Σκέψεις μετά τη γέννα

Έχουν περάσει αισίως 3,5 μήνες από τότε που γέννησα! Ο καιρός περνά πραγματικά πολύ γρήγορα και καταλαβαίνω πια πολύ καλά γιατί μου έλεγαν να το χαρώ όσο είναι βρεφάκι και πως θα μεγαλώσει πριν καν καλά καλά το καταλάβω!

Η μπεμπού είναι για μας το μικρό μας συναρπαστικό ανθρωπάκι που μαθαίνει με εκπληκτικά γρήγορους ρυθμούς και εξερευνά με λαχτάρα τον κόσμο γύρω της!

Τη θαυμάζω και την υπεραγαπώ όσο δεν υπάρχουν λόγια για να το περιγράψω..

Είναι ο δικός μου άγγελος στη γη! Εκείνο το αγγελούδι που μας διάλεξε για γονείς και μας γεμίζει καθημερινά υπερηφάνια, συγκίνηση και ατέλειωτη γλύκα!!!

Μακάρι ΟΛΕΣ οι μανούλες να νιώθουν την ευγνωμοσύνη της μητρότητας και να προσπαθούν πάντα να φτιάξουν για τα παιδιά έναν Παράδεισο στη γη. Μόνο την ευτυχία αξίζουν όλα τα παιδιά του κόσμου!

Ο καιρός λοιπόν πέρασε και τα πράγματα κατασταλάζουν σιγά σιγά μέσα μου..

Προσπάθησα να διαχειριστώ κάποια σημεία σχετικά με τη γέννα μου. Πρώτα απ`όλα το γεγονός οτι δε γέννησα αλλά κατά κάποιο τρόπο τελικά «με ξεγέννησαν».

Αντίθετα με αλλες κοπέλες εγω δεν είχα ποτέ το γιατρό μου, θεό. Είχα εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και στο παιδί μου για να τα καταφέρουμε ΜΑΖΙ!!! Ο γιατρός ήθελα να μου εγγυηθεί οτι θα είναι «αχρείαστος» εκτός εάν θα ΕΠΡΕΠΕ να επέμβει για την ασφάλεια μας. Δυστυχώς δεν υπάρχουν και πολλοί γιατροί που δέχονται να δειξουν σεβασμό και να αφήσουν τη γέννα στη μάνα και τη βοηθό μητρότητας ή τη μαία που τη συνοδεύει. Γιατί ο τοκετός πρέπει να γίνεται με εκείνες,ως πράξη φυσική και ΟΧΙ ιατρική.

 Η εγκυμοσύνη μου πληρούσε τις προϋποθέσεις για να γεννήσω στο σπίτι μου. Επέλεξα όμως ένα μαιευτήριο όπου μπορούσα να γεννησω στο νερό και μια μαία που θα υπερασπιζόταν το δικαίωμά μου στο φυσικό τοκετό. Κι όλα πήγαιναν υπέροχα. Θυμάμαι τον άντρα μου να κάνει βόλτες στο διάδρομο και να έρχεται να μου λέει περιχαρής πόσο τυχερή είμαι που κινούμαι ελεύθερα και είμαι σε ένα όμορφο περιβάλλον όταν οι υπόλοιπες κοπέλες που γεννούσαν στα άλλα δωμάτια ήταν καλωδιωμένες και καθηλωμένες στα κρεβάτια. Ουσιαστικά δεν ηταν θέμα τύχης αλλά προετοιμασίας. Γνωρίζοντας τις συνήθεις πρακτικές των μαιευτηρίων φρόντισα ώστε να μην τις υποστώ. Η ύπτια θέση, η καθήλωση στο κρεβάτι δε βολεύει ΚΑΜΙΑ γυναίκα που γεννά. Ο πόνος βαραίνει αφόρητα τη μέση και η παθητική στάση κάθε άλλο παρά ανακουφίζει.

