Δραστηριότητες με φθινοπωρινά φύλλα

Με υλικό από τη φύση, όπως τα φύλλα και τα σαλιγκάρια που βρίσκονται άφθονα αυτή την εποχή, μπορείς να κάνεις υπέροχα πράγματα!

Δείτε κάποιες από τις δικές μας δραστηριότητες!

Παρατηρήσαμε,μυρίσαμε και αγγίξαμε διαφορετικά είδη φύλλων. Τα ταξινομήσαμε με βάση το χρώμα τους. Κίτρινα, καφέ, κόκκινα και πράσινα. Ύστερα κάναμε σειροθέτηση, από το μεγαλύτερο στο μικρότερο και αντίστροφα.

 
 

Το ίδιο κάναμε και με το (άδειο) κέλυφος από σαλιγκαράκια!


 

Φτιάξαμε μια όμορφη χειροτεχνία γεμίζοντας το σαλιγκαράκι μας με ένα μπαστουνάκι πλαστελίνης και κολλώντας το (με σιλικόνη) σε ένα φύλλο από κανσόν, στο οποίο είχαμε σχεδιάσει από πριν, τα νεύρα του φύλλου. (Αν το φτιάξετε, στερεώστε και 2 σπίρτα για κεραιούλες, θα βγει ακόμα καλύτερο!)

 
 

Στολίσαμε την τάξη μας με πολλά γελαστά ανθρωπο-φυλλαράκια! 🙂

 
 

Κάναμε frottage με κληματόφυλλα. 


 

Διασκεδάσαμε με διαγωνισμό "φυσήματος φύλλων":  Δυο παιδιά κάθε φορά φυσούσαν ταυτόχρονα, το καθένα το φύλλο του και κέρδιζε εκείνο που κατάφερνε να το στείλει πιο μακριά!


 

Δημιουργήσαμε με κόκκινα φύλλα, πολλές χαρούμενες πεταλούδες!

   
 

Κάναμε και την ασκησούλα μας, σχηματίζοντας φύλλα και χρωματίζοντάς τα, με φθινοπωρινά χρώματα.

 
 

 

 

 

 

3 Σχόλια

  • Ο/Η Βάλ&iot λέει:

    Σούπεεεεεεεεεεεερ!!!!

  • Ο/Η stavroula λέει:

    Αγαπητή Άντρια,

    έκανα αναζήτηση για ένα βιβλίο "ο μικρός τύρρανος" που μου συστήσανε και έπεσα πάνω στο δικό σου σχόλιο-παράπονο για τον περσινό μαθητή σου. Συγκινήθηκα πολύ που μια παιδαγωγός υποφέρει και αναζητεί μια λύση με ένα τέτοιο δύσκολο παιδί. Και περισσότερο συγκινήθηκα γιατί έχω και εγώ ένα δύσκολο παιδί, αγοράκι 5,5 ετών. Είμαι Ελληνίδα και εργάζομαι και δεν το έχω ποτέ αφήσει αφρόντιστο, ατάϊστο, δεν το έχω δείρει (αν και ώρες-ώρες πολύ θα το ήθελα) και αναρωτιέμαι όλο αυτό το διάστημα τι του φταίει. Στα σχολεία και παιδικούς σταθμούς μάλλον μας αντιμετωπίζουν εμάς τους γονείς συγκαταβατικά και δεν ξέρω αν απλώς όλοι περιμένουμε να περάσει ο χρόνος, να μεγαλώσει, να φύγει από την ευθύνη μας. Λυπάμαι μέσα μου βαθιά που δεν έχω βρει σημείο επαφής με το ίδιο το παιδί μου και δυσκολευόμαστε τόσο εγώ όσο και ο πατέρας του να επιβάλλουμε στοιχειώδεις κανόνες. Δεν κάνει βέβαια αυτά που περιγράφεις, αλλά αντιστέκεται σθεναρά και συνέχεια σε μικρές καθημερινές ρουτίνες, σε οδηγίες όπως π.χ.  για να περνάει το δρόμο ή να μην σηκώνεται από το κάθισμα του αυτοκινήτου όταν ταξιδεύουμε και σε οτιδήποτε λέμε. Την προηγούμενη εβδομάδα που είχα άδεια από τη δουλειά μου ξεκινούσε ευχάριστα η μέρα μας με ένα γερό καυγά. Οι στιγμές αυθεντικής χαράς και συνύπαρξης ήταν ελάχιστες και συνδέονταν με υλικές παροχές.

    Κάθε τι είναι για εμάς τους γονείς μια περιπέτεια. Πιθανόν το παιδί να χρειάζεται περισσότερη κίνηση καθημερινά, ή να μην μπορεί να αποδεχτεί το γεγονός ότι είναι δευτερότοκος. Αντίστοιχα μπορεί εγώ να ήμουν μια καλομαθημένη μητέρα ενός συνεργάσιμου κοριτσιού που είναι σήμερα 10 ετών και να μου φαίνεται βουνό η συμπεριφορά του. Όσο όμως περνάει ο καιρός δεν βλέπω καμμία διάθεση συνεργασίας, μόνο μια απομάκρυνση: θα το κάνει με το δικό του  τρόπο και ας τσακιστεί να πέσει και ας τσακιστούν και τα δικά μας νεύρα.

    Δεν ξέρω γιατί αισθάνθηκα να μοιραστώ τον πόνο μου. Μάλλον ελπίζω ακόμα ότι θα βρω μια λύση κάποτε.

    Ευχαριστώ για το χώρο….

    Σταυρούλα 

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *