Αντίο Σάκη :-(

Παρασκευούλα επιτέλους. Μετά από μια ιδιαίτερα δύσκολη εβομάδα. Πέρασα μέρες θλίψης, έντασης και κακοδιαθεσίας. Σαν να μην εφτανε "ο μικρός τύραννος", το περασμένο σαββατοκύριακο δοκιμαστήκαμε οικογενειακώς.

Το να αποχαιρετάς για πάντα το σκυλάκι σου είναι πόνος μεγάλος που μπορεί να συναισθανθεί μόνο όποιος έχει ένα κατοικίδιο- μέλος στην οικογένειά του…

Άνθρωπος ή σκύλος δικός σου, μικρή ή ανύπαρκτη διαφορά έχει. Ήταν κηδεία κανονική…

Κάθε απώλεια αφήνει μέσα στην ψυχή μου ένα τραύμα αγιάτρευτο. Υποφέρω για πολύ καιρό. Το μόνο που με παρηγορεί είναι που πιστεύω βαθιά μέσα μου πως σίγουρα θα συναντηθούμε ξανά με τους αγαπημένους μας εκεί που δεν υπάρχει πόνος, γηρατειά κι αρρώστιες. Εκεί που η υπάρχει μόνο αγάπη.

Αγαπάτε και φροντίζετε τα ζωάκια σας..Αφιερώστε τους χρόνο για χάδι και παιχνίδι.. Μας αγαπούν τόσο αγνά, αληθινά και άδολα, νιώθουν και συμμερίζονται τον πόνο ή τη χαρά μας. Κάθε σκυλάκι όπως και κάθε άνθρωπος είναι "μοναδικά" στη ζωή μας. Δεν αναπληρώνονται. Δεν συμπεριφέρονται παρόμοια.

Όσο περνούν οι μέρες και το συνειδητοποιώ, ένα πράγμα μόνο σκέφτομαι και ησυχάζω. Πως πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω. Έφυγε ήσυχα, στο κρεβατάκι του. Ήταν άρρωστος πολύ καιρό,αλλά απορρίψαμε κατηγορηματικά την ευθανασία.

Αντίο καλέ μου Σάκη…

Σ`αγαπάμε!!!

10 Σχόλια

  • Ο/Η antonia λέει:

    Σε καταλαιβαινω απολυτα Αντρια μου. Ειχαμε χασει οταν ημουν μικρη το σκυλακι μας. Η αδελφη μου εφερε στο σπιτι ενα γατακι,2 χρονια πριν και το λατρευω!

    μια φορα το χασαμε για καποιες ωρες και τρελαθηκα..που να

    παθει και κατι αλλο δηλαδη.

    Ειναι συντροφος τα κατοικιδια.

    Να τον θυμαστε με αγαπη!φιλακια!

  • Ο/Η spirou λέει:

    Δεν άντεξα να διαβάσω όλο το κείμενό σου Άντρια,συγκινήθηκα πολύ.

    Και φοβάμαι για όταν έρθει αυτή η στιγμή και για το δικό μου σκύλο…

    Ο Δημήτρης πάντα μου έλεγε "Να χαίρεσαι γιατί αυτό το σκυλάκι θα μπορούσε να είναι αδέσποτο ή να το έχει κάποιος που δεν το αγαπάει, αλλά έχει εσένα και έζησε καλή ζωή, οπότε όταν θα πεθάνει θα έχει ζήσει καλά". Δε φτάνει βέβαια αυτό όταν έχεις αυτό τον πόνο αλλά είναι μια αλήθεια και μάλιστα σημαντική…

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Σπιρού καθώς το έγραφα σκέφτηκα εσένα και ευχήθηκα να μην σε στεναχωρήσω. Μην το σκέφτεσαι καθόλου. Μόνο να του δίνεις κάθε μέρα την αγάπη σου και αυτό είναι το σπουδαιότερο και για τους δυο σας. Ήδη τον προσέχεις πολύ και το αισθάνεται. Γι`αυτό ξεπέρασε παληκαρίσια και το πρόβλημα που είχε και θα ζήσετε ακόμα πάρα πολλές υπέροχες στιγμές μαζί. Ο Δημήτρης είχε απόλυτο δίκιο σε όσα σου είπε. Αυτό πρέπει να κρατήσεις.

      Να είσαι καλά!

  • Ο/Η spirou λέει:

    Αχ βρε Άντρια δίνεις εσύ σε μένα κουράγιο… Τι άνθρωπος είσαι εσύ!

    Μην ανησυχείς δε με στεναχώρησες, απλά λυπήθηκα που περάσατε τέτοιο πόνο. Αλλά κάποιες στιγμές τα χάνουμε τα ζωάκια μας και πρέπει να το περιμένουμε.

    Ελπίζω σύντομα να είστε σε θέση να τον θυμόσαστε και να γελάτε με όσα έκανε.

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Σπιρού είναι πολύ τρυφερά όσα μου λες, σ`ευχαριστώ πραγματικά! Είμαι καλύτερα..πέρασε μια εβδομάδα και περάσαμε στη φάση της "αποδοχής".. Θέλουμε δεν θέλουμε, δεν αλλάζει κάτι.

  • Ο/Η astropeleki λέει:

    Αχ βρε Άντριιά μου πως σε καταλαβαίνω… το πέρασα πριν μερικά χρόνια και δεν ήταν καθόλου ωραία εμπειρία. Είναι πραγματικά σα να φεύγει δικός σου άνθρωπος…διότι άν θρωποι είναι και αυτά, μόνο που δεν μπορούν να μιλήσουν! Καλύτερα και από άνθρωποι γιατί εκφράζουν με ξεχωριστό τρόπο την αγάπη τους… Τα μαλώνεις, τα χαϊδεύεις, θυμώνεις μαζί τους καμιά φορά, αλλά αυτά είναι πάντα εκεί και ξεχνούν αν τα μάλωσες χώνοντας το μουσουδάκι τους στα χέρια για να δείξουν πόσο πολύ σ αγαπάνε!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      🙁 Ευδοκία μου σ`ευχαριστώ!Αφού το πέρασες, σίγουρα καταλαβαίνεις….Δυστυχώς έπρεπε να συμβεί.. Τουλάχιστον όμως ησύχασε. Το άλλο μας σκυλάκι μετά από αυτό έκανε 4 μέρες να φάει κανονικά!! Φερόταν παράξενα, μύριζε συνέχεια γύρω γύρω σαν να τον έψαχνε. Πάντως τώρα είμαστε όλοι καλύτερα..Ο καιρός που περνά βλέπεις!

  • Ο/Η Demi λέει:

    Λυπάμαι πολύ για το ζωάκι σου και καταλαβαίνω απόλυτα πόσο άσχημα νιώθεις…

    Οταν ήμουν μικρή η μαμά μου μας έφερε μια γατούλα που μετά απο λιγο καιρό μας γεμισε γατάκια,αχ πως τα αγαπούσα μέχρι με μπιμπερό τα ταιζα οταν ήταν μωράκια….εγιναν μεγαλα το ιδιο και εμεις ήταν η παρέα μας ….τελος παντον …κακοι γείτονες … πάνε όλα…

    Τώρα δεν έχω κανένα ζωάκι αλλα ταιζω τα αδεσποτα της γειτονιας.

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Αν το έχεις ζήσει σίγουρα καταλαβαίνεις.. Πέρασε καιρός πια και δεν πονάει πια. Έχουμε και το άλλο σκυλάκι και μια γατούλα κι έτσι δεν ορφανέψαμε τελείως.. Όμως είναι μεγάλος πόνος. Τόσος..που δεν νομίζω ποτέ να πάρω στο παιδί μου ένα ζωάκι. Όταν μεγαλώνεις με ένα κατοικίδιο, πονάς σαν να χάνεις άνθρωπο..

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.