Για τον αγαπημένο μου, Ρόαλντ Νταλ

Αυτή εδώ είναι η υπέροχη "συγγραφική καλυβούλα" του Ρόαλντ Νταλ. 

Εκεί μέσα περνούσε ατέλειωτες ώρες δημιουργώντας τις μαγικές ιστορίες για τους μικρούς αναγνώστες του. Γεμάτες με χιούμορ, ζωντάνια, ατέλειωτες σκανταλιές, πονηριές και τεχνάσματα που ξετρέλαιναν τα παιδιά και προκαλούσαν απανωτά σοκ σε γονείς και δασκάλους! 🙂

Ο Ρόαλντ Νταλ δεν άφηνε ποτέ κανέναν άλλον να μπει σ`αυτόν τον προσωπικό του χώρο. Είχε μέσα εκατοντάδες αγαπημένα του μικροπράγματα και το μόνο που φρόντιζε ο ίδιος να παραμένει καθαρό ήταν το λιτό γραφειάκι του, με την τσόχινη επιφάνεια και τα καλοξυσμένα του μολύβια. Καθόταν πάντα σε μια καρέκλα με τρύπα στην πλάτη (αυτό τον βοηθούσε στο να μην πονά η σπονδυλική του στήλη) και κρατούσε τα πόδια του ζεστά, κρυμμένα μέσα σε έναν υπνόσακο.

   

Λένε οτι η καλυβούλα του παραμένει στην ίδια κατάσταση μέχρι και σήμερα, χωρίς να έχουν πειραχτεί ούτε τα τελευταία αποτσίγαρα που άφησε μέσα στο τασάκι του.

 

"Ο Ρόαλντ Νταλ είχε ένα πολύ αυστηρό ηµερήσιο πρόγραµµα. Έτρωγε το πρωινό του στο κρεβάτι και άνοιγε την αλληλογραφία του. Στις δέκα και µισή, διέσχιζε τον κήπο και πήγαινε στη συγγραφική καλύβα του όπου δούλευε έως τις δώδεκα το µεσηµέρι, οπότε και επέστρεφε πίσω στο σπίτι για µεσηµεριανό που αποτελούνταν συνήθως από ένα τζιν µε τόνικ, µαζί µε γαρίδες Νορβηγίας µε µαγιονέζα και µαρούλι. Ύστερα από κάθε γεύµα, ο Ρόαλντ και η οικογένειά του έτρωγαν σοκολάτες που τις διάλεγαν από ένα πλαστικό κόκκινο κουτί. Έπειτα από ένα µικρό υπνάκο, έπαιρνε µαζί του ένα θερµός µε τσάι και επέστρεφε στη συγγραφική καλύβα του για να δουλέψει από τις τέσσερις έως τις έξι. Και στις έξι ακριβώς ήταν και πάλι έτοιµος για το βραδινό του. Πάντα έγραφε µε µολύβι και µάλιστα µε ένα πολύ συγκεκριµένο, που ήταν κίτρινο και µε γόµα στην άκρη. Προτού ξεκινήσει, φρόντιζε να έχει πάντα έξι φρεσκοξυσµένα µολύβια στη µολυβοθήκη δίπλα του. Αυτά κρατούσαν περίπου δύο ώρες προτού ξαναχρειαστούν ξύσιµο. Ο Ρόαλντ είχε τις παραξενιές του και µε το χαρτί που χρησιµοποιούσε. Έγραφε όλα τα βιβλία του σε ένα συγκεκριµένο τετράδιο µε κιτρινωπά φύλλα, το οποίο ήταν ειδική παραγγελία από τη Νέα Υόρκη. Έγραφε και ξανάγραφε, ώσπου να σιγουρευτεί ότι και η παραµικρή λέξη ήταν όπως την ήθελε. Και φυσικά πετούσε πολύ απ’ το κιτρινωπό χαρτί. Μια φορά το µήνα, όταν πια το τεράστιο καλάθι των αχρήστων ήταν έτοιµο να ξεχειλίσει, άναβε µια µεγάλη φωτιά έξω από την καλύβα και τα έκαιγε. Σύντοµα, ο ένας τοίχος είχε πάψει να είναι άσπρος, αφού είχε µαυρίσει από τον καπνό. Κάθε που τέλειωνε ένα βιβλίο ο Ρόαλντ, έδινε το πάκο από κίτρινα χαρτιά στη Γουέντι, τη γραµµατέα του, κι εκείνη τα δακτυλογραφούσε για να στείλει, ολοκληρωµένο και καθαρογραµµένο, το χειρόγραφο στον εκδότη. " (από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, διαβάστε περισσότερα εδώ )

Χθες βράδυ, πρόλαβα να δω μόλις τα τελευταία δέκα λεπτά από ένα σχετικό αφιέρωμα, στην εκπομπή "Μεγάλοι Συγγραφείς" από το κανάλι της Βουλής. Στους τίτλους τέλους ένιωθα την καρδιά μου ξεχειλισμένη από συγκίνηση κι έκλαιγα από αγάπη κι ευγνωμοσύνη γι`αυτόν τον άνθρωπο. Από εκείνη την ώρα επεξεργάζομαι συνεχώς αυτό το συναίσθημα. Δεν ήταν ο ενήλικος εαυτός μου που ξέσπασε σε δάκρυα τόσο αυθόρμητα, αλλά το παιδί που ήμουν τότε που διάβαζα με τόση λαχτάρα τα βιβλία του. Του χρωστάω απίστευτες παιδικές συγκινήσεις, την μεγαλύτερη χαρά και έκπληξη που βίωσα ποτέ ως αναγνώστρια. Γιατί το γράψιμό του δεν ήταν απλά σαν ενός συγγραφέα που απευθύνεται σε παιδιά, ήταν σχεδόν συνομωτικό εκείνο το διάβασμα.. Είχα την ενοχή της σκανδαλιάς, σαν να ήταν κι αυτός ένα παιδί και με παρέσυρε στις αταξίες του. "Τα έβαζε" με τους μεγάλους και φρόντιζε να παίρνουν πάντα το μάθημά τους γιατί δεν ήταν φιλικοί όπως έπρεπε με τα παιδιά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που τόσο πολλοί εκπαιδευτικοί και γονείς έβρισκαν τα βιβλία του "ακατάλληλα" για παιδιά και το χιούμορ του ακραίο έως και αηδιαστικό!! (…Πόσο λυπηρό είναι αλήθεια, να "ανακατεύονται" με παιδιά, και μάλιστα σε τόσο σοβαρούς ρόλους, άνθρωποι τόσο "ξένοι" με την παιδική ψυχολογία…)

Ο ίδιος έλεγε : «Έχω πειστεί πως οι µεγάλοι έχουν ξεχάσει εντελώς πώς είναι να είσαι παιδί πέντε έως δέκα ετών… Εγώ πάλι µπορώ να θυµηθώ ακριβώς πώς ένιωθα τότε. Είµαι σίγουρος πως µπορώ" 

Και φυσικά τον πιστεύω. Και τον αγαπώ πολύ. Όπως και αμέτρητα ακόμα, μεγάλα και μικρά παιδιά που αφήνουν καθημερινά στον τάφο του, νομίσματα, μολύβια, σοκολάτες, γράμματα, ακόμα και ροδάκινα. Όλα σύμβολα, από τις ιστορίες του.

Δεν είναι ευλογημένο το πέρασμα ενός ανθρώπου στη ζωή, όταν έχει αγγίξει με τόσο μοναδικό τρόπο, τόσα πολλά παιδιά σε ολόκληρη τη γη ; Αν ποτέ ταξιδέψω στην Αγγλία, σίγουρα θα του εναποθέσω κι εγώ το δικό μου "ευχαριστώ".

Ας είναι αναπαυμένη η ψυχούλα του.

4 Σχόλια

  • Ο/Η jenny λέει:

    Andria αυτή σου η ανάρτηση είναι πολύ όμορφη!! Νομίζω ότι εκατοντάδες άνθρωποι νιώθουν την ίδια αγάπη και ζεστασιά γι αυτόν τον καταπληκτικό συγγραφέα που έκανε τα παιδικά μας χρόνια ακόμα πιο μαγικά και αξέχαστα! Αν μου επιτρέπεις επειδή διάβασα και το link που παραθέτεις, θέλω να συμπληρώσω ότι τίποτα δε θα ήταν ίδιο για μένα αν δεν υπήρχε  ο Κουέντιν Μπλέικ που με τα καταπληκτικά σκίτσα του ολοκλήρωσε με τον καλύτερο τρόπο τις ιστορίες του Νταλ. Δεν μπορώ να σκεφτώ τον ΜΦΓ με άλλη μορφή! :))))))

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Jenny μου σ`ευχαριστώ! Έχεις απόλυτο δίκιο για τον Κουέντιν Μπλέικ, ούτε κι εγώ θα μπορούσα να φανταστώ διαφορετικά τη Ματίλντα, που είναι το δικό μου αγαπημένο!! 🙂 Διάβασες αλήθεια, οτι καθώς σχεδίαζε ο Μπλέικ τον ΜΦΓ και αναρωτιόταν τί παπούτσια θα του ταίριαζαν, ο Ρόαλντ Νταλ του έστειλε με το ταχυδρομείο κάποια δικά του σανδάλια ? Έτσι ο Μπλέικ ζωγράφισε τελικά αυτά τα σανδάλια για τον ΜΦΓ. Πόσο υπέροχα είναι όλα αυτά…!

  • Ο/Η provato λέει:

    α τι τέλειο ποστ!

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *