Διακοπές στο Πήλιο

Επιστρέψαμε!!!

…κι όποιος νόμιζε οτι το Πήλιο είναι χειμερινός προορισμός νά που εμείς το κάναμε καλοκαιρινό!

Είχαμε μια βδομαδούλα στη διάθεσή μας για διακοπές και όπως πάντα αναζητήσαμε προορισμό με φυσική ομορφιά δηλαδή καθαρές θάλασσες και μπόλικο πράσινο. Ο,τι ζητά δηλαδή ο νευρωτικός αστός για να αποτοξινωθεί και να αναζωογονηθεί – όσο προλαβαίνει – στο δεδομένο χρονικό διάστημα. Η νυχτερινή ζωή δε μας απασχολεί, ούτε και οι θαλάσσιες δραστηριότητες. Στο θέμα του φαγητού όμως είμαστε εκλεκτικοί και μας αρέσει πολύ να δοκιμάζουμε τα παραδοσιακά προϊόντα με τις γαστρονομικές προτάσεις κάθε τόπου.

Για το Πήλιο είχα ακούσει τα καλύτερα. Μάλιστα οι γονείς μου το επιλέγουν αποκλειστικά τα τελευταία χρόνια για τις διακοπές τους. Εγώ από την άλλη, από την εποχή του Mamma mia είχα ξεσηκωθεί για τα καλά.(Αρκετά από τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Πήλιο και συγκεκριμένα στην Νταμούχαρη.)

Εμείς επιλέξαμε να μείνουμε στο Χορευτό. Μας πρότειναν ξενοδοχείο (Χαγιάτι) που βρίσκεται μπροστά στη θάλασσα και από ο,τι είδαμε στο χάρτη, η περιοχή αυτή ήταν ένα κομβικό σημείο για να επισκεφθούμε της όμορφες παραλίες από την πλευρά του Αιγαίου καθώς και τα παραδοσιακά χωριά. Ξεκινήσαμε με σούπερ διάθεση και χωρίς τα κλασσικά ταπεράκια για τη διαδρομή, μιας και χιλιομετρικά έμοιαζε να είναι αρκετά κοντά. Κάναμε όμως την (must) στάση στο Σείριο για τροφοδοσία και με καλοκαιρινή μουσικούλα (από "Νέο Κύμα" μέχρι Χατζηγιάννη) και χαρά φτάσαμε ως το Βόλο ξεκούραστα σε 3 ώρες και κάτι.

Στο σημείο αυτό επιλέγεις αν θα ακολουθήσεις τις πινακίδες που κατευθύνουν στο Πήλιο μέσω των χωριών από τη βουνίσια οδό ή θα πας παραθαλάσσια (προς Καλά Νερά-Μηλιές-Τσαγκαράδα-Μακρυράχη-Χορευτό) αν είσαι πιο ψαγμένος. Ακολουθήσαμε τη δεύτερη διαδρομή πιστεύοντας οτι ο δρόμος θα είναι καλός και χωρίς πολλές στροφές. Πιάσαμε αρχικά μια τεράστια ουρά στην παραλία του Βόλου (ήταν και Κυριακή) και καθυστερήσαμε-εκνευριστήκαμε αρκετά αλλά δεν πτοηθήκαμε, μπροστά στις διακοπές τίποτα δε μετράει! Φτάνουμε λοιπόν με το καλό στα Καλά νερά και ύστερα στις Μηλιές. Εκεί υπάρχει ο μοναδικός παραδοσιακός φούρνος που συναντήσαμε σε όλο το Πήλιο. Φτιάχνουν απίθανες πίτες. Δεν σταματήσαμε όμως γιατί θέλαμε να φτάσουμε γρήγορα. Συνεχίσαμε το δρόμο μας για την Τσαγκαράδα και εκεί άρχισαν να αποκαλύπτονται ..τα ωραία. Αυτές καλέ δεν ήταν απλά πολλές στροφές! Ήταν …ΚΑΘΟΛΟΥ ευθείες!!! Το τιμόνι δεν ίσιωνε ούτε στιγμή και ενώ η απόσταση στην πραγματικότητα δεν ήταν μεγάλη ζαλιζόσουν τόσο που γινόταν ανυπόφορο. Είχε και τόση ζέστη που δε βοηθούσε καθόλου την κατάσταση. Πρώτη φορά που ζήτησα να σταματήσουμε ενώ γενικά δεν ζαλίζομαι στο αυτοκίνητο. Φυσικά κάθε λίγο συναντούσαμε σταματημένα αυτοκίνητα από οικογένειες με παιδάκια που "τα είχαν δει όλα".

Με τα πολλά φτάνουμε κάποια φορά και στο Χορευτό. Το ξενοδοχείο συμπαθητικό -οι ιδιοκτήτες καθόλου- το δωμάτιο όντως μπροστά στη θάλασσα αλλά …με το δρόμο ενδιάμεσα. Κουρασμένοι από το ταξίδι αράζουμε στο μπαλκονάκι. Αντικρίζουμε μια σειρά παρκαρισμένων αυτοκινήτων, μια παραλία πήχτρα στην ομπρέλα-ψάθα και ακούμε τους πρώτους "χαλαρωτικούς" ήχους. Μηχανάκια-αυτοκίνητα πάνω-κάτω, μαμαδογιαγιάδες να φωνάζουν παιδάκια, παιδάκια να κραυγάζουν χαρούμενα πλατσουρίζοντας ή κλαίνε αντιδρώντας στις μαμαδογιαγιάδες. Αλλά είπαμε ήταν ..Κυριακή. Οκ λοιπόν, ας μην βιαστούμε να κρίνουμε από τώρα. Ας περπατήσουμε λίγο την περιοχή να δούμε πού ήρθαμε. Καθόλου τουριστική, συνηθισμένη και οικεία,με μια βασική υποδομή και μπόλικες ελλείψεις. Συμπαθητικό μέρος για να είναι το χωριό σου, ή το χωριό της γιαγιάς και του παππού που κάνουν διακοπές με τα εγγόνια. Όχι για να κάνεις τόση απόσταση ειδικά για να έρθεις εδώ.Ή για να περάσεις όλες σου τις διακοπές.

Πάμε για φαγητό. Κοντά στο ξενοδοχείο, νά σου η ταβέρνα του Πέτρου του Σώγαμπρου. Χαρά που έκανα η άμοιρη μέσα στην άγνοιά μου! Είχα βρει βλέπεις αναφορές στο ίντερνετ που την επευφημούσαν για το καλό της φαγητό και τις ντόπιες σπεσιαλιτέ! Όμως σαν όλα να συνωμοτούσαν εναντίον μας την ημέρα αυτή, το φαγητό αποδείχτηκε το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ που έχουμε φάει ever. Καθόμαστε και ανοίγουμε κατάλογο. Έρχεται γκριζομάλλης στραβομούτσουνος σερβιτόρος για παραγγελία. Ζητάμε λίγο επιπλέον χρόνο για να αποφασίσουμε. "'Ετσι κι αλλιώς δεν έχει να αποφασίσεις. Θα πάρεις ή αυτό ή αυτό ή το άλλο" μας πετάει στα μούτρα και φεύγει. Μένουμε σαστισμένοι αλλά το αντιπαρερχόμαστε. Παραγγέλνουμε γεμιστά, παστίτσιο, πατάτες τηγανητές. (πηλιορείτικα δεν είχε ΚΑΝ) και δυο κοκακόλες light. Αρπάζει ο τύπος τους καταλόγους (το ίδιο "ευγενικά") και γυρνώντας το κ…. να φύγει πετάει και το χιουμοράκι "κι άμα οι κοκακόλες δεν είναι light δε πειράζει". Εδώ τα έχω πάρει στο κρανίο αλλά η κούραση μας κρατάει στη θέση μας. Έρχεται το φαγητό σε ένα ολόκληρο λεπτό. (από το παραδίπλα τραπέζι τα`φερε?) Τα γεμιστά μου στουμπωμένα λασπωμένο ρύζι με σέλινο μέσα (μπλιαχ) κολυμπούν στο λάδι, στο οποίο με τη σειρά τους κολυμπούν μερικοί σπόροι αρακά, 1 μελιτζάνα, μια πατάτα,2 κολοκυθάκια. (θα περίσσεψαν από κανα μπριάμ γιατί γαρνιτούρα δεν το λες). Η όρεξή μου πάει περίπατο. Το παστίτσιο του, μια ενιαία μάζα συμπαγής. Πότε να μαγειρεύτηκε άραγε. θυμούνται? Έμοιαζε αντί για μπεσαμέλ να στρώθηκε κόλλα, δεν εξηγείται τέτοιο πετυχημένο τούβλο! Οι πατάτες κατσιασμένες, μαλακές και κρύες ή δε κοκακόλες σιγά μην ήταν light! Σκατά. Λίγο πριν φύγουμε μια κοπέλα κάθεται στο διπλανό τραπέζι περιμένοντας την παρέα της. Ζητά ευγενικά να της καθαρίσουν το τραπέζι από τα αποφάγια προηγούμενων πελατών. Της το αρνούνται και τη στέλνουν σε τραπέζι μες στη μέση του μαγαζιού αντί για το τραπεζάκι μπροστά στη θάλασσα που είχε πιάσει όλο χαρά εκείνη. Και να πεις οτι δε μας προειδοποίησε το γεμάτο φιλοξενία μήνυμα που διαβάσαμε στην είσοδο… τι να πεις!!!

Γυρνάμε να ξεκουραστούμε στο ξενοδοχείο αφού ψωνίσαμε τα απαραίτητα από το μίνι μάρκετ. Ζέστη πολλή και στο δωμάτιο μόνο ένας ανεμιστήρας οροφής. Δε χρειάζεται λέει air condition γιατί στα δωμάτια έχει..δροσιά! (?) Λίγες ώρες αργότερα κατεβαίνουμε στη μπροστινή μας παραλία. Λίγα βήματα στη θάλασσα και αντικρίζουμε τις καλά καθήμενες, ευμεγέθεις κοτρόνες. Και βρε παιδί μου ..παράξενοι δεν είμαστε. Αλλά όλοι έχουμε κάποιες προσδοκίες στις διακοπές για να μην πω απαιτήσεις. Τέτοιες κοτρόνες (και μικρότερες) θα έβρισκα και στο εξοχικό μου στον Ωρωπό, γιατί να κάνω τόσα χιλιόμετρα να τις βρω στο Χορευτό? οεο?

Τις ημέρες που ακολούθησαν τα πράγματα κύλησαν αρκούντως ευνοϊκότερα γι`αυτό ακολουθεί σύντομα η συνέχεια….:-)

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.