Μαθαίνουμε να προσέχουμε τα δοντάκια μας

sokolakis

Θυμάστε που σας είχα γράψει για κάποια αγαπημένα βιβλία για το νηπιαγωγείο μας, που είχαν εξαντληθεί?

Είχα στενοχωρηθεί γιατί τα «δουλεύαμε»σε σημαντικά projects όπως αυτά της «καλλιέργειας συναισθηματικής νοημοσύνης» και της έννοιας της «ταυτότητας».

Πριν λίγες μέρες λοιπόν διαπίστωσα ότι «ο Σοκολάκης και η Ζαχαρούλα Τρυποδόντη» της Άννας Ράσελμαν καθώς και δυο από τα βιβλία της Μαριανίνας Κριεζή μόλις επανεκδόθηκαν!

Επιτέλους κατάφερα να συμπληρώσω την αγαπημένη μου σειρά αποκτώντας το Σοκολάκη και τη Ζαχαρούλα, εκτός από τους Δερματούληδες και το Μάκη τον Ενζυμάκη!

Σοκολάκης και Ζαχαρούλα

Το συγκεκριμένο βιβλίο απευθύνεται στα παιδάκια – αλλά και τους μεγάλους- που αποφεύγουν να πλένουν τα δόντια τους και χρειάζονται λιιίγη παραπάνω ενθάρρυνση για να πειστούν!

Νόστιμες οι λιχουδιές και σε ποιον δεν αρέσουν! Τα μικρόβια, Σοκολάκης και Ζαχαρούλα Τρυποδόντη τρέφονται αποκλειστικά από αυτές και ολημερίς και ολονυχτίς χτίζουν φωλίτσες και αποθήκες στα δοντάκια μας. Χαριτωμένοι ως ήρωες και αγαπητοί στα παιδιά. ωστόσο μέσα από την περιπετειώδη εξέλιξη της ιστορίας καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι είμαστε καλύτερα «μακριά και αγαπημένοι» παρά «μαζί και πονεμένοι»..!

Σοκολάκης και Ζαχαρούλα

Χαίρομαι ιδιαίτερα τα βιβλία που έχουν χορταστικές, δισέλιδες εικόνες, γεμάτες πληροφορίες. Οι εικόνες είναι το πρώτο πράγμα που προσέχουμε στα παιδικά βιβλία και ιδιαίτερα σε όσα απευθύνονται στα μικρότερα παιδιά. Πρέπει να είναι ευμεγέθεις, ξεκάθαρες, με όμορφα χρώματα και πολλά στοιχεία για να παρατηρούν τα παιδιά. Είναι η πρώτη τους ανάγνωση και ένα καλό παιδικό βιβλίο δίνει στα παιδιά τη δυνατότητα να μπορούν να το διαβάσουν μόνα τους και αποκλειστικά με τη βοήθεια των εικόνων. Όσο περισσότερα στοιχεία έχει η εικόνα τόσο περισσότερη κινητοποίηση για ανάγνωση προσφέρει.

Σοκολάκης και Ζαχαρούλα Σοκολάκης και Ζαχαρούλα

Μου αρέσει πολύ που οι ήρωες είναι απλά σχέδια που μπορούν να αναπαραστήσουν τα παιδιά με ζωγραφική αν το επιθυμούν ή να φτιάξουν παρόμοιες χάρτινες φιγούρες. Το θεωρώ επίσης ευρηματικό από την πλευρά της συγγραφέως, ότι η ιστορία τελικά περνά το μήνυμά της αλλά έχει και happy end για τα ουσιαστικά ανεπιθύμητα μικρόβια! Και αυτό γιατί δεν συμπαθώ τα παραμύθια που μας κάνουν να αισθανόμαστε οτι ηθική ικανοποίηση αρχίζει και τελειώνει με την παραδειγματική τιμωρία του «κακού».

Με την Ερατώ ξεκινήσαμε να πλένουμε τα δοντάκια μας, αμέσως μόλις ξεφύτρωσε το πρώτο! Αρχικά πήραμε μια δακτυλική οδοντόβουρτσα σιλικόνης (τρομερή εφεύρεση!) και καθαρίζαμε το δοντάκι συνεχίζοντας με λίγο μασαζάκι στα ούλα. Την ανακούφιζε πάντα! Γιατί τα δοντάκια που ως τότε λέγαμε πως άργησαν να βγουν, σκάγανε μύτη όλα μαζί και πονούσε πολύ.

Τώρα που τα έχουμε βγάλει σχεδόν όλα, τα πλένουμε παρέα, κάθε βράδυ. Μπορεί να μην τα πλένει καλά αλλά μας μιμείται και είναι για εκείνη μια θετική εμπειρία. Δεν δέχεται να της τα πλύνω και δεν την πιέζω.

Όλα με το ρυθμό τους!

Άντε να μεγαλώσουμε λίγο ακόμα να καταλάβουμε καλύτερα και τι λέει μέσα, τούτο το παραμύθι … 🙂

Ερατώ Σοκολάκης και Ζαχαρούλα

 

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *