Η γέννηση της κόρης μας- Τοκετός σε δύο πράξεις

 

Δευτέρα 22 Απριλίου 2013

Έχουμε ξαπλώσει για ύπνο μετά από μια αρκετά κουραστική μέρα. Ο καλός μου έχει μόλις αποκοιμηθεί. Ώρα 00.00π.μ κλείνω την τηλεόραση για να κοιμηθώ κι εγώ.

 Ένα τέταρτο αργότερα νιώθω ένα ορμητικό ποταμάκι να κυλάει στα πόδια μου.. Πετάγομαι όρθια και τα υγρά τρέχουν ακατάπαυστα. «Θεέ μου, σκέφτομαι, ήρθε η ώρα…!»
Ευτυχώς είναι καθαρά. ( όχι κεχρωσμένα).
Ξυπνάω τον άντρα μου ο οποίος δε μπορεί να το πιστέψει. Αγκαλιαζόμαστε και τρέμουμε και οι δυο μαζί μέχρι να το συνειδητοποιήσουμε. Έχω πάθει σοκ από τη συγκίνηση και την αγωνία μου!  Εκείνος πηγαίνει να φτιάξει καφέ κι εγώ τηλεφωνώ στη μαία. Νιώθω σαν να εχω πυρετό, τρέμω ολόκληρη και με εχει λούσει κρύος ιδρώτας. Δεν φοβαμαι τη γέννα, ομως εχω υπερένταση και λαχτάρα να πάνε όλα καλά!! Η μαία μου λέει πως έχω αρκετές ώρες μπροστά μου (ως πρωτότοκη) ώσπου να γεννήσω, οπότε να μην αγχώνομαι. Με συμβουλεύει να ξαπλώσω και να κοιμηθώ λίγο γιατί θα χρειαστώ δυνάμεις για τις εξωθήσεις..Είμαι ήδη απίστευτα κουρασμένη και μακάρι να είχα προλάβει να κοιμηθώ λίγες ώρες. Τώρα με το άγχος που έχω, αυτό είναι αδύνατο.

Τηλεφωνούμε στο γιατρό, ο οποίος μας λέει να πάμε στο μαιευτήριο για παρακολούθηση ώσπου να έρθει και ο ίδιος το πρωί. Βρίσκεται ήδη σε άλλο μαιευτήριο με δυο άλλες γέννες..! Φυσικά σκέφτομαι πως θα είναι μεγαλο λάθος να τον ακούσω και να τρεξω τόσο νωρίς στο μαιευτήριο. Το περιβαλλον θα με αγχώσει περισσότερο τη στιγμή που τόσο ο γιατρός όσο και η μαία μου θα έρχονταν μετά από ώρες. Οπότε αποφασίζω να ακολουθήσω τη μέση οδό. Κάνω ένα μπανακι να συνέλθω, ξυρίζομαι, βάζω τα τελευταία πράγματα που έλειπαν από τη βαλιτσούλα μου και ξεκινάμε για το ιδιωτικό μαιευτήριο, γύρω στις 03.40π.μ. ( Aργότερα βέβαια έμαθα πως καλό είναι να ελέγχεται άμεσα το μωράκι με καρδιοτοκογράφημα κι αν όλα είναι καλά να επιστρέφει η μαμά στο σπίτι, μέχρι να ξεκινήσει ο τοκετός. Έχει άλλωστε 24 ολόκληρες ώρες γι” αυτό μπροστά της, αν δεν αλλάξει κάτι).

Καθ`οδόν,ο σταθμός του ραδιοφώνου παίζει το «I`m so excited!» 🙂

Στις 04.00π.μ τα ξημερώματα φθάνουμε στην υποδοχή, όπου με παραλαμβάνει μια μαία για τα «διαδικαστικά». Αυτή είναι και η πρώτη δυσάρεστη εμπειρία στην ιστορία του τοκετού μου. Η μαία επιχειρεί «να ακούσει» το μωρό ώστε να βεβαιωθούμε πως είναι καλά. Ψαχουλεύει με το μηχάνημα την κοιλιά μου για ώρα, ψυχρή κι αμίλητη. Περνάει η ώρα και με πιάνει ταχυκαρδία οτι κάτι δεν πάει καλά. Βγαίνει τρέχοντας και φέρνει δεύτερο μηχάνημα για να ξαναπροσπαθήσει. Αρχιζουν να περνάνε τα χειρότερα σενάρια απ`το μυαλό μου κι αυτή να με ρωτάει πότε ακριβώς μου έσπασαν τα νερά και γιατί «άργησα τόσο» να πάω στο μαιευτήριο. Εκεί κι αν έχω τρελαθεί απ`το φόβο οτι κάτι εχει συμβεί στο μωρό μου και το μόνο που με συγκρατεί είναι η βεβαιότητα οτι το ένιωθα μέχρι πριν από λίγο. «Δεν είναι πως δεν το ακούω» μου λέει τελικά….
«κάπου θα έχει μαζευτεί τώρα «αυτό
» και γι`αυτό δεν ακούγεται καλά»… Μάλιστα… ΤΡΑΓΙΚΗ…

 Συνεχίζει με μια εντελώς άγαρμπη κολπική εξέταση, να ελέγξει τη διαστολή μου. Με πονάει τόσο, σαν να με κόβει ξυράφι.( Και τωρα που είπα ξυράφι..πάλι καλά που είχα ξυριστεί τουλάχιστον, δε μπορώ να φανταστώ να είχα υποστεί ΚΑΙ αυτό το μαρτύριο από αυτήν.) Μιλάει με το γιατρό μου και μου χορηγεί αντιβίωση amoxil σύμφωνα με τις οδηγίες του. Μου κανει διπλό κλίσμα -αφού της είπα πως θα γεννήσω στην πισίνα- μου παίρνει το ιστορικό και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ αποχωρεί…..

Μετα από λίγο είμαι έτοιμη, με τα ρομπάκια και τα παντοφλάκια μου και με ανεβάζουν με αναπηρική καρέκλα -βασει πρωτοκόλλου βεβαίως βεβαίως-  στον όροφο των ωδινών.

Μπαίνουμε στο δωμάτιο «τοκετός στο νερό, με συνδέουν με τον καρδιοτοκογράφο, μου βάζουν ορό και πεταλούδα και ειδοποιούν να έρθει ο αντρούλης μου, ντυμένος στα πράσινα, χαμογελαστός και πανέτοιμος να γεννήσουμε!!! 🙂

Το μόνο που σκέφτομαι πια είναι οτι πρέπει να κάνω υπομονή ώσπου να περάσουν οι ώρες και να έρθει η μαία μου. Ούτε το γιατρό θέλω (ίσα ίσα εύχομαι να αργήσει), ούτε τη μαμά μου, ούτε κανέναν άλλον. Ανυπομονώ να έρθει για να μείνουμε οι τρεις μας, εκείνη, εγώ κι ο άντρας μου. Αλλά μου είπε στο τηλέφωνο οτι πρέπει να ξεκουραστεί πρώτα λίγες ώρες, γιατί αν έρθει άυπνη -όπως εγώ- δε θα είναι σε θέση να με βοηθήσει όπως πρέπει…
Η διατήρηση της ψυχραιμίας μου λοιπόν είναι η πρώτη πρόκληση που αντιμετωπίζω και τα πάω εξαιρετικά καλά για τα δεδομένα μου.  

Η ώρα περνάει, αρχίζω να έχω τακτικές συσπάσεις και παράλληλα καταπιέζομαι όντας ξάπλα στο κρεβατι ακούγοντας συνεχώς τον καρδιοτοκογράφο. Ρωτάω μια μαία της βάρδιας αν μπορώ να σηκωθώ. «Κάνε υπομονή», μου λέει » σε λίγο θα κάθεσαι στη μπάλα pilates». 

Φυσικά δεν αναφέρεται σε στάνταρ παροχή του μαιευτηρίου, αλλά γιατί γνωρίζει τη μαία μου και τις εναλλακτικές πρακτικές της

Έχει ξημερώσει πια και γύρω στις 07.00π.μ ερχεται η μαία. Πήγε η καρδιά μου στη θέση της. Κλείνει την πόρτα ώστε να εξασφαλίσουμε ιδιωτικότητα, με αποσυνδέει από ορούς και λοιπά συμπράγκαλα και με βάζει να κάτσω στην μπάλα που εχει φερει μαζί της, να ξεκινήσω να χοροπηδάω. Ναι ναι..ακριβώς αυτό..:-)

Η αίσθηση με ανακουφίζει πάρα πολύ. Επιτέλους αισθάνομαι οτι εχω ξανά τον έλεγχο του σώματός μου ενώ παράλληλα η μπάλα βοηθά στο να προχωρήσει η διαστολή μου.

pilates

Νιώθω όμορφα και είμαι ήρεμη. Συζητάμε οι τρεις μας, αστειευόμαστε, όλα εξελίσσονται με φυσικότητα, χωρίς κανένα άγχος και χωρίς να μας ενοχλεί κανείς.

IMG_7175

 

 

 

 

 

 

 

Η μπανιέρα είναι γεμάτη με ζεστό νερό και αποστειρωμένη. Όταν ο πόνος δυναμώνει και οι συσπάσεις κρατούν περισσότερο, νιώθω την ανάγκη να μπω στο νερό το οποίο δρα κατευναστικά, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Με ηρεμεί πάρα πολύ η αίσθηση του νερού και μου δίνει δύναμη να συγκεντρωθώ στο παιδάκι μου που εκείνη την ώρα πονά μαζί μου και κάνει τον τοκετό του.

Επικοινωνώ μαζί του συνεχώς…Με τη σκέψη μου..με τα χέρια μου που χαϊδεύουν την κοιλιά μου..

Πονάω πολύ αλλά προσπαθώ να χαλαρώνω και να το βοηθάω να κατέβει. Δε θέλω να φοβάται, θέλω να νιώθει την αγάπη μου..

Η μαία μου μιλάει χαμηλόφωνα και είναι υποστηρικτική. Με κοιτάει στα μάτια, μου χαϊδεύει τα μαλλιά. Κάνει μασαζ στη μέση μου, ρίχνει λίγο νεράκι με το χέρι της και με βοηθά να βρίσκω στάσεις που με βολεύουν. Δεν μπορώ τη στασιμότητα. Όσο παρηγορητικό κι αν αισθάνομαι το νεράκι, θέλω να έχω την ελευθερία να μπαινοβγαίνω απ`την μπανιέρα. Έτσι πάω εναλλάξ απ`τη μπάλα στην μπανιέρα και στο μεταξύ τρώω και ένα κομματάκι σοκολάτα για ενέργεια, που μου είχε πει να έχω μαζί μου και πίνω λίγο νεράκι. Με βοήθησε κι αυτό σημαντικά αν σκεφτεί κανείς πόσες ώρες διαρκεί ο τοκετός μου και πόσο κουρασμένη είμαι.

Ωστόσο αισθάνομαι δυνατή, μάχιμη, πολύ αποφασισμένη να ξεπεράσω τον εαυτό μου για να γεννήσω το παιδάκι μου έτσι όμορφα και χωρίς καμία παρέμβαση όπως το θέλω και αξίζει στο μωρό μου και σε μένα. Όπως ορίζει η φύση. Δεν αφήνω ούτε να με καταβάλλει η κούραση, ούτε να με ξεπεράσει ο πόνος. Δεν φοβάμαι καθόλου. Νιώθω μόνο συγκίνηση και ΑΝΕΙΠΩΤΗ χαρά που ζω το μεγαλείο της γυναικείας μου φύσης. Ή μαία εκπλήσσεται με την ηρεμία και τη συγκέντρωσή μου και της λεω πως δε θα μπορούσα να νιώθω διαφορετικά..είναι ο,τι πιο σημαντικό έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου..!
Η ψυχή μου γιορτάζει! Νιώθω τις συσπάσεις σαν κύματα που έρχονται και φεύγουν, όπως λέει ο Λεμπουαγιέ και αποδέχομαι τον πόνο αφού φέρνει όλο και πιο κοντά το μωρό μου..

IMG_7184 IMG_7182

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Ο Κωστάκης μου, κάθεται λίγο πιο μακριά, συμπαραστάτης. Έτσι του έχω ζητήσει. Να είναι συμμέτοχος, με διακριτική παρουσία, χωρίς να μου μιλά ή να με αγγίζει. Θέλω να κρατιέμαι από τη μαία γιατί είναι και η ίδια γυναίκα..είναι μάνα…

Με ρωτάει αν της επιτρέπω να με εξετάσει κολπικά για να δούμε σε ποιο σημείο βρίσκεται η διαστολή μου.

Προχωράμε πολύ καλά. 

Το μωρό μου είναι σε λίγο πλάγια θέση και η μαία  με βάζει να αλλάζω στάσεις και δοκιμάζει διάφορες μεθόδους για να το βοηθήσουμε να γυρίσει.

Ώρα 12 περίπου το μεσημέρι, φτάνει και ο γιατρός μου στο μαιευτήριο και με εξετάζει και ο ίδιος. Δε μου αρέσει το γεγονός οτι η πόρτα του δωματίου έχει ανοίξει τώρα και μπαινοβγαίνουν και άλλοι. Ο γιατρός ζητά να μου βάλουν μονάδες ωκυτοκίνης. Απογοητεύομαι φοβερά. Δεν καταλαβαίνω το λόγο και δεν έχω το σθένος τη στιγμή εκείνη να του υπενθυμίσω οτι έχουμε συζητήσει πως δεν θέλω..
Είχαμε μιλήσει πολλές φορές στο ιατρείο του για την επιθυμία μου για φυσικό τοκετό ΧΩΡΙΣ παρεμβάσεις (ωκυτοκίνη, περινεοτομή κ.α) και υποστήριζε πάντα οτι καμία παρέμβαση δε χρειάζεται να γίνει αν δεν υπάρχει λόγος σοβαρός. Η ίδια η φύση ξέρει κι εκείνος είναι διατεθειμένος να μου δώσει όσο χρόνο χρειαστεί ώστε να γεννήσω μή παρεμβατικά… Μάλιστα ….η θεωρία καλή..

Αποχωρεί για να επανέλθει αργότερα άλλες 2 φορές.

Από εκείνο το σημείο κι έπειτα όλο το σκηνικό αλλάζει εντελώς..

Γι`αυτό λέω πως ο τοκετός μου χωρίζεται σε δύο πράξεις.

Είσοδος γιατρού, πράξη δεύτερη λοιπόν..

Η ενέργεια όλων μας αλλάζει, βγαίνει όλη η κούρασή μας, κυριαρχεί νευρικότητα, κάνουμε δεύτερες σκέψεις.. χάνουμε όλη αυτή την πρότερη γλυκιά επαφή.. 🙁

Πονάω πλέον υπερβολικά και οι συσπάσεις είναι συνεχόμενες.

Κάνω επισκληρίδιο σε δόσεις με δικό μου αίτημα γιατί μετά από 12-13 ώρες έχω αρχίσει να εξαντλούμαι πια.. Εφτασα χωρίς επισκληρίδιο να έχω διαστολή 8. Η ένεση με πονάει πάρα πολύ μέχρι να την καταφέρει η αναισθησιολόγος.. Μου τοποθετούν ουροκαθετήρα και είναι απίστευτα ενοχλητική αίσθηση.

Αρχίζουμε τις εξωθήσεις…χωρίς να το επιτάσσει το σώμα μου αλλά κατα την κρίση της μαίας. (Η ψυχή μου φωνάζει «όχι» αλλά η φωνή μου πνίγεται. Υπακούω.) Από το ένα μου πλευρό στηρίζομαι στον άντρα μου κι από το άλλο σε εκείνη. Μου ζητά από ύπτια θέση να κάνω βαθύ κάθισμα δεκάδες επαναλαμβανόμενες φορές. Στην αρχή πιστεύω οτι μου ζήτησε να αρχίσω να σπρωχνω γιατι έχουμε φτάσει στο τέλος και όπου να`ναι θα γεννήσω. (Αμ δε…)
Συνήθως οι εξωθήσεις δεν κρατούν παραπάνω από μία ώρα. Και όμως το παλεύω πάνω από 2 ώρες… Δίνω όλη μου την ενέργεια για να καταφέρω να σπρώχνω όσο γίνεται καλύτερα. Αλλά φυσικά δεν προχωράμε γιατί όλο αυτό συμβαίνει υπό πίεση. (Δεν είμαι σε θέση να καταλάβω πόσο λάθος είναι όλο αυτό. Μήνες μετά ανακαλύπτω τι συνέπειες έχει αφήσει όλος αυτός ο εξαναγκασμός στο σώμα μου…Γυναικολογικά και όχι μόνο).

Ο γιατρός έρχεται ξανά να δει τί γίνεται. Αγχώνομαι……….Πολύ….

Θέλω να ξεκουραστώ και σίγουρα θα βοηθούσε απίστευτα κάτι τετοιο όμως δεν μου το επιτρέπουν. Ακούω από το γιατρό να λέει οτι το μωρό θα αρχίσει σε λιγο να στρεσσάρεται. 

Εχουν περάσει συνολικά 15 ώρες από την έναρξη του τοκετού μου. Το μωρό μου έχει κατέβει τόσο χαμηλά ώστε φαίνεται το κεφαλάκι της, αλλά  μετά από κάθε σύσπαση  ανεβαίνει ξανά. Είναι πια εξαντλητικό γιατί δίνω όση ενέργεια μου έχει απομείνει, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Ο γιατρός μπαίνει για τρίτη και τελευταία φορά και ζητά να με ετοιμάσουν για το χειρουργείο.. Δεν ξέρω τί θα ακολουθήσει κι έχω αγχωθεί πάρα πολύ. Δε μου λεει κανεις! Νιώθω πλήρως εξαντλημένη και απογοητευμένη που δεν μπόρεσα να καταφέρω να γεννήσω μόνη μου σε εκείνο το ήρεμο κλίμα…
Ταυτόχρονα εύχομαι να τελειώσει γρήγορα ο,τι είναι να κάνουν και φυσικά, περισσότερο από όλα, να γεννηθεί το παιδάκι μου γερό.

Τους ρωτάω τί θα κανουν και μου λένε οτι σε 10 λεπτά θα έχω την κόρη μου..

Με μεταφέρουν, με ετοιμάζουν και ανάβουν τους προβολείς από πάνω μου. Κόσμος πολύς. Ζαλίζομαι στο μέγιστο βαθμό, νομιζω πως λιποθυμάω. Μου ζητούν πάλι και παλι να σπρώχνω και τρεις μαίες πιέζουν πολύ  δυνατά την κοιλιά μου…
Δεν έχω άλλο κουράγιο.. Τους βλέπω όλους από πάνω μου σαν σε όνειρο πια..
Ακούω τις ψαλιδιές της περινεοτομής …. και ο γιατρός ετοιμάζεται να πάρει το μωρό μου με τη βεντούζα.

Το πλασματάκι μου ήρθε στον κόσμο στις 22/04 ώρα 15.20μ.μ.

IMG_7187

 

 

 

 

 

 

 

Ήταν μια φορά τυλιγμένη με τον ομφάλιο λώρο.

Με μεγάλη χαρά και συγκίνηση βλέπω να τον κόβει ο μπαμπάς μας! Ήταν κάτι που το ήθελα πάρα πολύ αλλα εκείνος είχε τους ενδοιασμούς του και δεν ήξερα αν θα το έκανε τελικά.

Η μαία μου, ακουμπά την μπεμπούλα πάνω μου και μένουμε αγκαλιασμένες δέρμα με δέρμα, όσο κρατά η υστεροτοκία και τα ράμματα. Ύστερα την εξετάζει η παιδίατρος, τη σκουπίζουν και την μεταφέρουν στο δωμάτιο ωδινών.

Μόλις  μεταφέρουν κι εμένα, η μαία μου παραδίδει το κοριτσακι μου και με βοηθά να τη θηλάσω για πρώτη φορά. Είμαι τόσο συγκινημένη..τόσο πολύ ευτυχισμένη που την κρατάω επιτέλους!!! Μικροσκοπικούλα, πανέμορφη, το θαύμα της ζωής μου είναι επιτελους στο στήθος μου και θηλάζει σαν μικρό γατάκι.. Τα μάτια μου βουρκώνουν συνεχώς!

Μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι ενός τραγουδιού..»Τώρα η αγάπη μας πήρε μορφή, έχει αισθήσεις, έχει ψυχή..!»

Νιώθω τόση ευγνωμοσύνη για την ευλογία να γίνω μαμά…!

Μένουμε έτσι,με την κορούλα μου, περίπου για μία ώρα.. Ύστερα μου την παίρνουν για εξετάσεις κι εγώ ανεβαίνω στο δωματιο να την περιμένω.

Κάναμε rooming in, με αποκλειστικό θηλασμό. 

Όλα καλά μέχρι την τρίτη μέρα που ανέβασε ίκτερο και μου την πήραν ξαφνικά για φωτοθεραπεία. Μου κόστισε αφανταστα ο αποχωρισμός. Το μαιευτηριο με προέτρεψε να στελνω το γαλα μου με θήλαστρο και αυτό συγκαταλέγεται στα θετικά του, αλλά δεν είχα σωστή ενημέρωση στο πώς πάει το παιδί μου και το χειρότερο από όλα, δεν είχα καμία υποστήριξη ενώ ψυχολογικά ημουν άσχημα εξαιτίας μιας συγκεκριμένης παιδιάτρου που δε θελω να χαρακτηρίσω.. Επίσης κανεις εκεί μέσα δεν με ενημέρωσε για την επιλογή να έχω το μωρο μου κατα τη διαρκεια της φωτοθεραπείας, δίπλα μου, στο δωμάτιο. Μέχρι να καταφέρουμε να πάρουμε εξιτηριο ταλαιπωρηθήκαμε πολύ. Ως και την τελευταία στιγμή μας έδωσαν λάθος τιμή για τον ίκτερο, οτι ανεβηκε κι αλλο ενω περιμέναμε με τη βαλίτσα, ετοιμοι για αποχώρηση κι ήμουν να πέσω να πεθάνω. Τελικά είχε πέσει σημαντικά η τιμή του ικτέρου και ήταν άλλο ένα λάθος τους (!!!). Έτσι λοιπόν δεν έμεινα τελικά ευχαριστημένη από τις περισσότερες μαίες του ορόφου και την απαραδεκτη παιδίατρο ενώ από άποψη διαμονής (φαγητού-καθαριότητας) δεν εχω κανενα παράπονο.
Επίσης μου έκανε θετική εντύπωση και το γεγονος οτι δεν καθαριζουν τα μωρακια απτο αμνιακό υγρό την ημέρα της γέννησης αλλά την επόμενη. 

Ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά και τον αντρούλη μου που γεννήσαμε τελικά ΜΑΖΙ, όπως το ονειρευόμουν! Ήταν συμμέτοχος σε κάθε φάση από την πρώτη στιγμή και με φρόντισε με αγάπη και αυταπάρνηση όλες τις μέρες. Με συγκίνησε βαθιά και με έκανε να αισθάνομαι υπερήφανη για εκείνον και πολύ δυνατή που τον έχω κοντά μου.

Τώρα, σχεδόν ένα μήνα μετά, προσπαθούμε ακόμα να βρούμε τους ρυθμούς μας. 

Ο,τι κι αν έχουμε ζήσει ως τώρα στη ζωή μας, τίποτα δε συγκρίνεται με την ευτυχία να είμαστε πλέον γονείς!

Σας φιλώ!

Η μαμά, Άντρια

IMG_7260

9 Σχόλια

  • Ο/Η Άννη Λιβαθινού λέει:

    Άντριά μου ,πόσο ωραία είναι η ιστορία της γέννησης της κορούλας σου!!!Και είναι αποκλειστικά δικιά σας.Ευχαριστούμε πολύ που την μοιράστηκες μαζί μας.Η ίδια αγωνία,οι ίδιοι παλμοί της καρδιάς,η ίδια συγκίνηση για κάθε κορίτσι που γίνεται μανούλα!!!Μπράβο στην μαία σου και στον γιατρό σου!Μπράβο σε σένα για την δύναμη ,μπράβο στον άντρα σου για την συμπαράσταση.Είμαι σίγουρη ,όπως σου χω ξαναπεί,πως είσαι εκπληκτική και στοργική μητέρα!!!!!

  • Ο/Η spirou λέει:

    Άντρια ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ !!! Χαίρομαι που όλα πήγαν καλά, να τη χαίρεστε!!!!!!!

  • Ο/Η veraowlmommy λέει:

    Συγκινήθηκα! Πόσο όμορφα μας τα περιέγραψες! Να σας ζήσει η ζουζούνα!!!

  • Ο/Η Ελένη λέει:

    Να σου ζήσει η όμορφη! Ήμουν σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις! Μπράβο!!!

  • Ο/Η mvx λέει:

    siginithika poli…liges meres meta gennisa me paromoio tropo ton mikro mou prigipa…o toketos mou miazei poli me ton diko sou…kai nai ena mina sxedon meta ki emeis psaxnoume akomi tous rithmous mas alla opos eipes parapano :Ο,τι κι αν έχουμε ζήσει ως τώρα στη ζωή μας, τίποτα δε συγκρίνεται με την ευτυχία να είμαστε πλέον γονείς!
    na sas zisei,geri kai kalotixi na nai! 🙂

  • Ο/Η katerina λέει:

    pollu suginitiko..einai emfanes oti an den upurxe i bia tou merous duo to paidi tha eixe genuthei fusiologika …

  • Ο/Η marilia λέει:

    Συγχαρητήρια, γλυκούλα!!! Να τη χαίρεστε, γονείς!!!!! Να 'ναι υγιής και καλότυχη πάντα!!!!

    Ένα γλυκό γλυκό πατουσοφιλάκι από μένα, παρακαλώ! 🙂

  • Ο/Η Δεσποινα λέει:

    να σας ζηση η μικρη,να την χαιρεστε,ευτιχως που γλιτωσες την καισαρικη,ειχες καλο γιατρο και καλη μαια!!! 😉

  • Ο/Η marilia λέει:

    Πώς είναι η μεγάλη, τώρα πια, κοπέλα; Πώς είναι οι γονείς;

    Τα φιλιά μου και… να τα εκατοστίσει!!!

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *