«Το ηλιοτρόπιο» του Ευγένιου Τριβιζά

Για την ημέρα των ερωτευμένων, σας αφιερώνω ένα ερωτικό διήγημα που μου αρέσει πολύ. Είναι γραμμένο για εμάς τους μεγάλους, από τον αγαπημένο των παιδιών, Ευγένιο Τριβιζά.

Νομίζω οτι ο έρωτας δεν θα μπορούσε να περιγραφεί καλύτερα… 

 " Το ηλιοτρόπιο"

Ήταν κάποτε ένα λιβάδι γεμάτο ηλιοτρόπια. Κι όλα αυτά τα ηλιοτρόπια κοιτούσαν ολημερίς με θαυμασμό τον ήλιο. Όταν ο ήλιος ήταν από κει, γύριζαν από κει. Όταν ο ήλιος ήταν από δω, γυρνούσαν από δω. Εκτός από ένα. 

Ένα μόνο ηλιοτρόπιο απ΄όλα τα ηλιοτρόπια του κάμπου δεν κοίταζε τον ήλιο. Όταν ο ήλιος ήταν από δω, το ηλιοτρόπιο αυτό κοιτούσε από κει. Όταν ο ήλιος ήταν από κει, το ηλιοτρόπιο κοιτούσε από δω 

"Μα γιατί δεν κοιτάς κι εσύ τον ήλιο τον ακριβοθώρητο όπως εμείς;" ρωτούσαν τ΄άλλα ηλιοτρόπια απορημένα. 

"Και γιατί να τον κοιτάω;" 

"Επειδή είναι χρυσός. Επειδή λάμπει κι ανασαίνει φως". 

"Ε και λοιπόν; Χαρά στο πράγμα! Ανασαίνει φως και κάτι έγινε" 

"Τι θες να πεις; Δεν σ΄αρέσει δηλαδή;" 

"Καλός είναι δεν λέω, αλλά όχι και να τον θαυμάζει κανείς απ΄το πρωί ίσαμε το βράδυ. Αλήθεια, δεν μπορώ να καταλάβω τι του βρίσκετε και τον κοιτάτε σαν χαζά, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει".

"Δεν είναι στα καλά του, σκεφτόνταν τα ηλιοτρόπια "Ακούς εκεί, να μη θέλει να κοιτάζει τον ήλιο;" 

Και περνούσαν οι μέρες. Και όλα τα ηλιοτρόπια κοιτούσανε τον ήλιο, εκτός από κείνο το ηλιοτρόπιο το ένα, που κοιτούσε πάντα από την αντίθετη μεριά. 

"Δε μου λες; Γιατί δεν με κοιτάς;" το ρωτάει μια μέρα ο ήλιος 

"Άσε με ήσυχο" είπε το ηλιοτρόπιο 

"Πες μου, γιατί δε με κοιτάς;" ξαναρωτάει ο ήλιος. 

"Θέλεις αλήθεια να σου πω;" 

"Ναι" 

"Επειδή… θέλω να βγαίνεις μόνο για μένα. Μόνο για μένα να γελάς. Να λάμπεις μόνο για μένα. Εμένα μόνο να ζεσταίνεις" είπε το ηλιοτρόπιο. "Αν έβγαινες μόνο για μένα, τότε ναι θα σε κοιτούσα" "Μα δεν γίνεται αυτό" αποκρίθηκε ο ήλιος. "Δεν γίνεται να βγαίνω μόνο για σένα, να γελάω μόνο για σένα, εσένα μόνο να ζεσταίνω. Δεν γίνεται" 

"Τότε κι εγώ δεν θα σε κοιτάω" 

"Μα πρέπει μικρό ηλιοτρόπιο. Θα μαραθείς, αν δε με κοιτάς" 

"Και τι σε νοιάζει εσένα αν μαραθώ. Παράτα με" είπε το ηλιοτρόπιο. Δεν μίλησε ο ήλιος. Και το ηλιοτρόπιο κοιτούσε με πείσμα από την άλλη τη μεριά. Και περνούσαν οι μέρες και άρχισε να χλωμιάζει το ηλιοτρόπιο.

"Είδατε;" ψιθύρισαν τ' άλλα ηλιοτρόπια μεταξύ τους "Δεν κοιτάζει τον ήλιο και ορίστε.. Ιδού τα αποτελέσματα. Δεν το βλέπω καθόλου καλά. Να το θυμηθείτε ότι έτσι που πάει αργά ή γρήγορα θα μαραθεί". 

Είχε δίκιο. Κάθε μέρα που περνούσε το ηλιοτρόπιο γινόταν όλο και πιο χλωμό, ο μίσχος στα πέταλά του μαραινόταν, αλλά ούτε που γύριζε να κοιτάξει τον βασιλιά τον ήλιο. 

Παραξενεμένα τα ηλιοτρόπια, το άκουγαν να μιλάει μόνο του. "Φύγε" έλεγε "δε θέλω να σε βλέπω. Φύγε" 

Ώσπου ένα βράδυ, το τελευταίο κείνο βράδυ, όταν όλα τ΄άλλα ηλιοτρόπια είχαν αποκοιμηθεί, μέσα στη νύχτα, μέσα στη σιωπή, πρόβαλε ο ήλιος. Πρώτη φορά έβγαινε το βράδυ. Δεν είχε ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Βγήκε κι έδιωξε το σκοτάδι και πλημμύρισε μ΄ένα χρυσαφένιο φως, μαγευτικό φως τ΄όνειρό του. 

"Ήρθες;" είπε το ηλιοτρόπιο. 

"Ήρθα" είπε ο ήλιος 

"Μόνο για μένα;" 

"Μόνο για σένα" αποκρίθηκε ο ήλιος "Έλα". 

Ένιωσε ανάλαφρο το ηλιοτρόπιο, τόσο ανάλαφρο σαν να μη το έδενε η ρίζα του στο χώμα. Λες κι έγιναν φτερά τα φύλλα του, αφέθηκε ν΄ανεβαίνει.. Κι ανέβαινε, όλο ανέβαινε.. Ήταν τόσο μαγευτικός ο ουρανός, τόσο φωτεινός, δεν γίνεται πιο φωτεινός.. Κι έφτασε κοντά στον ήλιο. Κι από κει ψηλά είδε όλες τις θάλασσες, κι όλα τα λιβάδια, είδε λίμνες, είδε λιμώνες, είδε δάση, είδε ροδώνες και χώρες μαγικές και κόρφους μυστικούς και νησιά που ταξιδεύανε στο κύμα και πράσινα ποτάμια που στραφτάριζαν κι ολόλευκα πουλιά πάνω απ΄τα βουνά τ΄ασημένια. 

"Έλα κοντά μου" είπε ο ήλιος. Το ηλιοτρόπιο πήγε κοντά. 

"Πιο κοντά" είπε ο ήλιος. Το ηλιοτρόπιο πήγε πιο κοντά. 

"Κοίτα με" είπε ο ήλιος "Κοίτα με ηλιοτρόπιο" Το ηλιοτρόπιο τον κοίταξε. 

"Εσένα μόνο" είπε ο ήλιος, και το άγγιξε με την ανάσα του. 

Κι ένιωσε την ανάσα εκείνη να το καίει σαν πυρετός, σαν φλόγα να το αγκαλιάζει, σαν αστραπή θαμπωτική να το πονά κι ήταν όλα ένα χρυσάφι μέσα του, ολόγυρά του. Φλόγα θαμπωτική ο ουρανός απ΄άκρη σε άκρη. Κι ένιωσε τα φυλλοκάρδια του ν΄ανοίγουν, να γλιστράνε, να σκορπάν τα σπόρια του, να πέφτουν δάκρυ και βροχή στις θάλασσες του κόσμου κι όπως αγγίζαν τον αφρό, όπως άγγιζαν το κύμα σπίθες ξενες να πηδούν, μυριάδες ηλιοτρόπια να βλασταίνουν στη στιγμή, κύματα κι άλλα κύματα από ηλιοτρόπια χρυσά, ήλιοι λουλουδένιοι που στραφτάριζαν ολούθε ονειρικά, θάλασσες απέραντες χωρίς αρχή και τέλος.

Είχε συννεφιά τ΄άλλο πρωί. Δεν βγήκε τη μέρα εκείνη ο ήλιος. Κατασκότεινος ο ουρανός, λες κι ήταν βουρκωμένος . Το ηλιοτρόπιο έγερνε στο μίσχο του ξερό, καψαλισμένο, δίχως δροσιά, χωρίς πνοή, ανάμεσα στα δροσά ηλιοτρόπια του κάμπου. 

"Τά΄θελε και τά΄παθε" είπε ένα ηλιοτρόπιο 

"Πήγαινε γυρεύοντας" είπε ένα άλλο. Έτσι είπαν. 

Έτσι είπαν και το λυπήθηκαν. Το λυπήθηκαν επειδή κανένα τους δε μάντεψε, πόσο μεγάλη ήταν η αγάπη του, κανένας δεν έμαθε ποτέ το τελευταίο όνειρό του.

 

Αξίζει να ακούσετε τον ίδιο το συγγραφέα να διαβάζει το διήγημά του, στην εκπομπή "Στα Άκρα" που είχε φιλοξενηθεί. Μετά τα 11 πρώτα λεπτά του βίντεο, θα βρείτε το συγκεκριμένο απόσπασμα, αν και νομίζω οτι ολόκληρη η συνέντευξη είναι υπέροχη και αξίζει να αφιερώσετε το χρόνο να την παρακολουθήσετε ειδικά αν είστε γονιός ή εκπαιδευτικός. Καταλαβαίνεις αμέσως γιατί αυτός ο άνθρωπος έχει το χάρισμα να μιλά απευθείας στις καρδιές των παιδιών.

Με συγκίνησε γιατί είδα πως "νιώθει" την κάθε του λέξη όταν αναφέρεται στην παιδική ηλικία, και βγάζει μια ειλικρίνια και μια ζεστασιά που δεν συναντάς στο λόγο παιδοψυχολόγων και άλλών πιο …ειδικών. Κι ας ασκεί ο ίδιος το επάγγελμα του ποινικολόγου.

Γιατί όπως έχουμε ξαναπεί, την επαφή με το παιδί δε μπορεί να τη σπουδάσει κανείς, είναι ευλογία.

  

7 Σχόλια

  • Ο/Η marmar λέει:

    Ο Ε.Τριβιζάς έχει σπουδάσει νομικά, οικονομικά και είναι καθηγητής εγκληματολογίας.  Φαντάζομαι αυτή η τελευταία ιδιότητα του είναι που τον κανει μπορεί διεισδύει  στην ψυχή και το μυαλό των ανθρώπων και η μεγάλη του αγάπη προς τα παιδιά μας έχει δώσει διαμάντια στην παιδική λογοτεχνία και όχι μόνο.  Σαν το κείμενο που έχεις αναρτήσει και σ' ευχαριστούμε γι' αυτό.  So, be my valentine this year. Thks

  • Ο/Η μαρ&iot λέει:

    Είχα την τύχη να παραστώ σε εκδήλωση που έκανε για τα παιδιά. "Ρουφούσε" κάθε τους λέξη.

    Είναι αυτός που άνοιξε την πόρτα της φαντασίας για όλυς μας.

  • Ο/Η ΝΤΕ&M λέει:

    Είναι ο αγαπημένος μας!!!

    Ωραία η συνεντευξη και στην μικρη μου της αρεσε το ποντικάκι .

  • Ο/Η Ντο&r λέει:

     

    Με συγχωρείτε αλλά έχω διαφορετική γνώμη. Το παραμύθι μάλλον περνά άσχημα μηνύματα στα παιδιά Μιλάμε για  ένα ηλιοτρόπιο που από την μια σνομπάρει τον ήλιο "Καλός είναι δεν λέω, αλλά όχι και να τον θαυμάζει κανείς απτό πρωί ίσαμε το βράδυ. Αλήθεια, δεν μπορώ να καταλάβω τι του βρίσκετε   

    και από την άλλη του λεει ότι τον θέλει μόνο για λογαριασμό του. "Επειδή… θέλω να βγαίνεις μόνο για μένα. Μόνο για μένα να γελάς. Να λάμπεις μόνο για μένα. Εμένα μόνο να ζεσταίνεις" "Αν έβγαινες μόνο για μένα, τότε ναι θα σε κοιτούσα "

    Άρα το ηλιοτρόπιο η δεν είναι στα καλά του ή δεν ξέρει τι θέλει ή είναι εγωιστής και παρτάκιας.  Και τελικά επειδή δεν περνά το δικό του προτιμά να πεθάνει. Το μήνυμα που εισπράττει ένα παιδάκι είναι η περνά το δικό μου και ζεις μόνο για μένα ή δεν υπάρχω. Μια καθαρά εγωιστική συμπεριφορά που απέχει πολύ μακριά από την πραγματική αγάπη. Η πένα του κυρίου Τριβιζά είναι λυρική όμως αυτό και μόνο δεν αρκεί . Τα παιδιά  είναι σφουγγάρια  τα απορροφούν όλα, τα παίρνουν πολύ σοβαρά και μπορεί να απορροφήσουν και το δηλητήριο. Δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του ο συγγραφεας όταν έγραφε αυτή την ιστορία, όμως  ένα παιδί , ούτε και μεγάλος εισπράττει ηθικό δίδαγμα.

    Ποια αγάπη του; Δεν είδα καμία αγάπη , μόνο εγωιστική συμπεριφορά. . Τι μας ενδιαφέρει το όνειρο του εφ όσον ήταν μόνο όνειρο και δεν έγινε  στόχος που να στηρίζεται σε  βάσεις; Ήταν τόσο απλό να μοιραστεί την αγάπη του ήλιου μαζί με τα άλλα ηλιοτρόπια  και να ζήσει κι αυτό ευτυχισμένο και γεμάτο αγάπη.  Πρέπει να ειμαστε πολύ προσεκτικοί οταν γράφουμε παραμυθια , ακόμη κι αν ειμαστε ο κ. Τριβιζας. 

  • Ο/Η Άντρια λέει:

    Ντορέλλα γεια σου! Το διήγημα αυτό δεν γράφτηκε για τα παιδιά, απευθύνεται στο ενήλικο κοινό. Φυσικά και θα παρερμηνεύονταν τα μηνύματά του από τα μικρά παιδιά. Όσο για εμάς τους μεγάλους, καθένας μας μπορεί να το αξιολογήσει με τα υποκειμενικά του κριτήρια και γούστα και να αποφασίσει αν τον εκφράζει ή όχι.

  • Ο/Η ERO λέει:

    Απομώνωσα την αφηγηση του κυριου Ευγενιου και τη ανέβασα στο youtube. Σας παραθέτω το λινκ



    Επισης και ένα ποιημα με τίτλο "Η κουρτινα" απο τη ίδια εκπομπή που απαγγέλει ο ίδιος


Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *