2,5 χρονών μαμά

IMG_20150927_144410

IMG_20150927_144410«Πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε» ήταν το σλόγκαν κάποιου παλιού, γνωστού περιοδικού. Παραμέλησα λοιπόν και εγώ αρκετά το μπλόγκ διότι παρόλο που είχα την επιθυμία να γράψω, στην ουσία -και πέρα από την έλλειψη χρόνου- έπρεπε να προσαρμοστώ στη νέα μου πραγματικότητα.

Η μητρότητα είναι μια καταιγιστική εμπειρία που συμπεριλαμβάνει όλη τη γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Συχνά, το κυρίαρχο είναι πως τα έχεις έντελώς χαμένα, αναγνωρίζοντας οτι μόλις ανέλαβες το σημαντικότερο ρόλο της ζωής σου και προσπαθώντας να ανταποκριθείς όσο καλύτερα γίνεται. Όλα είναι καινούρια και χαοτικά ασχέτως του τι περίμενες,διάβασες,σπούδασες ή άκουγες επί του θέματος. Μία τελείως προσωπική υπόθεση, όπως το να μάθεις κολύμπι ή οδήγηση. Μόνο που εδώ είναι αρκετά πιο σύνθετα τα πράγματα. Οι δεξιότητες που καλείσαι να αποκτήσεις είναι πολλές και όλες από τη μια στιγμή στην άλλη, με σχεδόν άδειες τις μπαταρίες από τα ξενύχτια και την κούραση. Διαβάζεις θεωρίες, προτάσεις και απόψεις και τελικά ανακαλύπτεις τα παντα από την αρχή, με δάσκαλο το μωρό και οδηγό την καρδιά σου. Κάνεις λάθη κάθε μέρα, τρως τα μούτρα σου, κλαις και αμέσως μετά κάτι άλλο καταφέρνεις καλά και ξαναβρίσκεις το θάρρος σου.

Και το μωράκι σου, από τόσο δα βρεφάκι που αγχωνόσουν πώς θα το κρατήσεις, ολοένα ανθίζει, ζωηρεύει, δυναμώνει και γίνεται παιδάκι. Με την προσωπικότητά του, τα λογάκια του, τα θέλω του, τις συνήθειές του.. Τριγυρίζει μέσα στο σπίτι και είναι ένα απολύτως μοναδικό πλάσμα και ταυτόχρονα ο μπαμπάς του και εσύ μαζί…Καθε φορά που το κοιτάζεις δε σταματάς να συγκινείσαι στη σκέψη οτι είναι το παιδάκι σας.

Τόσο μεγάλη αγάπη και τόση ευθύνη μαζί δεν έχω ξανανιώσει πριν..Ούτε ανάλογη κούραση στα όρια της εξάντλησης.

Αυτά τα δυόμιση χρόνια γονεικότητας, και μάθαμε και πάθαμε και εξακολουθούμε να τα έχουμε χαμένα και να παραμένουμε άσχετοι. Δεν υπήρχαν και δεν θα υπάρξουν ποτέ οδηγοί για το πως μεγαλώνει καλύτερα ένα παιδί.
Αν θα μπορούσε μια πρόταση να συνοψίσει την προσωπική μας θεωρία, αυτή θα ήταν » βλέπουμε ξανά από την αρχή τον κόσμο μέσα από τα μάτια του παιδιού μας». Από το πώς θα γεννηθεί μέχρι το πώς αισθάνεται και τι χρειάζεται κάθε στιγμή. Αυτό μας βοηθά να λειτουργούμε με ενσυναίσθηση αντί να «εκπαιδεύουμε».

Οι μόνοι που χρειαζόμαστε εκπαίδευση είμαστε εμείς οι γονείς. Στο να ωριμάσουμε, να αναλάβουμε την ευθύνη του ενήλικου εαυτού μας και να θεραπεύσουμε το παιδί μέσα μας ώστε να μην επαναλάβουμε τα λάθη που έκαναν οι δικοί μας γονείς.

Κάποιοι παλεύουμε να το καταφέρουμε. Αρκετοί αρνούνται να τα αναγνωρίσουν/αποδεχτούν η ακόμα και να τα συζητήσουν όλα αυτά όμως τελικά είναι ο μόνος τρόπος για να φτιάξουμε τον κόσμο μας καλύτερο.

Το αξίζουν και τους το οφείλουμε.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *