Διακοπές στο Πήλιο.. β΄μέρος

Στις ημέρες που ακολούθησαν κάναμε τις εξορμήσεις και τις εξερευνήσεις μας. Από χωριά δε μπορώ να πω οτι μας ενθουσίασε κάποιο πάρα πολύ. Σίγουρα ξεχωρίζει ο Κισσός με την πολύ παλιά και τέλεια εικονογραφημένη εκκλησία της Αγ.Μαρίνας,  την πλατεία  με τον αιωνόβιο πλάτανο και τις εξαιρετικές ταβέρνες του. Φάγαμε στην Κληματαριά, μοσχαράκι σε πήλινο, σπετσοφάι και κολοκυθοανθούς. Ξετρελάθηκα μ`αυτό το φαγητό! Καλομαγειρεμένο και παραδοσιακό. Ήπιαμε βέβαια και τα τσιπουράκια μας. Στο Πήλιο το τσίπουρο είναι γλυκόπιοτο και μου φάνηκε πιο ελαφρύ γιατί μοιάζει με το ούζο, λόγω του γλυκάνισου. Επιβάλλεται να πιεις τσίπουρο εκεί όπως και στο Βόλο στα φημισμένα τσιπουράδικα. Στον Κισσό πήγαμε την ημέρα της γιορτής της Αγίας Μαρίνας μιας και βρισκόμασταν εκεί. Ακολουθήσαμε στην περιφορά της εικόνας και ήταν από τις πιο ωραίες στιγμές. Στο μικρό πανηγύρι πουλούσαν μεταξύ άλλων πολύ όμορφες γάστρες και πήλινα κανάτια κάθε λογής.

Λίγο έξω από το Ανήλιο και πριν την Τσαγκαράδα βρίσκεται ένας από τους γυναικείους συνεταιρισμούς "Τα Ανηλιώτικα τ`αλλιώτικα". Βρίσκεις σπιτικές μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού και λικέρ ως επί το πλείστον. Αρκετά μεγάλη ποικιλία και αξίζει να δοκιμάσει κανείς το καρυδάκι, το μύρτιλλο και το φυρίκι που δε βρίσκουμε τόσο συχνά όσο άλλα γλυκά του κουταλιού. Εγώ αγαπώ το περγαμόντο. Δοκιμάσαμε και καρπουζάκι γλυκό, πλάκα είχε. Κάνουν γλυκό το άσπρο μέρος, αυτό που πετάμε. Πήραμε τα δωράκια μας από εκεί. Η μαρμελάδα μανταρίνι που πήραμε σε μεγάλο βάζο δεν ήταν όμως πολύ καλή και κατέληξε επιτυχώς σε ωραιότατη πάστα φλώρα.

Στην Νταμούχαρη βολτάραμε στο μικρό οικισμό με τα λιγοστά τουριστικά, τα καταλύματα και τις ταβερνούλες. Το σκηνικό δεν θύμιζε παρά ελάχιστα το mamma mia. Άλλωστε για την ταινία είχαν κάνει πολλές αλλαγές, είχαν στήσει εξέδρα, μέχρι και ψεύτικα φυτά και παραθυρόφυλλα είχαν φέρει. Έχει ένα συμπαθητικό λιμανάκι και μικρή παραλία με μεγάλα βότσαλα και βραχάκια για μπάνιο. Δεν μείναμε πολύ γιατί δεν μας κέντρισε κάτι το ενδιαφέρον.

Γενικά δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο να επισκεφθείς, αξίζει όμως να πας στο Πήλιο για να χαρείς τη φύση να οργιάζει. Πράσινο, καταπράσινο παντού. Πολλά πλατάνια, πεύκα, ελιές, μηλιές αμέτρητες και φυσικά ορτανσίες σε όλα τα χρώματα καθώς και γεράνια πολλά στα σπίτια και τις αυλές.

Από τις παραλίες, το Χορευτό δεν μας άρεσε καθόλου, πολύ κοντά όμως σ`αυτό βρίσκεται η παραλία των Αγ.Σαράντα που είναι πολύ όμορφη. Με αμμουδιά και ψιλό βότσαλο, καθαρά νερά, ησυχία (αν πας σχετικά νωρίς το πρωί) και με ατραξιόν έναν βράχο στη θάλασσα σε σχήμα καλόγερου που προσεύχεται (με αρκετή φαντασία). Έγινε η αγαπημένη μας παραλία. Δεν παραλείψαμε όμως να βουτήξουμε και στις διάσημες παραλίες  Παπά νερό και  Μυλοπόταμο. Για την πρώτη, παρκάρεις το αυτοκίνητο σε κάποια απόσταση γιατί απαγορεύεται η διέλευση οχημάτων από ένα σημείο κι έπειτα. Πας ποδαράτο αλλά είναι μικρή διαδρομή και εύκολη. Δεν έχει δηλαδή κατσάβραχα σε γκρεμούς (βλ.Φακίστρα). Πας και με το μωρό σε καρότσι που λέει ο λόγος. Φτάνοντας δεν αναφωνείς από ενθουσιασμό ούτε και απογοητεύεσαι. Οργανωμένη παραλία με όλα όσα αυτό συνεπάγεται, καθαρή εντούτοις και μεγάλη σε έκταση. Για τον Μυλοπόταμο, αφού με το καλό φτάνεις, παρκάρεις και αφού δεις τη θέα από ψηλά, μετράς τις αντοχές σου για το κατέβασμα. Εδώ το τοπίο είναι πραγματικά πολύ όμορφο και αξίζει να το απολαύσεις. Κατεβαίνεις πατώντας σε πετρούλες που θέλουν αντιολισθητικά παπούτσια και ουχί σαγιονάρα αν θες να φτάσεις ομαλά και όχι κάνοντας τσουλήθρα. Για μένα τα αθάνατα croks (ή η μια χαρά απομίμηση carrefour) είναι τα καλύτερα. Οργανωμένη κι αυτή η παραλία και πολυσύχναστη καθώς είναι η πιο διαφημισμένη. Έχει όμορφα ψηλά βράχια που χωρίζουν την παραλία στα δύο και περνάς ανάμεσα, από την ακτή ή κολυμπώντας. Α! Τρελαίνομαι εγώ για κάτι τέτοια! Πέρα δώθε πλατσούριζα και ήθελα και φωτογράφιση 🙂 Μου θύμισε λιγάκι από Canal d`Amour στο Σιδάρι της Κέρκυρας αλλά..μη λέμε και υπερβολές!! Πάντως δεν μείναμε πολύ γιατί δε τον αντέχω με τίποτα το συνωστισμό στις παραλίες. Ο ένας πάνω στον άλλο και να παίρνει και ο αέρας τις ομπρέλες και να είσαι στην τσίτα μη σου `ρθει καμία κατακέφαλα.

Στην Φακίστρα δεν μπήκαμε στον κόπο να πάμε γιατί η κατάβαση είναι δύσκολη από δύσβατο μονοπάτι και η παραλία μικρή. Δίπλα στο Μυλοπόταμο σχεδόν. Μην είμαστε και πλεονέκτες.

Γενικά από φαγητό μείναμε απόλυτα ικανοποιημένοι από τον Κισσό γενικά και από την ψαροταβέρνα Δελφίνια στο Χορευτό. Δοκιμάσαμε θαλασσινά και μαγειρευτά και ήταν πάντα άψογα. Το πιο ωραίο φαγητό από όλα ήταν το Πηλιορείτικο για το οποίο ψάχνω τη συνταγή και δεν τη βρίσκω! Μοσχαράκι σε πήλινο με μελιτζάνες και μπεσαμέλ, κάτι σαν μουσακάς αλλά πολύ πολύ πιο νόστιμο. Αν ποτέ πάτε εκεί και το έχουν φτιάξει δοκιμάστε το οπωσδήποτε.Εννοείται οτι πήρα και γεμιστά που ήταν καλύτερα κι από σπιτικά.

Στο θέμα του φαγητού είχαμε και τα ευτράπελά μας. Βραδάκι αν θες να φας κάτι στο πόδι που λένε, στο Χορευτό δε θα βρεις παρα μόνο ένα σουβλατζίδικο, την "Εξάρτηση"  στο οποίο επειδή πάνε ΟΛΟΙ γίνεται λαϊκό προσκύνημα. Περιμένεις ώρα στην ουρά, αν έχεις υπομονή ή αν πεινάς πολύ. Έχει καλά σουβλάκια πάντως. Αλλιώς υπάρχει ένα άλλο μαγαζί λίγο πιο πάνω, το στέκι του Νίκου που έχει κάτι σάντουιτς έτοιμα, βαλσαμωμένες τυρόπιτες και μια υπάλληλο πρόθυμη να σου φτιάξει τοστ ή κρέπα. Κάποια βραδιά λοιπόν είπαμε να πάρουμε μια αλμυρή κρέπα ζαμπόν-τυρί και μια γλυκιά με σοκολάτα. Η κοπέλα μας είπε να περιμένουμε σε τραπεζάκι ώσπου να τα ετοιμάσει. Λίγο αργότερα πάμε να φάμε την αλμυρή κρεπούλα και ήταν κάπως… αλμυρόγλυκη. Το περιεχόμενό της, τυρί, ζαμπόν και κάτι που έμοιαζε με πατέ ελιάς. Λες? Μπάαα…σοκολάτα ήταν. Κοιτάμε και την άλλη κρέπα…Τα ίδια! Έχετε δοκιμάσει ποτέ τέτοιο συνδυασμό? Κρέπες ζαμπόν-τυρί-σοκολάτα? Σκέτη φάρσα. Αλλά σου λέει η κατα τα άλλα συμπαθεστάστη κορασίδα, ας φτιάξω μια 3 σε 1 να τα έχει όλα, φαγητό και γλυκό μαζί. Σαν το σαμπουάν με την κρέμα μαλλιών. Πατέντα.

Αυτό που μου την έδωσε όμως είναι που γενικά φάγαμε τον κόσμο να βρούμε έναν φούρνο! Το φρέσκο ψωμί έγινε σπάνιο είδος και μόνο σε μίνι μάρκετ ή πρατήρια έβρισκες ψωμί. Γιατί βρε παιδιά? Να πεις οτι δεν έχει κίνηση..Είναι πολύ παράξενο πράγμα να είσαι σε χωριό και να μη βρίσκεις ένα φούρνο της προκοπής.

Στο δωμάτιο του Χαγιατιού εξακολούθησε η φασαρία από το δρόμο και η ζέστη. Σε συνδυασμό με τις ελάχιστες επιλογές που είχαμε στις εξόδους μας, μας έκαναν να βαρεθούμε πολύ σύντομα. Όμως υπήρχε και μια πολύ ευχάριστη νότα, μια φωλίτσα χελιδονιών κάτω από τη σκεπή, στο μπαλκόνι μας. Όλη μέρα τιτίβιζαν τα μικρά και πολλά χελιδόνια πετούσαν ολόγυρα της φωλιάς σαν επίδειξη και προτροπή για να πετάξουν κι αυτά. Ήταν αρκετά μεγαλωμένα και με τα φτεράκια τους έκαναν "δοκιμαστικά" κάθε μέρα. Γάτζωναν τα ποδαράκια τους στη φωλιά και κουνούσαν δυνατά τα φτερά τους. Ώσπου μια μέρα πριν φύγουμε τα είδαμε να πετούν το ένα μετά το άλλο! Τόσο όμορφο και συγκινητικό θέαμα! Και είναι τόσο μικρά πουλιά αλλά και τόσο θαυμαστά. Απίστευτες οι αποστάσεις που διανύουν και η ικανότητα προσανατολισμού τους.  Τα χαρήκαμε πολύ. Όπως και στην Κέρκυρα που και πάλι είχαμε κοντά μας τα χελιδόνια και ταυτιζόμουν μ`αυτά. Γιατί κι εγώ γυρνώ στην Αθήνα αλλά επιστρέφω στην Κέρκυρα σαν εκείνα 🙂 (Μήπως να χτίσω κι εγώ κάποτε μια φωλίτσα εκεί? Τί καλά που θα είναι..!)

Την ημέρα της επιστροφής κατεβήκαμε να πληρώσουμε το υπόλοιπό μας, στο ξενοδοχείο. Απόδειξη δεν μας έδωσαν, μόνο ένα μπακαλόχαρτο που έλεγε τις ημερομηνίες και το ποσό. Απαράδεκτοι!!! Άντε να φύγουμε άρον άρον από αυτό το μέρος. Επιστρέψαμε από τον ίδιο δρόμο που πήγαμε και στο πέρασμα από τις Μηλιές σταματήσαμε στο φούρνο με τις ωραίες πίτες όπου βρήκα και την αγαπημένη μου γαλατόπιτα.

Γυρίσαμε με το καλό σώοι και αβλαβείς, δόξα τω Θεώ. Ξεκλέψαμε αυτές τις λίγες μερούλες και ηρεμήσαμε και νιώθω ευγνωμοσύνη γι`αυτό έστω κι αν δεν ήταν όπως το φανταζόμασταν.  Στο Πήλιο δεν θα απέτρεπα κανέναν να πάει, απλά θα συμβούλευα να πάει για λίγες ημέρες και όχι αποκλειστικά εκεί γιατί είναι αρκετά μονότονα. Χειμώνα με το χιονοδρομικό και 4×4 είμαι σίγουρη πως θα είναι τελείως διαφορετικά από όλες τις απόψεις. Και φυσικά αξίζει να μείνεις στον Κισσό που είναι γραφικά και έχει από όλα τα καλά. Μου έλειψαν απίστευτα οι βόλτες το βράδυ. Ίσως τελικά οι διακοπές σε νησί να είναι μονόδρομος το Καλοκαίρι. Από τις πιο όμορφες βραδιές έχω περάσει στην Κέρκυρα και στη Χώρα της Νάξου, στο Κάστρο. Τελικά τα πιο ρομαντικά μέρη μου πηγαίνουν πιο πολύ. Ειδικά με τα Κάστρα έχω έρωτα. Τι καλύτερο από το ρομάντζο στις διακοπές, τις στιγμές που σταματάει ο χρόνος για να μείνουν ανεξίτηλα γραμμένες οι αναμνήσεις στην καρδιά!…….

Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να χαίρεστε το Καλοκαίρι όσο κι αν δυσκολεύουν τα πράγματα στην καθημερινότητά μας. Η θάλασσα είναι πνευματική κάθαρση, ο ήλιος δύναμη κι ελπίδα. Τα πουλιά, ο αέρας στις φυλλωσιές, τα τζιτζίκια, όλα είναι γύρω μας για να αντλούμε ζωή. Ο,τι κι αν μας συμβαίνει η φύση είναι η μάνα μας και στην αγκαλιά της θα αναγεννιόμαστε!

Ας είμαστε λοιπόν…καλά παιδιά κι ας θυμόμαστε να την προσέχουμε όσο περισσότερο μπορούμε!!!

8 Σχόλια

  • Ο/Η ντε&m λέει:

    Δεν εχω παει Πήλιο και θα ήθελα πολύ να παω καποια στιγμή αλλά οχι χειμώνα οι διακοπές το καλοκαιρι με ενθουσιαζουν περισσότερο απο το χιονι και το κρυο του χειμώνα ..

    Να ειστε καλά και οι επόμενες διακοπούλες να ειναι όπως τις επιθυμειτε!!!!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Ντέμι μου συμφωνώ μαζί σου! Οι διακοπές το Χειμώνα μου φαίνονται κάτι αφύσικο! Εύχομαι να έχουμε υγεία και οι διακοπές είναι πάντα ένα δώρο καλοδεχούμενο. Να είστε κι εσείς καλά, να ομορφοπερνάτε!

  • Ο/Η kiriaki λέει:

    neraidoula mouuuuuu, poso xairomai na diavazw nea sou!!!!! na pernate panta toso yperoxa, oso yperoxoi eiste!!!!!!!!!!!! filakia para ma para polla!!!!!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Γλυκιά μου Κυριακή σ`ευχαριστώ που τιμάς το blogοσπιτάκι μου!!! Είσαι στην Νάξο ή επέστρεψες? Έχουμε πολύυυ καιρό να τα πούμε! Αν κρίνω από τη φωτογραφία στο gmail και τα video που ανεβάζεις στο facebook πρέπει να όχι μόνο να περνάς καλά αλλά να είσαι και πολύ ερωτευμένη :-)) Η φωτογραφία είναι πολυυυυ πολύ φωτεινή! Και δεν είναι το φλας ούτε ο ήλιος!!!! Λοιπόν, λοιπόν???

  • Ο/Η Vassilis λέει:

    Άντρια διάβασα και τις 2 αναρτήσεις για το Πήλιο.

    Ελπίζω να μην το έχεις κατάκαρδα για τις αναποδιές που συναντήσατε.

    Αν ναι τότε …

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Βασίλη δεν με στεναχώρησε διόλου, ίσα ίσα είμαι ευτυχής που πήγαμε διακοπές έστω κι αν δεν τα συναντήσαμε όπως τα θέλαμε! Γέλασα πολύ με το τραγούδι είναι άλλωστε από τα αγαπημένα μου. Σ`ευχαριστώ!

  • Ο/Η kiriaki λέει:

    sou apanthsa sto facebook!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! filakiaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!

  • Ο/Η Mariano Piontkowski λέει:

    Thanks for the recommendations you have discussed here. Something important I would like to say is that pc memory requirements generally rise along with other advancements in the technological know-how. For instance, if new generations of processor chips are brought to the market, there's usually an equivalent increase in the size preferences of both laptop memory and hard drive space. This is because the software program operated through these processors will inevitably boost in power to leverage the new engineering.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.