Έτσι πήγαιναν όλα κατ`ευχήν, με ηρεμία και με εμένα να ξεπερνώ τον εαυτό μου. Γιατί και φοβιτσιάρα είμαι και αγχώδης υπερβολικά. Κι όμως τις ώρες των συσπάσεων είχα απέραντη γαλήνη. Ένιωθα την ψυχη μου να γιορτάζει το γεγονός οτι η κόρη μου ήταν καθ`οδόν. Η σκέψη που με βοηθούσε πολύ ήταν οτι ο τοκετός δεν ήταν μόνο δική μου υπόθεση αλλά ΚΥΡΙΩΣ του παιδιού μου! Δεν είχα το δικαίωμα να παραδοθώ στον πόνο και να του αφήσω τον έλεγχο. Γιατί τότε θα της μετέδιδα φόβο, θα μπλόκαρα τη διαστολή μου, θα ήταν σαν να την εμποδίζω να βγει. Πονούσε κι εκείνη κι εγώ έπρεπε να συγκεντρωθώ ακριβώς σ`αυτό ώστε να αντλώ δύναμη. Να «ανοίγω» αντί να κλείνω κάθε φορά που πονούσα. Η επικοινωνία μου με το μωρό μου βοήθησε στον ύψιστο βαθμό και τις δυο μας! Πονούσα κι όμως χάιδευα την κοιλιά μου, άνοιγα τα πόδια αντί να τα μαζεύω και να σφίγγομαι και χαμογελούσα..η διαστολή προχωρούσε τέλεια και η μπέμπα μου είχε βρει το δρόμο της.

Ο γιατρός ήρθε μόνο και μόνο για να τα χαλάσει όλα. Σαν τη μύγα που μπαίνει στο μάτι του αλόγου την ώρα που προπορεύεται περήφανο, λίγο πριν τη λήξη του αγώνα. Ούτε ωκυτοκίνη χρειαζόμουν γιατρέ, ούτε χρονοδιάγραμμα στο πότε θα γεννηθεί το παιδί μου. Αν είχα αφεθεί να ξεκουραστώ λίγο θα γεννούσα χωρίς κανένα μηχανικό μέσο. Κι όμως ο χρόνος αυτός δε μου δόθηκε. Μας στερήσατε τον τοκετό και εν τέλει «ξεγεννήσατε» την κόρη μου αντί να της επιτρέψετε να γεννηθεί.

Η κλασσική ατάκα «αφού είμαστε και οι δυο καλά τότε όλα καλά» σαφέστατα και ισχύει. Θα ήμασταν ωστόσο καλύτερα αν είχα γεννήσει φυσικά και χωρίς καμία παρέμβαση. Αν γεννούσα χωρίς τόσα χέρια πάνω μου και μέσα μου να τραυματίζουν την ψυχή και των δυο μας. 

Αν είχα επιπλοκές θα ευγνωμονούσα για τις παρεμβάσεις που θα μας έσωζαν τη ζωή. Δεν είχα όμως επιπλοκές, ο τοκετός εξελισσόταν φυσιολογικότατα και παρόλα αυτα οι παρεμβάσεις που έγιναν ήταν πολλές. Αυτό είναι που με θύμωσε.

Και από πλευράς γιατρού και από πλευράς μαίας. Ένιωσα προδομένη και σαφώς μετά τη γέννα άλλαξα γιατρό.

Άργησα ..αλλά βρήκα έναν πραγματικά άξιο επιστήμονα και εξαιρετικής ποιότητας άνθρωπο. Γιατρό που είναι αποδεδειγμένα υπέρ του φυσιολογικού τοκετού. Ήρεμη δύναμη  και με σπάνιο ήθος.

Και για την ιστορία… στο μαιευτήριο γνωρισα δύο πολύ διαφορετικές κοπέλες κατά την παραμονή μου στο δωμάτιο.
Η πρώτη κοπέλα που συγκατοικήσαμε και το μεγαλύτερο διάστημα ήταν μια μανούλα vbac! Είχε κάνει καισαρική δηλαδή στο πρωτο παιδακι της και είχε μόλις γεννησει το δεύτερο με φυσιολογικό τοκετό.Ήταν απέραντα ευτυχισμένη, είχε την αίσθηση της ολοκλήρωσης, τη χαρα της επιτυχίας! Πόθησε να τα καταφερει, βρηκε έναν καλό γιατρό και η προσπάθειά της πέτυχε. Η μανούλα αυτή ήξερε τί ζητούσε και το διεκδίκησε. Χαιρόμουν πολύ να μιλάω μαζί της. Χαιρόμουν κι εγώ με τη χαρά της και με την αγάπη με την οποία έφερε στη ζωή το αγοράκι της.

Το τελευταίο βράδυ πριν βγω ήρθε στη θεση της μια άλλη κοπέλα. Έγκυος στην 38η εβδομάδα και πολύ αγχωμένη. Ήρθε μετά από προτροπή του γυναικολόγου της να μπει αποβραδίς για να «εγκλιματιστεί» στο μαιευτήριο Τα ξημερώματα θα ερχόταν και ο ίδιος για την προγραμματισμένη καισαρική…Τη ρώτησα γιατί θα γινόταν η καισαρική και μου απάντησε πώς το μωρό «ήταν ψηλά» και ο γιατρός της είπε πως «δεν θα επρόκειτο να κατέβει».

Μάλιστα. Ένα μωρό ανέτοιμο να γεννηθεί, που λογικό να ήταν ψηλά στην 38η εβδομαδα και σε πρωτοτοκη μανουλα. Μια γυναίκα λίγο πριν υποστεί μια σοβαρή κοιλιακή εγχείριση. Επειδη απλά ακολουθούσε άκριτα το θέλω του γιατρού της. Χωρίς να έχει κανένα πρόβλημα υγείας και με μια πολύ φυσιολογική εγκυμοσύνη κατά τα λεγόμενά της.

Αφου δε θα κατεβαινε ποτέ το παιδάκι τι να λεμε τωρα.. Ο γιατρός ήταν και μελλοντολόγος. Ακόμα θυμάμαι την αγωνία της κοπέλας που εκοβε βολτες όλη νύχτα στο διάδρομο και την ένταση που ένιωθα μέσα μου..ήθελα να της φωναξω να φυγει όσο ήταν καιρός. Ήμουν να σκάσω.

Άλλο ένα μωρακι που γεννηθηκε τελικά προ της ώρας του επειδή απλούστατα ερχόταν το Πάσχα. 

Οι προγραμματισμένες εισαγωγές για πρόκληση τοκετού και καισαρικές είναι ρουτίνα στα μαιευτήρια σε γιορτές, ΣΚ, καλοκαίρια και πάει λέγοντας.

 

Ίσως γίνομαι κουραστική καθώς σας αναλύω αυτές τις σκέψεις μου. Νιώθω όμως την υποχρέωση να το κάνω με την ελπίδα έστω και μια νέα υποψήφια μανούλα που θα τύχει να το διαβάσει, να υποψιαστεί και να ψαχτεί λίγο παραπάνω.

– για να ζητήσει δευτερη γνωμη αν αισθανθει πως καποιος δεν της τα λέει καλα.

– να σκεφθει την επιλογή να εχει τη δικη της μαια. ΟΧΙ του μαιευτηρίου. Με μητρική φιγούρα που θα την συντροφεύει.

– να ξερει πως αν εκανε ενδεχομενως μια καισαρικη στο παρελθόν δε σημαινει οτι αναγκαστικά θα ξανακάνει.

– να διεκδικησει εναν μή παρεμβατικό τοκετό με ελευθερία κινήσεων.

– να ΑΡΝΗΘΕΙ επιτόπου οποιαδηποτε παρεμβαση πάει να της γίνει και δεν είναι απαραίτητη. Εχει δικαίωμα να το κάνει. (εγώ σ`αυτό το σημείο τα έκανα θάλασσα κι ακόμα δε μπορώ να μου το συγχωρέσω).

-να διαβασει πολύ και να μάθει πώς να επικοινωνεί με το μωρό της.

-να κατανοήσει την ιερότητα και το μεγαλείο της εγκυμοσύνης της και να απολαύσει αυτήν την περίοδο γιατί είναι μοναδική.

-να μην επιτρέψει να την τρομοκρατήσει ΚΑΝΕΙΣ και να εμπιστεύεται το ένστικτό της.

-να εχει κοντα της εκεινους που η ιδια πραγματικα χρειαζεται . Δε γινεται ολα τα υπολοιπα θηλαστικα να απομονώνονται για να γεννησουν με ησυχία και εμείς να ειδοποιούμε όλο μας το σόι! Χρόνος για τους συγγενείς θα υπάρξει αργότερα.

-να Αγαπά το παιδί της, να το εμπιστεύεται και να αφήνει εκείνο να την οδηγεί. Έτσι όχι μόνο θα αντέξει τους πόνους της γέννας αλλά θα τους καλωσορίζει κιόλας. Σαν «κύματα» που το φερνουν ολο και πιο κοντα της.

-να καθοδηγήσει και το σύντροφό της να προετοιμαστεί κατάλληλα ώστε να τη συνοδεύσει στον τοκετό. Είναι μια εμπειρία που θα τους δέσει ακόμα περισσότερο και θα τους δυναμώσει για τις δυσκολίες και την κούραση του πρώτου καιρού με το μωρό αλλά και γενικότερα.

-αν ΝΟΜΙΖΕΙ πως χρειάζεται απαραίτητα επισκληρίδιο ή καισαρική επειδή φοβάται μην πονέσει από το φυσικό τοκετό ή δεχτεί να μπει με πρόκληση, να ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙ για τις συνέπειες και πιθανές επιπλοκές σε εκείνη και το βρέφος. Η όποια απόφασή της να είναι μετά από ώριμη σκέψη.

 

Κάθε μωρό πρέπει να έχει τη μανούλα του προστάτη. Να υπερασπίζεται εκείνη τα δικαιώματά του πριν ακόμα έρθει στη ζωή. Και να έρθει στη ζωή με σεβασμό και αγάπη με ο,τι κι αν συνεπάγεται αυτό.

Δεν θα το κάνει κανείς άλλος αν δεν το διεκδικήσει η ίδια η μάνα για το σπλάχνο της.

5 Σχόλια

  • Ο/Η Soultana Manesi λέει:

    Υπέροχες σκέψεις, υπέροχα εκφρασμένες. Μπράβο…Να σου ζήσει. Να είστε πάντα καλά, χαρούμενες, γελαστές και τρισευτυχισμένες. Φιλικά. Τάνια.

  • Ο/Η mairyliscious λέει:

    ta grafeis toso omorfa …dn krubw oti agxwthika ligo kai fobamai…..ti sunebh se sas kai ola allaksan ? euxomai na to exeis pia ksexasei !

  • Ο/Η Dimitriadou Demi λέει:

    Άντρια,να σου ζήσει η μπεμπούλα!!!να ειστε όλη η οικογένεια γεμάτοι ευτυχία!!!!!
    Oι σκέψεις και η εμπειρία σου απο την γέννηση της μικρης σου στο νερό ειναι σημαντικές για μένα!!!Καλά να περνάτε!!!!!

  • Ο/Η Ελένη λέει:

    Άντρια, από την περιγραφή σου έχεις όντως δικαιολογημένα παράπονα από τη συμπεριφορά του γιατρού σου. Η μαία σου, η οποία αξίζει πράγματι τα θετικά σχόλιά σου, νομίζω ότι μου είναι γνωστή- αν κρίνω από το μικρό όνομά της που αναφέρεις στην ιστορία του τοκετού σου. Θα μας ήταν χρήσιμο όμως αν έδινες το όνομα του γιατρού σου, έστω το μικρό, αν όχι το πλήρες, χωρίς αυτό να θεωρηθεί ως δυσφήμισή του. Εξάλλου η καθεμιά από εμάς με βάση τα βιώματά της θα κρίνει και θα αποφασίσει, αν της ταιριάζει αυτού του είδους η αντιμετώπιση από έναν επαγγελματία υγείας. Οι περισσότερες έχουμε -νομίζω- δει και πολύ χειρότερα!

  • Ο/Η Μαριλιάνα λέει:

    Πολύ ωραία τα λες! Κ γω ψάχνω όλα όσα αναφέρεις σε ένα γιατρό και μια μαία αλλά δεν τα βρίσκω πουθενά! Αν θα μπορούσες να μου πεις για τον γιατρό που βρηκες τώρα θα σου ήμουν ευγνώμων! Να σου ζήσει κ η κορουλα!

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *