Ένα νηπιαγωγείο, πρόκληση

Παρασκευή σήμερα και πήρα το "ελεύθερο" από το γραφείο της ΠΕ να πάω να δω το νηπιαγωγείο στο οποίο και θα διδάσκω μέχρι τον Απρίλιο. Αισθάνομαι  όπως ακριβώς το περιέγραψε η Knottycat, ως Μαίρη Πόππινς προσγειωμένη ανώμαλα. Δηλαδή δοκιμάζω τη μια έκπληξη μετά την άλλη και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω πόσο μπορεί τελικά να απέχει η πραγματικότητα σε σχέση με ο,τι είχα στο μυαλό μου σαν προσδοκώμενο.  Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Παρουσιάστηκα την προηγούμενη Παρασκευή στο κεντρικό γραφείο και την Δευτέρα το μεσημέρι με τοποθέτησαν και μου ζήτησαν να παρουσιαστώ σε ένα άλλο. Ημέρα Τρίτη λοιπόν καταφτάνω στο γραφείο νούμερο δύο, ξανακάνω τα χαρτιά μου και με ενημερώνουν για το που βρίσκεται το σχολείο. Τετάρτη και Πέμπτη όμως, όφειλα να παραμείνω στο συγκεκριμένο γραφείο, να φορτωθώ τη δουλειά όλης της εβδομάδας μιας διόλου συμπαθητικής γηραιάς κυρίας και να πήξω κανονικά ως το σχόλασμα. Βεβαιώθηκα πάντως  οτι δεν θα άντεχα επ ουδενί να εργαστώ σαν υπάλληλος γραφείου. Κάθε εμπειρία είναι χρήσιμη, είναι σίγουρο αυτό.

Σήμερα λοιπόν στις 8.00 ακριβώς περνούσα το κατώφλι του νηπιαγωγείου. Πρόκειται να αναπληρώσω το κενό που αφήνει η προηγούμενη αναπληρώτρια που παίρνει άδεια κύησης και ανατροφής για 5 μήνες. Εκείνη είχε κληθεί για να αναπληρώσει το άλλο κενό που άφησε η προ προηγούμενη νηπιαγωγός των παιδιών για να συνταξιοδοτηθεί. Με απλά λόγια είμαι η τρίτη νηπιαγωγός που αλλάζουν τα παιδιά, μέσα σε 2 μήνες και κάτι…

Το νηπιαγωγείο, ένα παμπάλαιο διώροφο αφημένο στην τύχη του από άποψη συντήρησης, με μια μικρούλα τσιμεντένια αυλή στο πίσω μέρος, χωρίς ούτε ένα παιχνίδι για δείγμα.

Ανέβηκα απευθείας στο δεύτερο όροφο όπου είναι οι "τάξεις", περνώντας από αρκετά παρατημένα-παραπεταμένα παιχνίδια, εγκαταλελειμμένες  φιγούρες και φθαρμένα παιδικά στρωματάκια, στο πλάι της σκάλας. (το ντεκόρ?)

Ανοίγω την πόρτα και βλέπω έναν μικρό διάδρομο με 4 τραπέζια κολλημένα (χωρος φαγητού και χειροτεχνίας) και δεξιά και αριστερά του, δυο ταξούλες μια σταλιά, ΧΩΡΙΣ γωνιές, ΧΩΡΙΣ υλικό, ΧΩΡΙΣ επαρκή χώρο έστω για να καθήσουν τα παιδάκια.  Και άντε να πω οτι αυτά πάνω κάτω τα περίμενα γιατί η χώρα αυτή είναι γνωστό το πόσο φροντίζει τα σχολεία της και ειδικά τα νηπιαγωγεία να είναι χώροι ασφαλείς και κατάλληλοι για τις ανάγκες των παιδιών…

Αυτό που με πλήγωσε πραγματικά είναι η απέραντη και απόλυτη α δ ι α φ ο ρ ι α των νηπιαγωγών. Ζήτησα να είμαι εκεί από σήμερα γιατί όφειλα να δω το πως δουλεύουν με την προηγούμενη συνάδελφο ώστε να σεβαστώ κάποιες ρουτίνες τους  και να μην τους δημιουργήσω ξαφνική αναστάτωση. Άρα απλά παρακολουθούσα αυτά που τόσο η νηπιαγωγός όσο και η προϊσταμένη μου χαρακτήρισαν ως πρόγραμμα… Ζωγραφική ελεύθερου θέματος με φωνές και κακό, χειροτεχνίες ξεπέτα για 1 έτους παιδιά, και μετά "παρεούλα" με τραγούδια από παιδικά της tv ή όσα θυμόταν από τα παιδικά της χρόνια η νηπιαγωγός. Ούτε θεματολογία, ούτε ανάγνωση παραμυθιού…τίποτα! Δεν έτυχε, πέτυχε. Έτσι κάνουν κάθε μέρα, γιατί φυσικά "στο δημόσιο δεν έχει σημασία αν θα κάνεις μάθημα ή όχι" είπε η τριακονταετής πείρας προϊσταμένη μου.

Τα παιδάκια μιλούν τα πιο πολλά ελληνικά, αν και τα 22 από τα 23 είναι αλλοδαπά. Παιδάκια αρκετά επιθετικά γιατί δε γνωρίζουν πως να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους, κάποια κλειστά και απομονωμένα, όλα όμως με ματάκια διψασμένα και ψυχούλες αγγελικές. Σε κάθε χαμόγελό μου έπαιρνα ένα δικό τους σαν απάντηση. Όσο κι αν μου τα χαρακτήρισαν "δύσκολα" κι "απροσάρμοστα"  το μόνο που ένιωσα ήταν οίκτο για  την παραμέλησή τους. Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν στην αυλή….ένα παγκάκι για να κάθονται και να τρώνε οι νηπιαγωγοί ενώ τα παιδιά θα χτυπιούνται και θα κλαίνε μόνα τους. Από κανόνες άλλο τίποτα.. Αλλά, κανόνες ελέω Θεού μέσα από το μονόλογο και τις απαιτήσεις της νηπιαγωγού που για να έχει το κεφάλι της ήσυχο απαγορεύει τα πάντα…. Ήμουν η μόνη που περιφερόμουν στην αυλίτσα και… παρηγορούσα παιδιά. Η μόνη που είδε το παιδί που άνοιξε η μύτη του..Φρίκαρα με τις άλλες αλλά δεν το εδειξα. Πλήρης αδιαφορία. Όμως ο καθένας λειτουργεί κατα συνείδηση. Κι αν δεν τα πονάς τα παιδάκια, αν δεν σε έβαλαν οι άγγελοι σε αυτή τη θέση, κοντά τους, εκπαιδευτικός δε γίνεσαι ποτέ!!!!

Για μένα είναι μεγάλη πρόκληση το τμήμα αυτό. Θα ξεκινήσουμε από την αρχή και θα τους δώσω όση περισσότερη αγάπη και γνώση μπορώ. Είναι δική μου η ευθύνη γι` αυτά τα παιδιά και κάθε επίτευγμα, έστω και μικρό είναι πράξη ευλογημένη. Δημόσιο ή ιδιωτικό …στα παλιά μου τα παπούτσια τί είναι. Είχα άγχος μήπως δεν τα καταφέρω και να που απογοητεύτηκα επειδή καμιά άλλη εκεί μέσα δεν προβληματίστηκε για το παραμικρό… Με συμβούλεψαν φυσικά να κάνω το ίδιο.

Αυτό θα το δούμε 😉

21 Σχόλια

  • Ο/Η marilia λέει:

    Πήρες το βάπτισμα! Τέλεια! 😉 Ξεκίνα τώρα δουλειά και ξέχνα ό,τι σου 'παν! Ξέρεις καλύτερα από τον καθένα τι πρέπει να κάνεις και πώς. ΑΛΛΑ! Ψυχραιμία. Υπομονή. Επιμονή. Χαμόγελο και δουλειά.

    Καλή αρχή! (Α, ρε τυχερά νηπιάκια, τι Δασκάλα σάς έτυχε!!!)

    Σνουποφιλί σβουριχτό

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Μαριλίτσα μου σ`ευχαριστώ ειλικρινά και από την καρδιά μου! Δεν ξέρω τί θα καταφέρω, το μόνο που ξέρω είναι πως θα σεβαστώ τη θέση που μου έδωσε Εκείνος από ψηλά για να προσφέρω με όποιο τρόπο μπορώ.
      πολλά πολλά φιλιά!!!

  • Ο/Η Γλ&alph λέει:

    Καλή δύναμη!!!

    Ξεκίνησες με έντονα ευαισθητοποιημένο το συναίσθημα της ευθύνης σου.

    Θεωρώ δεδομένη την επιτυχία στη σχέση σου με τα παιδιά από την ανθρώπινη πλευρά της και πέρα από τον εκπαιδευτική πλευρά.

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  • Ο/Η spirou λέει:

    Χμμ….δεν ήταν πολύ καλή η πρώτη σου μέρα εκεί, αλλά αυτό σημαίνει πως όσα είχες στο μυαλό σου να τους κάνεις, θα φανούν σε αυτά τα παιδιά σαν παράδεισος μετά από όσα έχουν ήδη ζήσει! Επομένως φαντάσου πόσο θα σε αγαπήσουν!! Καλή δύναμη να έχεις για να αλλάξεις όσα θες να αλλάξεις και να φτιάξεις και το χώρο όσο μπορείς. Καλή αρχη από Δευτέρα!!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Σπιρού μου αν έχεις δουλέψει σε ιδιωτικό με κακομαθημένους γονείς και καλομαθημένα παιδιά χίλιες φορές πιο πολλά νιώθεις πως θέλεις να προσφέρεις σε αυτά τα παιδάκια που ζουν φτωχικά και χωρίς να ζητούν τίποτα.. Θα προσπαθήσω όσο πιο πολύ μπορώ ξέροντας οτι αυτή τη φορά η κάθε μικρή επιτυχία θα φέρει σιγά σιγά θαύματα. Σ`ευχαριστώ πολύ πολύ! Να έχεις ένα όμορφο ΣΚ!

  • Ο/Η ΒΑΣ λέει:

    Κρίμα……Υπάρχουν ακόμα τέτοιες "ξεθωριασμένες" νηπιαγωγοί; Κι εγώ συνάδελφος είμαι και καταλαβαίνω πώς ένιωσες. Δε σε φοβάμαι….Το κείμενό σου δείχνει ότι θα μπορέσεις να "ξεδιψάσεις" αυτά τα μικρά ανθρωπάκια, που τελικά είναι(απ` ότι βλέπω κι εγώ κάθε χρόνο)εντελώς εγκαταλελειμμένα από παντού!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Βασιλική χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω μέσω του blog. Είσαι νηπιαγωγός? Έχεις -δυστυχώς- δίκιο για την παραμέληση των παιδιών από όλες τις πλευρές.. Μακάρι να συμβάλλω θετικά στη ζωή τους και να τους προσφέρω πρώτα από όλα χαρά και ασφάλεια και έπειτα όλα τα άλλα. Όσο για τις νηπιαγωγούς, δεν θα με πείραζε αν ήταν απλά ξεθωριασμένες, ειδικά αν ήταν μεγάλες σε ηλικία. Με αηδίασε η ασυνειδησία τους (αδιαφορούσαν για τα παιδιά που έκλαιγαν λίγα βήματα μακριά τους) και η αδιαφορία τους για τα πάντα. Να φανταστείς πως στο άλλο τμήμα η νηπιαγωγός-προϊσταμένη, ήταν στο γραφείο της μιλώντας στο τηλέφωνο και από την ορθάνοιχτη πόρτα έμπαιναν οι γονείς και έπαιρναν όποιο παιδί ήθελαν. Μετά αυτή γυρισε στην τάξη της και λέει " Α! τι έγινε? τα πήραν όλα τα παιδιά?"……………. Δεν μπορούσα να φανταστώ οτι γίνονται τέτοια έκτροπα.. Κι όμως..

  • Ο/Η ANNA λέει:

    Antria καλημέρα και καλή αρχή ευχομαι και πάλι!!!

    Κρίμα που υπάρχουν τετοιοι συναδελφοι..κρίμα..Τυχερακια τα παιδακια λοιπον με την αλλαγη αυτη!!!Βλεπω ποσο νοιαζεσαι, ποσο πονας και ειμαι σιγουρη πως θα καταφερεις όσα θες…

    Οσο αφορα τα συναισθηματα φετος υλοποιω ενα προγραμμα "Δεξιοτητες για παιδια δημοτικου" λέγεται ο φακελος και εχει πολλες δραστηριοτητες σχετικα…

    Επίσης χθες αγορασα ενα βιβλιο "Ουτε καλυτερος,ουτε χειροτερος ,απλα διαφορετικος"

    Θα δω γενικα τι ειχε και αν δω πως μπορεις να το χρησιμοποιησεις σε νηπιαγωγειο θα σου πω να το παρεις…

    Φιλακια

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Άννα μου ΚΡΙΜΑ δε λες τίποτα..Ειδικά όταν παλεύουν με νύχια και δόντια και δεν καταφέρνουν να εργαστούν τόσοι άνθρωποι που έχουν το μεράκι της διδασκαλίας και λαχταρούν να βρεθούν πλάι στα παιδιά. Όσο για τη συναισθηματική αγωγή, με ενδιαφέρει περισσότερο από οτιδήποτε! Αυτό είναι που προέχει, να δέσει η ομάδα και να αποκτήσουν αυτοεκτίμηση. Ο,τι πιστεύεις οτι είναι χρήσιμο με χαρά θα το δοκιμάσω. Σ`ευχαριστώ πολύ πολύ!!
      Φιλάκια!!

  • Ο/Η mairyliscious λέει:

    Δεν μπορω να σου περιγραψω ποσο χαιρομαι για αυτα τα παιδια!

    πεταω απο τη χαρα μου που θα εχουν εσενα κοντα τους !

    μπραβο σου καρδουλα μην το βαζεις κατω με τπτ!!!

    οσο για το golden hall δεν το αγαπω οσο το mall ειναι τοσο παγερο με τοσο πολλες μαρκες και ακριβα μαγαζια που δεν μπορω να ψωνισω και επιπλεον δεν νιωθω τοσο οικεια οσο στο mall!

    καλο βραδυ !!! καλη αρχη για αυριο θα περιμενω καθε μερα τα νεα σου !!!

    αν εχεις στο pc σου τραγουδακια παιδικα να μιλησουμε με mail να μου στειλεις εχω κι εγω μερικα αν θες !

    σε φιλω !!!!

  • Ο/Η Vassilis λέει:

    Άντρια, σου εύχομαι καλή δύναμη στο έργο σου.

    Κατά κάποιο τρόπο η ανάρτησή σου μου θύμισε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες Dangerous Minds με τη Michelle Pfeiffer, που ως νέα δασκάλα προσπαθεί να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες ενός υποβαθμισμένου σχολείου.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Dangerous_Minds Στα ελληνικά νομίζω η ταινία λέγεται "Ατίθαση Γενιά"

    Σου αφιερώνω το γνωστό (;) τραγούδι από το soundtrack της ταινίας



    Καλή εβδομάδα.

  • Ο/Η Άντρια λέει:

    Βασίλη,σ`ευχαριστώ πολύ! Για το συγκεκριμένο εφηβικό μου άκουσμα δεν γνώριζα οτι πλαισίωνε μουσικά την ταινία αυτή. Το έχω συνδέσει με τις προσωπικές μου συναισθηματικές εξάρσεις από τα χρόνια που ήμουν στο Γυμνάσιο. Η ταινία είναι σίγουρα στα υπόψιν! Αλήθεια τα κορίτσια πως τα πάνε στο σχολείο? Η μαμά Άσπα μας κρατά σε αγωνία!!

    Δυο γλυκά φιλιά στα μαγουλάκια τους.

    Καλή εβδομάδα!!

  • Ο/Η astropeleki λέει:

    Ευκαιρία λοιπόν Άντριά μου να δώσεις στα παιδιά αυτά όσα έχεις μέσα σου και όσα οι συνάδελφοι δεν προτίθενται ή διατίθενται να δώσουν! Πραγματική πρόκληση! Μια καινούργια αρχή!

    Καλή επιτυχία καλή μου στο έργο σου!!! 🙂

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Ευδοκία μου σίγουρα δεν θα είχα καμία κριτική διάθεση απέναντι στις συναδέλφους, τη στιγμή μάλιστα που και η ίδια αισθάνομαι άπειρη. Αλλά αυτή η αδιαφορία με πείραξε, σαν άνθρωπο περισσότερο και σαν μελλοντική (θεού θέλοντος) μάνα. Η ασφάλειά τους προέχει του παιδαγωγικού έργου και η αίσθηση της ευθύνης που έχουμε πρέπει να μας είναι συνειδητή. Να`σαι καλά για τις ευχές σου και καλή δύναμη και σε σένα! Μακάρι κάποια στιγμή να βρεθούμε και στο ίδιο σχολείο!!

  • Ο/Η mamma λέει:

    Ο θησαυρός μου πηγαίνει δημόσιο παιδικό σταθμό από 18 μηνών και του χρόνου θα πάει νηπιαγωγείο. Πολύ χαίρομαι που υπάρχουν δάσκαλοι σαν κι εσένα.

    υγ. βούρκωσα με την αδιαφορία των "παιδαγωγών"

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Μιλάμε φυσικά για τον πασίγνωστο Τρομερό 🙂 Παρακολουθώ διαδικτυακά ανελλιπώς τα κατορθώματά του και εκείνο το βίντεο με τη σοκολάτα του, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Εγκρατής και σοβαρός. Γι`αυτό υιοθέτησε και το λουκ του γραφείου. Σου εύχομαι τον χαίρεσαι και να τον καμαρώνεις πάντα! Ευχαριστώ απ`την καρδιά μου για τα καλά σου λόγια. Δεν ξέρω αν αξίζω τον χαρακτηρισμό, όμως βάζω τα δυνατά μου και ελπίζω!!!
      Φιλιά!

  • Ο/Η marilia λέει:

    Πώς πάει; Έχεις αντοχές για ποστάκι εντυπώσεων και ενημέρωσης; 🙂

    Σνουποφιλιά

  • Ο/Η mairyliscious λέει:

    ki egw exw thn idia aporia me th marilia !

    makiaaaaaaaa

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Κορίτσια ευχαριστώ πολύ πολύ που νοιάζεστε! Ήθελα να περάσουν κάποιες μέρες να έχω και πράγματα να πω αλλά εννοείται πως είμαι και μέσα σε μια τρέλα όλες αυτές τις μέρες 🙂 Το ΣΚ θα σας πω εντυπώσεις και εμπειρίες!!
      Φιλιά πολλά!!!

  • Ο/Η KnottyCat λέει:

    Ελπίζω να έχουν φτιάξει τα πράγματα Άντρια! Καλό και ξεκούραστο σαββατοκύριακο! Περιμένουμε τα νέα σου μόλις είσαι έτοιμη

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.