Θηλασμός : Δικαίωμα του παιδιού, χρέος της μαμάς

Από τη σύλληψη έως τη γέννηση ο καλός Θεός έδωσε στο είδος μας (περίπου) 9 μήνες. Αυτή η περίοδος είναι απαραίτητη τόσο για την ολοκληρωμένη ανάπτυξη του εμβρύου όσο και για την ψυχική, διανοητική και σωματική προετοιμασία της μητέρας. Το έμβρυο ωριμάζει κι ετοιμάζεται να γεννηθεί και η μανούλα συνειδητοποιεί μέρα με τη μέρα και καλωσορίζει (αποδέχεται) τις αλλαγές που θα επιφέρει ο νέος της ρόλος. Αισθάνεται από την πρώτη στιγμή που θα κρατήσει το θετικό τεστ οτι δεν έχει πια μόνο την ευθύνη του εαυτού της αλλά και της ζωής που μεγαλώνει μέσα της. Αρχίζει να προσέχει περισσότερο, να αποφεύγει προηγούμενες «κακές συνήθειες» και να ενδιαφέρεται να βιώσει την εγκυμοσύνη της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Κάθε γυναίκα βιώνει την εγκυμοσύνη της μοναδικά, όπως μοναδική είναι και η ίδια. Το κοινό είναι πως καθεμία από αυτές τις γυναίκες έχει στην κοιλίτσα της ένα μωράκι που τη χρειάζεται. Κι εκείνη πρέπει να φροντίσει για εκείνο πολύ πριν το φέρει στον κόσμο.

Εκεί είναι όλο το θέμα. Η εγκυμοσύνη ως περίοδος προετοιμασίας πρέπει να αξιοποιηθεί όσο γίνεται πιο σωστά. Χρειάζεται πρώτ`απ`όλα διάβασμα. Πολύ διάβασμα! Τί νομίζετε? Μόνο στις εξετάσεις σε σχολεία, φροντιστήρια διαβάζουμε? Όχι βέβαια! Το διάβασμα μπορεί να «κακοποιήθηκε» έτσι όπως μας το πέρασε ως έννοια το σχολείο αλλά είναι το α και το ω μέσο στη ζωή μας για να πλουτίζουμε το νου και να αποκτούμε σφαιρική γνώση για ο,τι μας απασχολεί. 

Έτσι λοιπόν στην εγκυμοσύνη μας αφιερώνουμε ΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥ χρόνο μπορούμε στο διάβασμα. Και δεν εννοώ μόνο βιβλία αλλά και fora, blogs κι ένα σωρό ενδιαφέροντα sites που θα βρούμε με αναζήτηση στο internet. Θα φιλτράρουμε βεβαίως αυτές τις πληροφορίες. Θα μάθουμε πολλά καινούρια πράγματα, θα αμφισβητήσουμε ακόμα περισσότερα, θα ψάξουμε τί μας ταιριάζει, θα υιοθετήσουμε νέες απόψεις και θα είμαστε σε θέση να κρίνουμε πολλά. Αυτό το τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό. Όσο ψαχνόμαστε τόσο θα ενεργοποιείται η κριτική μας σκέψη. Αλίμονο αν θεωρήσουμε οτι όλα θα γίνουν αυτόματα/μαγικά και φυσικά ή βασιστούμε στην καθοδήγηση συγγενών, φίλων ή των επαγγελματιών υγείας που θα τύχει να βρεθούν στο δρόμο μας και δεν επιλέξαμε εμείς οι ίδιοι βάσει κριτηρίων.

Αν επαναπαυτούμε,όταν αρχίσει ο βομβαρδισμός από αντικρουόμενες ή και επικίνδυνα λανθασμένες πληροφορίες/πρακτικές, δε θα είμαστε σε θέση να τις αξιολογήσουμε καν. Οι συνέπειες που θα ακολουθήσουν, θα αφορούν εξίσου και εμάς και το μωρό μας.

Γι`αυτό ας υιοθετήσουμε τη μόνη υπεύθυνη στάση που είναι : «ψάχνω, ενημερώνομαι και επιλέγω το καλύτερο για μένα και το παιδί μου». 

 

Ο θηλασμός είναι ένα από τα ζητήματα που δεν πρέπει με τίποτα να το αφήσουμε στην τύχη του… Με λίγο ψάξιμο θα ενημερωθούμε για το πόσο υπερπολύτιμος είναι τόσο για μωρό μας, όσο και για μας. Θα καταλάβουμε οτι δεν μπορεί να είναι μια αυθαίρετη επιλογή μας το αν θα θηλάσουμε ή όχι αλλά ένα αναφαίρετο δικαίωμα του παιδιού που θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψιν. Γύρω από το θηλασμό υπάρχουν άπειροι μύθοι. Μαμάδες και γιαγιάδες μπορεί να τον παρεμποδίσουν βασιζόμενες σ`αυτούς. Μα πάνω από όλα, οι μεγαλύτεροι εχθροί του θηλασμού είναι τελικά εκείνοι που θα έπρεπε να τον προασπίζονται περισσότερο από όλους. Οι γιατροί, οι μαίες και οι παιδίατροι. Όχι βέβαια όλοι, αλλά δυστυχώς ένα μεγάλο ποσοστό εξ`αυτών. Πανεύκολα θα μιλήσουν για «συμπλήρωμα με γάλα του εμπορίου» και θα αποθαρρύνουν ή αποπροσανατολίσουν τη νέα μαμά. Σκόπιμα ή από ελλειπή γνώση. Το θέμα είναι όμως οτι το παιδί δεν είναι δικό τους αλλά δικό μας. Εμείς είμαστε οι πλέον αρμόδιοι και υπεύθυνοι για οτιδήποτε το αφορά. Για μας είναι ο,τι πολυτιμότερο έχουμε. Δεν εμπιστευόμαστε λοιπόν κανέναν στα τυφλά. Μια άσπρη μπλούζα δεν κάνει τον καλό γιατρό, όπως τα ράσα δεν κάνουν τον παπά.

Ψάξιμο λοιπόν γύρω απο το θέμα του θηλασμού χρειάζεται κυρίως για δυο λόγους. Ο ένας είναι για να κατανοήσουμε την αξία του και ο δεύτερος για να έχουμε ρεαλιστικές προσδοκίες σχετικά με το τί πρέπει να περιμένουμε και τί μπορεί να αντιμετωπίσουμε. Να προετοιμαστούμε κατάλληλα ώστε να μη λυγίσουμε στην όποια δυσκολία προκύψει και να το χειριστούμε όπως πρέπει αυξάνοντας στο μέγιστο τις πιθανότητες να τα καταφέρουμε να θηλάσουμε με επιτυχία και για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα. 

breastfeeding

Θα το ξαναπώ εδώ πως πρόκειται για δικαίωμα του παιδιού άρα και χρέος της μητέρας του. Με πικραίνει που ακούω μαμάδες να μου λένε οτι δε θήλασαν γιατί «δεν είχαν κατάλληλες θηλές» ή γιατί προτίμησαν να καπνίζουν ή έπρεπε να γυρίσουν στη δουλειά σύντομα ή αρρώστησαν ή έπρεπε να παίρνουν το α ή β φάρμακο και τους είπαν πως δεν κάνει. Όχι γιατί αμφισβητώ το να υπήρχαν πράγματι δυσκολίες αλλά γιατί δεν προσπάθησαν να τις υπερνικήσουν. Δεν το έψαξαν παραπάνω. Είπαμε, δεν επιστευόμαστε στα τυφλά. Η διακοπή του θηλασμού δε θα έπρεπε να συμβαίνει ούτε από καπρίτσιο της μαμάς ούτε από λάθος συμβουλές, λάθος ανθρώπων. Αν τεθεί τέτοιο ζήτημα πρέπει άμεσα να αναζητηθεί υποστήριξη από εκείνους που πραγματικά γνωρίζουν και είναι σε θέση να υπερασπιστούν το θηλασμό.

Και στο τέλος, ο,τι και να γίνει θα ξέρουμε οτι εμείς κάναμε την καλύτερη δυνατή προσπάθεια, έστω κι αν δεν πήγε όσο καλά θα θέλαμε. Δεν το αφήσαμε στη μοίρα του αλλά φερθήκαμε υπεύθυνα και με αγάπη βάζοντας πάνω από όλα την υγεία του παιδιού μας. Δεν φανατιστήκαμε ούτε καν με το να θηλάσουμε ντε και καλά, ακόμα κι αν όλες οι πιθανότητες ήταν υπέρ μας. Πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να   είμαστε μια πιο ειδική περίπτωση που χρειάζεται μια άλλη αντιμετώπιση και με την υγεία δεν παίζουμε βασιζόμενοι απλά σε πιθανότητες, όνειρα και θεωρίες. 

 

  •  Στο επόμενο ποστ θα δώσω κάποιες πηγές για ενημέρωση αλλά και παροχή εξειδικευμένης βοήθειας ή απλή συζήτηση σχετικά με το θηλασμό μας.

Ο γέροντας Παίσιος για το θηλασμό :

«Όταν γεννηθεί το παιδί, η μάνα πρέπει να το θηλάσει, όσο πιο πολύ μπορεί. Το μητρικό γάλα δίνει υγεία στα παιδιά. Με το θηλασμό τα παιδιά δεν θηλάζουν μόνο γάλα θηλάζουν και αγάπη, στοργή, παρηγοριά, ασφάλεια, και αποκτούν έτσι δυνατό χαρακτήρα. Άλλα και την ίδια την μητέρα την βοηθάει ό θηλασμός. Όταν οι μητέρες δεν θηλάζουν τα παιδιά, δημιουργούνται ανωμαλίες στον οργανισμό τους, που μπορεί να οδηγήσουν σε μαστεκτομές. 
Παλιά μια μητέρα μπορεί να θήλαζε και το παιδί της γειτόνισσας, αν δεν είχε γάλα. Τώρα πολλές μητέρες βαριούνται να θηλάσουν ακόμη και τα δικά τους παιδιά. H μάνα που τεμπελιάζει και δεν θηλάζει το παιδί, μεταδίδει τεμπελιά και στο παιδί. Παλιά τα κουτιά με το συμπυκνωμένο γάλα είχαν απ” έξω μια μάνα που κρατούσε στην αγκαλιά της ένα παιδάκι. Τώρα έχουν μια μάνα που κρατάει κάτι λουλούδια! Δεν θηλάζουν οι μάνες τα παιδιά, οπότε τα παιδιά μεγαλώνουν απαρηγόρητα. Ποιος θα τους δώσει στοργή και αγάπη; Το κουτί με το γάλα της αγελάδας; Θηλάζουν από το «παγωμένο» μπουκάλι και παγώνει ή καρδιά τους. «Ύστερα, όταν μεγαλώσουν, ζητούν παρηγοριά στο μπουκάλι, στις ταβέρνες. Πίνουν, για να ξεχάσουν το άγχος, και γίνονται αλκοολικά. Αν δεν πάρουν στοργή τα παιδιά, δεν θα έχουν να δώσουν στοργή, και πάει σχοινί-κορδόνι. Έρχονται μετά οι μανάδες: «Κάνε προσευχή, πάτερ! Χάνω το παιδί μου».

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *