Σχέσεις …συναδελφικές!

Δουλεύω φέτος για έκτη χρονιά. Καθώς φέρνω στο μυαλό μου καθεμιά από τις προηγούμενες σχολικές χρονιές, τα συναισθήματά μου είναι ανάλογα με το πόσο καλό ή κακό ήταν αυτό που λέμε "κλίμα στη δουλειά".

Μια θετική σχέση με τις συναδέλφους οδηγεί στο να  κυλά η χρονιά αρμονικά και με περισσότερη, δημιουργική διάθεση. Γιατί το ζητούμενο είναι να πηγαίνεις στη δουλειά έχοντας στο μυαλό όσα έχεις ετοιμάσει να κάνεις με τα παιδιά κι όχι πώς θα αντιμετωπίσεις την περίεργη συνάδελφο που όλα της φταίνε. 

 Η πρώτη μου δουλειά ήταν σε έναν "φημισμένο" παιδικό σταθμό της Αθήνας. Είχα ξεκινήσει όλο ενθουσιασμό και πάθος, αλλά σύντομα άρχισαν να πέφτουν βροχή οι ματαιώσεις και οι απογοητεύσεις.

Κυριαρχούσε το τρίπτυχο ανταγωνισμός – θάψιμο (συναδελφικό)- γλείψιμο διευθύντριας και γονέων-πελατών. Αηδία.

 Ας αναφέρω και ενα-δυο παραδείγματα για την ιστορία : Την εποχή εκείνη, μετά το μάθημά μου, έκανα δρομολόγια με το σχολικό. Καθημερινά δεχόμασταν τηλεφωνήματα από τους γονείς σχετικά με τα δρομολόγια. Μηνύματα όπως "το παιδί να πάει στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς σήμερα, η διεύθυνση είναι η τάδε" ή "να μη φύγει με το σχολικό θα περάσει να το πάρει η μαμά του". Τα μηνύματα αυτά τα γράφαμε σε post it και τα καρφίτσωνε άμεσα,όποιος είχε σηκώσει το τηλ., σε φελλοπίνακα της εισόδου προκειμένου να το δει η συνοδός του συγκεκριμένου δρομολογίου. Εάν δεν υπήρχε μήνυμα εκεί,την ώρα αποχώρησης του σχολικού, αυτό σήμαινε οτι δεν υπάρχει καμιά αλλαγή τη συγκεκριμένη μέρα. Ένα μεσημέρι λοιπόν, αφού έλεγξα τον πίνακα και είδα οτι δεν είχε τίποτα, έφυγα για το δρομολόγιο. Στην πορεία, δέχομαι κλήση στο κινητό και ακούω τη διευθύντρια με απαξιωτικό τόνο να μου λέει πως δεν έλεγξα τα σημειώματα και έχω πάρει μαζί μου παιδί που έπρεπε να είχε μείνει στο σχολείο. Της απαντώ πως είχα κοιτάξει και πως δεν υπήρχε κανένα σημείωμα. Επέμενε. Και είχε εν μέρει δίκιο, γιατί…. το σημείωμα μπήκε ΑΦΟΥ ήρθε ο γονιός και ζήτησε το παιδί και η συνάδελφος αντί να πει την αλήθεια, προτίμησε να το γράψει στα γρήγορα και να το καρφιτσώσει στη θέση που έπρεπε να είναι για να διώξει την ευθύνη από πάνω της..

Την ίδια εποχή υπήρχε σε εκείνον τον παιδικό σταθμό μια κοπέλα έγκυος σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, που αναγκαζόταν να σηκώνει μόνη της ολόκληρα ταψιά φαγητό για να τα μεταφέρει στην αίθουσα που έτρωγαν τα παιδιά το μεσημέρι. Φυσικά και υπήρχαν άλλες κοπέλες εύκαιρες για να βοηθήσουν, αλλά ΚΑΜΙΑ δεν ήταν διατεθειμένη να κάνει τη δουλειά μιας ΑΛΛΗΣ. 

Στο ίδιο "σχολείο" έμαθα επίσης οτι μια -σωστά κομμένη- φέτα ψωμί για το πρωινό των παιδιών πρέπει να έχει πάχος τσιγαρόχαρτου, αλλιώς είναι σπατάλη. Και το έμαθα γιατί έπρεπε κάποιες μέρες να ετοιμάζω και τα πρωινά των παιδιών εκτός από τις υπόλοιπες αρμοδιότητες μου ως δασκάλα και συνοδός. Και φυσικά πολλά ακόμα που προτιμώ να μην ανασύρω από τη μνήμη μου. Άλλωστε είναι κοινά βιώματα, γνώριμα σε όσους έχουμε εργαστεί σε ιδιωτικούς σταθμούς.

Παραιτήθηκα λοιπόν από εκεί και για τις δυο επόμενες χρονιές εργάστηκα σε έναν παιδικό σταθμό που μου έμαθε πραγματικά πάρα πολλά.. 

'Εκεί  βίωσα ένα υπέροχο κλίμα φιλικής διάθεσης και καλής συνεργασίας που έκτοτε προσπαθώ να το εφαρμόζω κάθε νέα χρονιά, όπου καλούμαι να υπηρετήσω…

Δασκάλες, μαγείρισσα, οδηγοί, όλοι δούλευαν συμπληρωματικά. Φυσικά υπήρχαν και γκρίνιες και καθημερινά προβλήματα, όμως όλα αντιμετωπίζονταν αποτελεσματικά.

Το σχολείο αυτό το αγάπησα ιδιαίτερα γιατί εκεί μπόρεσα να πιστέψω στο οτι η άψογη συνεργασία είναι εφικτή, αρκεί να υπάρχει καλή θέληση και "μικρά μυστικά φιλίας".. 😉

Την ημέρα που αποχώρησα….

τα κοριτσάκια μου, μου είχαν ετοιμάσει χίλιες δυο εκπληξούλες από τα χεράκια τους ,κρυμμένες μέσα στην τάξη μου…

Κάτω από τις χαρτοπετσέτες των παιδιών..μέσα στο ντουλαπάκι με τα πράγματά μου…στο ραφάκι με το cd player…..Κάρτες, γράμματα με ευχές και υπέροχα λόγια..δωράκια που έφτιαξαν οι ίδιες και φυλαχτά για καλή τύχη..

.. λόγια γεμάτα ζεστασία.. 

…Το ίδιο απογεύμα αγκαλιαστήκαμε και κλάψαμε πολύ…. Λες και το ξέραμε οτι κάπου εκεί ήταν το τέλος κι ας είπαμε πως θα ξαναβρεθούμε….

Η ζωή τα φέρνει έτσι καμιά φορά που χανόμαστε με ανθρώπους που αγαπήσαμε πάρα πολύ.. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει. Αλλά δεν παύει να πονάει….

Αυτή την ανάρτηση λοιπόν την αφιερώνω σε εκείνα τα κορίτσια . Την Ειρήνη, την Αφροδίτη, τη Γεωργία Τ., την Εύη, τη Μαριλένα, τη Γεωργία Δ., τη Σοφία και τη Βαλορή

Τις ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου.

Γιατί μου έμαθαν πως μια απλή μέρα στη δουλειά μπορεί να γίνει συναρπαστική με μικρές καθημερινές πινελιές!

– Να θυμάσαι να καλημερίζεις με χαμόγελο τις συναδέλφους σου

-Να μοιράζεσαι το φαγητό κι όποτε μπορείς να φέρνεις μαζί σου μικρές λιχουδιές μόνο για εκείνες!

-Να ρωτάς με πραγματικό ενδιαφέρον για το αν είναι καλά. Kαι να είσαι πραγματικά πρόθυμος/η να βοηθήσεις.

-Να σκέφτεσαι οτι είστε δίπλα και όχι απέναντι. Μαζί, σε έναν κοινό στόχο.

-Να γνωρίζεις πότε γιορτάζουν και να τους χαρίζεις δώρα. Αν είναι φτιαγμένα από εσένα, ακόμα πιο ανεκτίμητα.

-Να αφήνεις σημειώματα με όμορφα λόγια στις τάξεις τους. Η μέρα ξεκινά πάντα πιο όμορφα με μια κίνηση αγάπης.

-Να μοιράζεσαι τις ιδέες και το υλικό σου. Ακόμα κι αν δε δουλεύεις πάνω στο ίδιο θέμα, μπορεί να έχεις κάτι που θα βοηθήσει στο δικό τους μάθημα.

-Να θυμάσαι πώς λειτουργείτε ως πρότυπα για τα παιδιά και είναι πολύ θετικό για εκείνα να αισθάνονται πως οι δασκάλες τους είναι φίλες 🙂

-Να έχεις μαζί μια κρεμούλα χεριών και μερικά παυσίπονα για ώρα ανάγκης. 

Έτσι θα έχεις προτείνει έναν λειτουργικό και χαρούμενο τρόπο συνεργασίας με βάση την προσφορά και την καλοπροαίρετη διάθεση. Θα έχεις στείλει μπόλικη καλή ενέργεια και είναι το πιο πιθανό να τη λάβεις πίσω. Ακόμα όμως και στην περίπτωση που δεν συμβεί εσύ θα έχεις κάνει το καλύτερο που μπορείς κι αυτό θα σε κάνει να νιώθεις όμορφα με τον εαυτό σου.

Αν πάλι τύχει να έχεις συναδέλφους που επιμένουν να επιζητούν την αναστάτωση και τις έριδες, μην τις αφήσεις να σε επηρεάσουν.

Χαμογέλα και άστες να ανησυχούν!!! 🙂

7 Σχόλια

  • Ο/Η lampros λέει:

    συμφωνώ, υπάρχουν τα κακά και τα καλά σχολεία… χαίρομαι που πέρασες από ένα καλό…

    τα άλλα 'σβήστα απ' τον χάρτη', είναι παρελθόν, ενώ το 'καλό' σχολείο, είναι μία ανάμνηση γλυκειά, που δεν θα σβήσει ποτέ….

  • Ο/Η marimar λέει:

    Η πιο γλυκειά, τρυφερή , ανθρώπινη ανάρτηση που έχω διαβάσει απο δασκάλα.  Εύχομαι να μη αλλοτροιωθείς ΠΟΤΕ, όσες μπόρες και αν περάσεις.  Η συντροφικότητα, η αγάπη, το μοίρασμα, το νοιάξιμο, τα τρυφερά σημειωματάκια να φωτίζουν πάντα τις ζωές των γύρω σου και την δική σου γλυκειά μου Άντρια.

    Την αγάπη μου

  • Ο/Η Βάλ&iot λέει:

    Μπράβο Άντρια συγχαρητήρια για την ανάρτηση, είσαι πάντα ένα καλό παιδί και κανείς δεν το ξεχνάει. Μπράβο που αφιέρωσες αυτά τα λόγια στις συναδέλφισσες που καθημερινά δίνουν αγώνα στη δουλειά και ξεπερνούν τα πάντα με ένα χαμόγελο και καλή διάθεση. ¨οσο για τις άλλες σχέσεις που προανέφερες..πραγματικά επηρεάζουν πολύ είναι η αλήθεια, αλλά θυμόμαστε μόνο αυτούς που αξίζουν!!!Κι εγώ φέτος είμαι πολύ καλά με συναδέλφους-θαυμάσια θα έλεγα και περνάει η μέρα μας σα γάργαρο νεράκι!!! Με την ευκαιρία επίσης, να πω ότι η δουλειά στην Ελιά είναι καταπληκτική,την αποθηκεύω όλη!!!Φιλιά!!!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς!!! Εύχομαι πάντα να έχουμε τη χαρά να δουλεύουμε με ανθρώπους θετικούς και καλοπροαίρετους!!!! Έχει γίνει τόσο δύσκολη η καθημερινότητα που το έχουμε περισσότερη ανάγκη από ποτέ!
      Σας φιλώ 🙂

  • Ο/Η Anna λέει:

    Λοιπόν ήρθα να πω μαντινάδες

    Το άστρο λαμπρό της Βηθλεέμ

    και του Χριστού η Γέννα,

    να σας χαρίσουνε πολλά

    και ευτυχισμένα χρόνια.

    Χρόνια πολλά χρόνια καλά

    χρόνια γεμάτα υγεία

    και του Χριστού η γέννηση

    να φέρει ευτυχία

  • Ο/Η demi λέει:

    Αντρια σου εύχομαι παντα να εργάζεσαι με θετικά και συνεργάσιμα άτομα ..τελικά οταν υπάρχει συνεργασία , αμοιβαία εκτιμηση,σεβασμός και υπομονή ολα κυλούν τόσο όμορφα αλλα τι να κάνουμε που μερικοί θέλουν το αντίθετο….

    ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ!!!

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.