε. Σε ένα νηπιαγωγείο στο Καλαμάκι κοντά σε εκείνο που εργαζόμουν, ένα παιδάκι λόγω γενεθλίων μοίρασε αβγά kinder στους συμμαθητές του. Χαρά και γέλια. Ένα παιδί όμως πήγε να ανοίξει με το στόμα το πλαστικό για να βγάλει το δωράκι και κατά λάθος κατάπιε εκείνο το κομμάτι που αποχωρίστηκε!!! Αποτέλεσμα να φράξει ο λαιμός του και να του κοπεί η αναπνοή. Ούτε ο γιατρός έσωσε εκείνο το παιδάκι παρόλο που ήταν παρών στο σχολείο κι έτρεξε αμέσως. Πώς να φανταζόταν τέτοιο πράγμα η νηπιαγωγός? Από τότε δεν έχω επιτρέψει αυτά τα αβγά στο σχολείο κι αν κάποιος κεράσει τέτοια, μπαίνουν απευθείας στην τσάντα και ανοίγονται στο σπίτι. Είναι πολύ χρήσιμο να μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας για να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο.

      Πολλά φιλιά!!

      Καλό μήνα!!!

  • Ο/Η spirou λέει:

    Πω πω τι ιστορία κι αυτή..

    Στο νηπιαγωγείο που εργαζόταν η μαμά μου μια νηπιαγωγός είχε ξεχάσει να κλειδώσει την πόρτα της, βγήκε από την τάξη της και ένα παιδάκι έφυγε από το νηπιαγωγείο και πήγε στο σπίτι μιας γνωστής του. Το έψαχναν μισή μερα και τελικά το βρήκαν και ήταν καλά, αλλά φαντάσου το σοκ της και το σοκ των γονιών…

    Επίσης κάποιοι γονείς κάνουν το λάθος και δεν ενημερώνουν τους δασκάλους για αλλεργίες ή ασθένειες των παιδιων τους και μετά τρέχουμε και δε φτάνουμε. Άστα, θέλει γερά νεύρα η δουλειά μας!

    Α επίσης πρέπει να κρατάμε το μέτωπο του παιδιού όταν κάνει εμετό για να μην χτυπήσει. Έμαθα πολλά πράγματα :p

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Σπιρού πολύ χρήσιμα όσα μου γράφεις και σ`ευχαριστώ! Πραγματικά θέλει γερά νεύρα …ελπίζω να τα αποκτήσω κάποια στιγμή! Μακάρι να μην έχουμε τόσο ακραία πράγματα να διηγούμαστε από τις προσωπικές μας εμπειρίες! Μια συνάδελφός μου πάλι (τωρα θα τα θυμηθώ όλα γμτ?) πολύ φοβική κι εκείνη με τετοια θέματα, πήγαινε τα παιδιά στο θέατρο με το σχολικό. Ένα από εκείνα, παραπάτησε στο σκαλί κατεβαίνοντας και χτύπησε το κεφάλι στο πεζοδρόμιο. Άφησε σε άλλη δασκάλα τα παιδιά της και πήρε το παιδί αγκαλιά να το πάνε στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Φαντάσου οτι έπρεπε να του κρατά το μέτωπο σφιχτά για να μην πετάγεται το αίμα 🙁 Φτάνοντας λοιπόν στο νοσοκομείο μόλις παρέδωσε το παιδί στον πρώτο άνθρωπο που είδε να φορά λευκή στολή, λιποθύμησε. Το παιδί έγινε εντελώς καλά, του έμεινε μόνο το σημάδι από τα ράμματα. Ο Θεός βοηθός!

      Α!Και κάτι ακόμα…Ειδοποιούμε τους γονείς σε κάθε περίπτωση οτι το παιδί έχει χτυπήσει ή ανάλογα με το αν είναι ή όχι σοβαρό?

  • Ο/Η vivi λέει:

    Η ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΗ ΔΙΟΤΙ ΑΠΟ ΟΤΙ ΔΕΙΧΝΕΙΣ ΤΑ ΑΓΑΠΑΣ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΓΙ ΑΥΤΟ ΕΓΙΝΕΣ Κ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ (ΣΗΜΕΙΩΣΗ:Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΔΑΣΚΑΛΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΔΕΝ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΜΗ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΧΟΛΕΙΟ).ΔΕΝ ΣΟΥ ΛΕΩ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΥΣΗΧΕΙΣ ΑΠΛΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΔΕΙΧΝΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ ΣΟΥ ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΕΞΥΠΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ.ΑΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΑΝΙΚΟΒΑΛΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΚΛΑΙΝΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ''ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΟΝΤΑΙ''ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΧΑΤΗΡΙΑ.

    ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΗ ΜΕ ΑΥΤΑ ΔΙΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΝΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΜΙΚΡΟΣ ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ.ΕΠΙΣΗΣ ΟΠΩΣ Κ ΜΟΝΗ ΣΟΥ ΕΙΠΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΚΟΠΕΛΕΣ ΓΡΑΦΟΥΝ(ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΒΙΩΣΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥΣ) ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΗΤΕΡΩΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΑΛΛΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΡΗΞΕΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΝΑ ΤΟ ΘΕΩΡΗΣΕΙ ΩΣ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΘΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ.ΑΛΛΕΣ ΕΧΟΥΝ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ Κ ΑΛΛΕΣ ΟΧΙ.

    ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΙΔΡΟΥΣΑ ΑΝ ΤΟ ΕΒΛΕΠΑ ΧΤΥΠΗΜΕΝΟ..ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΟΜΩΣ ΠΟΤΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΗΤΕΡΑ Η ΟΠΟΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΜΗΝΙΟΝ ΟΠΟΥ ΓΛΥΣΤΡΗΣΑ ΣΤΗΝ ΤΟΤΕ ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΗ ΚΥΛΛΙΟΜΕΝΗ ΣΚΑΛΑ ΜΕ ΤΡΑΒΗΞΕ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΟΥ ΤΑ ΤΡΑΒΗΞΕΙ Ο ΜΑΓΝΗΤΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ Η ΣΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΣΩ.

    ΣΚΕΨΟΥ ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ 🙂

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Vivi σ`ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και την αισιόδοξη σκέψη σου. Και έχεις απόλυτο δίκιο σχετικά με το θέμα του πανικού. Τα παιδιά πολλές φορές χτυπούν και ανάλογα με την αντίδραση του ενήλικα, κλαίνε ή το αντιμετωπίζουν πιο ήρεμα. Μπορεί να μην έχει πονέσει καν και αν δει τον άλλο να ουρλιάζει "πω πω το παιδί!!" να τρομάξει οτι κάτι σοβαρό του έχει συμβεί! Απλά αν πραγματικά ανησυχήσεις, δύσκολα το κρύβεις. Κινείσαι αμήχανα και νευρικά. Και όπως είπες πολύ σωστά, αρκετές φορές δεν ξέρεις αν τελικά "δεν είναι τίποτα".. Δεν είμαστε γιατροί. Και οι μαμάδες αντιδρούν επίσης απρόβλεπτα. Όπως και να`χει…σκέφτομαι πως τα αγαπάω τα παιδιά, αλλά για εκείνες είναι όλος ο κόσμος τους. Άρα τις κατανοώ ακόμα και αν φέρονται υπερβολικά. Ποια μάνα αν πάθαινε κάτι σοβαρό το παιδί της θα σκεφτόταν "ε ναι η δασκάλα έχει άλλα 30 παιδιά, πώς να τα προσέξει όλα?"..Ακόμα κι αν αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια. Παρ`όλα αυτά σκέφτομαι θετικά, απλά έτυχε πρόσφατα νέο περιστατικό και μου ξύπνησε μνήμες και συναισθήματα.
      Φιλιά!

  • Ο/Η marilia λέει:

    -Κυρίαααααααααααααα, ο…. έπεσεεεεεεεεεεεεεε!!

    -Πού;

    -Να τον, στην αυλή! Και κλάει!

    Πηγαίνω κοντά και με… "ψυχραιμία"

    -Έκανες τρύπα στην αυλή; Έσπασες το πλακάκι; Ράγισε η άσφαλτος; Ιιιιιιι!

    Ο μικρός κοιτά σαστισμένος, αλλά χωρίς να κλαίει.

    -Γι' αυτό κάνεις έτσι, μωρέ; Θα πας και φαντάρος… Δεν είναι τίποτα, έλα να βάλουμε λίγο μπεταντίν.

    😉

    Εσύ μπορεί να θες να λιποθυμήσεις, αλλά δε χρειάζεται να λιποθυμήσει ΚΑΙ το παιδί! Το φτάνει ο πόνος του!

    Α, τηλέφωνο παίρνουμε και ενημερώνουμε αν είναι το χτύπημα σε "περίεργο" σημείο. Αν ανοίξει γονατάκι, ε, δε θα τους τρελάνουμε τους ανθρώπους… Στο ιδιωτικό τηλεφωνήσαμε, μια φορά, αφού είχαμε πάει για ράμματα το παιδί. Πάντα μας κακολογούν -κάποτε απείλησε κάποιος και με μήνυση- αλλά μόλις ηρεμήσουν, όλα καλά. Εσείς δεν έχετε χτυπήσει ποτέ;

  • Ο/Η Άντρια λέει:

    αααααααααχχ (αναστεναγμός ανακούφισης!) Ευχαριστώ καλή μου, μου έσωσες τον ύπνο! Τυχερά τα παιδάκια σου! Μα τί απίστευτος διάλογος ήταν αυτός! χαχαχα!Τελικά είσαι πραγματικά Ρονταρικιά, με δόξα και τιμή!!

    Πολλά πολλά φιλιά!

  • Ο/Η mairyliscious λέει:

    ξερεις ποσο καιρο ψαχνω ενα τετοιο blog και δεν εβρισκα???

    σε ευχαριστω παραααα πολυ για το υπεροχο σχολιο σου !!!

    θα διαβασω καθε σου αναρτηση !!!!!

    να μην σκεφτεσαι το κακο ποτε !!!! σιγουρα ολοι εχουμε αυτο το φοβο γιατι αγαπαμε τα παιδια και δεν θελουμε να συμβει κατι τετοιο !

    ασε που οταν μελετας το κακο ερχεται και σε βρισκει

    να μην σκεφτεσαι λοιπον αρνητικα να εισαι ηρεμη και ολα θα πανε καλα !

    απλα θελει να εχεις οχι τα ματια σου 400 αλλα 400000000 καιιιιι

    με βρισκει απολυτα συμφωνη η αντιδραση της μαριλια της οποιας ειναι το μονο blog που ειχα βρει αλλα ποτε δεν ειχα βρει blog νηπιαγωγου ! χαιρομαι πολυ που σε βρηκα!!!

  • Ο/Η Άντρια λέει:

    Mairyliscious καλωσόρισες! Εγώ "σε διαβάζω" καιρό τώρα,βρίσκω υπέροχο το blog σου!!Ξεχωριστό και γεμάτο στυλ και προσωπικότητα. Λατρεύω το νησί σου, επίσης! (ααχ! Κερκυρούλα!) Aλλο ένα blog νηπιαγωγού που ίσως το ξέρεις κι εσύ είναι της Ευδοκίας, http://astropeleki.wordpress.com
    Πολλά φιλιά! Να είσαι καλά και θα τα λέμε!

  • Ο/Η marilia λέει:

    Άντρια, συγγνώμη για την… κατάχρηση του χώρου σου 😳 , αλλά είδα Κερκυραία;; Είδα;; Αχχχχχ, Κέρκυρα, μου λείπεις!!! Δυο υπέροχα χρονάκια, σε υπέροχο σχολείο, τέρμα Θεού, με απίστευτα διαολάκια που υπεραγαπάωωωωω! Μη μιλήσω για διευθυντή!!! Αααχχχχ, Κέρκυρα!!!

    Εντάξει, δεν ξαναμιλώ, πάω να… κόψω τις γραμματοφατσούλες μου.

    Καληνύζζζζζζζ…

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      "κατάχρηση χώρου" λέγοντας? απλώσουυ καλέ εγώ τρελαίνομαι για παρεούλα!! Πρέπει να γνωριστείτε οπωσδήποτε με τη mairyliscious! H Κέρκυρα δεν είναι νησί, είναι ένας κόσμος μαγευτικός!! Θέλω έναν μπολσεβίκο ΤΩΡΑ! Αλήθεια, έχεις φάει αυτό το σούπερ γλύκισμα?
      Καλή χαρτοκοπτική και νωρίς στο κρεβατάκι!!!

  • Ο/Η marilia λέει:

    Μπολσεβίκο ήξερα… άνθρωπο, όχι… γλυκό! Ουλπ! Δεν τα έμαθα όλα, δύο χρόνια στην Κέρκυρα. Μήπως να ξαναπάω;;;; χιχιχιχιχχι!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      στην Παλιά πόλη, κάπου εκεί στα καντούνια τα λατρεμένα ήταν ένας φούρνος ημιυπόγειος με απίστευτες λιχουδιές! ένα σιροπιαστό μπαστουνάκι είναι ο μπολσεβίκος! Μόλις το φας ξεχνάς τον άνθρωπο και θυμάσαι μόνο το γλυκό 🙂 μ`αρέσει πολύ να δοκιμάζω ντόπιες νοστιμιές και να μην τρώω τίποτα από τα "γνωστά" στις διακοπές. Με το βούτυρο Κερκύρας όμως είχα αποοητευτεί. Πάλι το κλασσικό του σούπερ μάρκετ έβρισκα. Μα είναι δυνατόν?

  • Ο/Η mairyliscious λέει:

    ξερω σε ποιο μαγαζι αναφερεσαι αλλα δεν εχω φαει !

    χοχο

    τη μαριλια την ειχα βρει (το blog της δλδ)περισυ οταν διαβαζα για ασεπ της ειχα στειλει και mail! μου ειχε πει οτι ηταν κερκυρα !

    πρεπει να δοκιμασω το γλυκο οπωσδηποτε !!!

    σου ευχομαι να μας ερθεις εδω ! εισαι αναπληρωτρια τωρα??

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Θα σας ξαναέρθω γλυκιά μου mairyliscious αλλά για διακοπές! Περιμένω να με καλέσουν με την επόμενη φάση αναπληρωτών κι έχω αγωνία γιατί θέλω πάσει θυσία να είναι πολύ πολύ κοντά (Ν.Αττικής) . Δεν είναι μόνο το οτι ζω έναν έρωτα μεγάλο, αλλα και οτι δεν την παλεύω καθόλου με τις μεταναστεύσεις και τη μοναξιά! Ο Θεός βοηθός λοιπόν!!! Εσύ έχεις πιθανότητες για φέτος?

  • Ο/Η spirou λέει:

    Σας διακόπτω λίγο για να απαντήσω σε αυτό που μου ξέφυγε :p

    Εμείς στο σχολείο που είμαστε ειδοποιούμε τους γονείς να έρθουν να το πάρουν ΠΑΝΤΑ σε χτύπημα στο κεφάλι, ακόμα κι αν δεν φαίνεται σοβαρό. Απο κει και πέρα, σε οποιοδήποτε άλλο μικρό χτύπημα δεν ειδοποιούμε. Παίρνουμε πάντα τηλέφωνο σε τσίμπημα μέλισσας για να δούμε αν είναι αλλεργικό το παιδί. Βέβαια πάντα βρίσκεις περίεργους γονείς που μπορεί να σου γκρινιάξουν ακόμα κι αν το παιδί τους έκανε μια γρατζουνιά στο μικρό του δαχτυλάκι. Ε, τους τη λες κι εσύ και είσαι ok. Λες και όταν είναι στο σπίτι το παιδί δε χτυπάει ποτέ!

    Επίσης τώρα με τη γρίπη ειδοποιούμε να πάρουν οι γονείς τα παιδιά τους ακόμα και με μια ζαλάδα…

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Συγγνώμη, άργησα να απαντήσω αλλά με τρώει η αγωνία αυτό το διάστημα για την επόμενη φάση αναπληρωτών! Σ`ευχαριστώ που με βοηθάς Σπιρού, κάθε πληροφορία είναι πολύτιμη για μένα μέχρι να μπω στα πράγματα και να μάθω! Ελπίζω να μας ενημερώσουν κιόλας σχετικά με τα τί και τα πώς.
      Φιλάκια πολλά πολλά!

  • Ο/Η mairyliscious λέει:

    +fwnw gia to xtuphma sto kefali giati pote dn ksereis!

    ki emeis twra me thn griph tous pairnoume thl kai me buxa kai me thn paramikrh enoxlhsh !!!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      mairyliscious απ`οτι φαίνεται είσαι ευχαριστημένη από το ιδιωτικό. Ευτυχώς!! Όσο για τη γρίπη…μακριά από μας!! Την φοβάμαι μεν αλλά δε το θέλω το εμβόλιο..δεν το εμπιστεύομαι.

  • Ο/Η spirou λέει:

    Μην ευχαριστείς καλέ, είπαμε, αυτά πρέπει να τα λέμε μεταξύ μας για να γινόμαστε καλύτερες στη δουλειά μας. Να μοιραζόμαστε τις εργασίες, τα φυλλάδια, τη γνώση που έχουμε κι όχι να προσπαθούμε να τα κρύβουμε για να τα δίνουμε μόνο εμείς και κανείς αλλος. Υπάρχουν και τέτοια άτομα… Το θέμα είναι πώς να μάθουν καλύτερα τα παιδιά όμως.

    Η επόμενη φάση βγήκε, αλλά πήραν πολύ λίγους ε; Άντε βρε να σε πάρουν, ψάχνω κάθε φορά τα ονόματα μπας και βρω το δικό σου. Αντε, με την επόμενη να σε πάρουν εύχομαι!

  • Ο/Η spirou λέει:

    Χαχα, εντελώς άκυρο, σε πήραν κι ούτε το πήρα χαμπάρι :p

    Τώρα θα ανταλλάσσουμε συμβουλές πιο συχνά!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Και συμβουλές και υλικό, τα πάντα! Νασαι καλά που με σκεφτόσουν, είμαι απόλυτα σίγουρη οτι μου έστειλες ένα μεγάλο κύμα θετικής ενέργειας! Πήραν μόνο 8 αλλά ήμουν ήδη οριακά από την προηγούμενη φάση που είχαν πάρει πολλούς. Όλα καλά!!!

  • Ο/Η Ανν&alph λέει:

    Μόλις τέλειωσα τη σχολή γραφτηκα στους Σαμαρειτες.Ειναι τμημα του Ερυθρου Σταυρου (αν εχεις δει καποιους με κοκκινη στολη που τρεχουν σε φωτιες, σεισμους κτλ) για να μαθω Πρωτες Βοηθειες…Με εχουν βοηθησει αρκετα, εχω μαθει πολλα πραγματα. Μας εκαναν μαθηματα γιατροι..Εχω μαθει να κανω και ναρθηκα με κασετινα.

    Επισης οπου δω σεμιναριο τρεχω.Χθες τελειωσα παλι σεμιναριο πρωτων βοηθειων 20 ωρων..Φρεσκαρα οσα ηξερα απο προηγουμενο, και γενικα οσες φορςς τα ακους τοσο καλα τα μαθαινεις…Ειμαι πια πιο ψυχραιμη…Θα σου προτεινα να ψαξεις να βρεις απο Ερυθρο Σταυρο περιοχης σου αν γινονται αναλογα σεμιναρια…Εμεις μαζευτηκαμε 40 εκπαιδευτικοι , καναμε 2 γκρουπ, το ζητησαμε και εγινε!!!Ειναι πολυ πολυ καλο!!!

  • Ο/Η Ανν&alph λέει:

    Α εγω παντα ενημερωνω γονεις (καλα οχι για γρατζουνια σε γονατο).Σε χτυπημα σε κεφαλι ακομα και αν δεν φαινεται κατι σοβαρο, σε ενα πονο στην κοιλια..Παντα!!!Ενημερωνω , λεω τι εχει και απο κει και περα ο γονιος ας κρινει τι θα κανει…Θυμαμαι ενα παιδακι που μου ελεγε πως ποναει κοιλια..Της λεω περιμενε 5 λεπτα και αν δεν περασει θα παρω μαμα.Περναει 5 λεπτο παιρνω μαμα ηρθε μετα απο 15 λεπτα. Το παιδακι ειχε σκωληκοειδιτητα και μπηκε χειρουργειο την ιδια μερα…Οποτε ας παιρνω εγω τηλεφωνο για να εχω και κεφακι μου ησυχο!!!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Άννα μου αυτής ακριβώς της γνώμης είμαι κι εγώ. Καλύτερα να ειδοποιούμε σε κάθε περίπτωση, άλλωστε δε βρίσκω κάτι κακό σε αυτό, ακόμα κι αν δεν είναι κάτι σοβαρό, ο γονέας είναι εκείνος που θα αποφασίσει για το παιδί του. Μάλιστα θα αισθανθεί καλά που ειδοποιήθηκε και θα νιώθει γενικά μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. Για τον ερυθρό σταυρό το έχω ακουστά και θα με ενδιέφερε πολύ. Είσαι εξαιρετικά ευσυνείδητη, μπράβο σου!! Τί ζώδιο είσαι ? 😉

  • Ο/Η ANNA λέει:

    Ειμαι ταυράκι!!!Εσύ;;;Αααα εχεις μσν;Να τα λεμε και απο κει;;;

  • Ο/Η ANNA λέει:

    Εχω και ενα cd με πληροφοριες για πρωτες βοηθειες απο ερυθρο σταυρο…Να δω πως μπορω να στο στειλω…Φιλια

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.