Το δικαίωμα στην ομαλή προσαρμογή στο σχολείο, με σεβασμό και ενσυναίσθηση


Αυτές τις μέρες θυμάμαι να καλωσορίζω στο Νηπιαγωγείο πολλούς μικρούς, υπέροχους ανθρώπους με τα ματάκια γεμάτα από συγκρατημένη χαρά, περιέργεια και ανασφάλεια ..
Για το άγνωστο…Για το πρώτο τους μεγάλο βήμα κοινωνικοποίησης και αποχωρισμού από την οικογενεια τους.

Σε κάποια ματάκια ωστόσο διαφαινόταν ήδη η θλίψη, με το που περνούσαν το κατώφλι του σχολείου. Και όταν η επιφυλακτικότητα ξεκινούσε να γίνεται άγχος, φόβος….και να ξεσπά σε κλάμα γοερό…. ήξερα πως το όριο περνούσε…και το παιδί δεν ήταν έτοιμο να αποχωριστεί τη μαμά (άτομο-φροντιστή) του…

Ωστόσο δεν εκβίασα την κατάσταση και δεν τράβηξα ΠΟΤΕ κανένα από την αγκαλιά της μαμάς του….
Δεν εκβίασα ποτέ κανένα μου παιδί να προσαρμοστεί με το έτσι θέλω.

Δεν εφυγε ΠΟΤΕ καμιά μαμα της ταξης μου στα κρυφά, όσο το παιδί είχε στραμμένη αλλού την προσοχή του ή αγνοώντας το ενώ εκείνο «χτυπιόταν στα πατώματα» κλαίγοντας.

Δεν ζήτησα ΠΟΤΕ να μου «δείξουν εμπιστοσύνη» άκριτα και να «εγκαταλείψουν» το παιδί με το που το παρέδωσαν στη δασκάλα του, γυρνώντας την πλάτη και αποχωρώντας από το σχολείο όσο πιο σύντομα και αποφασιστικά.

Δεν είπα ΠΟΤΕ σε καμία μαμά οτι «το πρόβλημα του αποχωρισμού ειναι ένα δικό της ψυχολογικό εμπόδιο».Οτι στρεσσάρει το παιδί, με την αναποφασιστικότητα της να φύγει με συνοπτικές διαδικασίες (μέγα επιστημονικό επιχείρημα).

Ωστόσο δεκάδες παιδαγωγοί προτρέπουν με το δέον επιστημονικό ύφος… « Φύγετε, μην ανησυχείτε, σε λιγο το παιδί θα ειναι μια χαρα….ΕΣΕΙΣ φταίτε που παρατείνετε την παραμονή σας στο σχολείο και του δινετε το περιθωριο να κολλησει πανω σας, να σας ζηταει…ΕΣΕΙΣ που δεν δειχνετε αρκετή εμπιστοσυνη στις νηπιαγωγους… Το παιδί απλώς σας χειρίζεται….»

….Όλο αυτό δεν ισχύει……. Βολεύει ίσως…… Αλλά είναι ένα μάλλον επικίνδυνο.

Βλάπτει  τόσο την ψυχική ισορροπία των παιδιών, όσο και τη σύνδεση με το γονιό τους. Αποτελεί μια τραυματική εμπειρία, στη πρώτη επαφή και γνωριμία με το σχολείο.

Δεν θα έπρεπε κανένας εκπαιδευτικός να προβαίνει σε ανάλογες πρακτικές, καταναγκαστικού αποχωρισμού.
Αλλά και κανένας γονέας (άτομο-φροντιστής), δεν πρέπει να τις αποδέχεται χωρίς δεύτερη σκέψη.

Κάθε παιδι που δυσκολεύεται στην προσαρμογή του σχολικό περιβάλλον, πιθανότατα και θα ηρεμήσει κάποια στιγμή, μα αυτό δε θα σημαίνει οτι πήγαν όλα μια χαρά.
Θα είναι ένα παιδί που απλώς παραιτήθηκε από την προσπάθειά του. Που σταμάτησε να κλαίει αφού πρώτα βίωσε υπερβολικό στρες και ΜΑΤΑΙΩΣΗ.

Το παιδί έκλαιγε για όσο διάστημα ήλπιζε πως το συναίσθημά του μπορεί να εισακουστεί!
Να γίνει σεβαστό!
Η αντίδρασή του «φώναζε»σε εκπαιδευτικούς και γονείς πως δεν είναι έτοιμο.. και πως χρειάζεται το χρόνο του για να τα καταφέρει…..

Φανταστείτε λοιπόν πόσο σκληρό μπορεί να είναι, να συμφωνούν όλοι γύρω του με τη στάση τους, οτι αυτός ο χρόνος δεν υπάρχει…

Από τη μια μέρα στην άλλη, του επιβάλλεται η δια της βίας προσαρμογή.

Και μετά  όλοι μαζί λένε «οκ..το παιδί προσαρμόστηκε» …. αντί να πουν «εξαναγκάστηκε!».

Είμαι υπερήφανη που δεν υπήρξα τέτοια δασκάλα.

Είμαι υπερήφανη που δεν έπραξα ανάλογα ούτε από τη θέση της μαμάς. Που δεν άφησα ούτε μία μέρα μόνο του το δικό μου προνήπιο πέρυσι και αφουγκραζόμουν εκείνο αντί για τις νηπιαγωγούς του. Και πήγαμε 4 μήνες συνολικά στο Νηπιαγωγείο. Στην αρχή και στο τέλος της χρονιάς.

Χρειάζεται να αισθανθεις τα παιδιά με την καρδιά σου, ως νηπιαγωγός.
Να «μπείς στα παπούτσια» τους. Δεν αρκούν οι θεωρητικές γνώσεις που σε τοποθέτησαν στη θέση που υπηρετείς. Στην τάξη πρέπει κάθε πρωί να μπαινεις με ψυχή, σεβασμό, υπομονή και πραγματική αγάπη. Δεν είσαι υποχρεωμένος να μπορείς να ανταπεξέλθεις…αν όμως δεν μπορείς, τουλάχιστον μην τα βλάπτεις.

Χρειάζεται να διαβάσεις βιβλία ή να παρακολουθήσεις σεμινάρια, ως γονιός.
Δεν αρκεί η αγάπη σου προς το παιδί για να του προσφέρεις μια διαπαιδαγώγηση βασισμένη στην ενσυναίσθηση. Δεν αρκεί να το μεγαλώσεις όπως σε μεγάλωσαν οι γονείς σου..Πρέπει και να προβληματιστείς.
Και πάνω από όλα να μην αγνοείς την εσωτερική σου φωνή..
Το ένστικτό σου…. Όταν το παιδί κλαίει, μείνε να το καθησυχάσεις. Είσαι ο άνθρωπος που εμπιστεύεται και αγαπά…Που το κάνει να αισθάνεται ασφαλές.
Εάν αποχωρώντας απο το σχολείο ποναει η καρδιά σου ακούγοντας το παιδι να κλαιει πίσω σου είναι γιατί κάτι μέσα σου σου λέει πως «εδώ κάτι δεν γίνεται σωστά».

Γιατί έχεις ευθύνη να μην το προδιδεις. Να ανταποκρίνεσαι.

Μπορείς λοιπόν, να επιμείνεις στην ήπια προσαρμογή του παιδιού σου.

Πολλά σχολεία εφαρμόζουν ήδη το μοντέλο του Βερολίνου.
(Διαβάστε αναλυτικά για αυτόν τον τρόπο προσαρμογής εδώ )

Ας κάνουμε ο,τι περνά από το χέρι μας, γονείς και εκαπιδευτικοί, να εφαρμοστεί σε όλους τους παιδικούς σταθμούς και τα Νηπιαγωγεία της χώρας, μια πρακτική ήπιας προσαρμογής βασισμένη στο σεβασμό και την ενσυναίσθηση.

Όχι άλλα απαρηγόρητα παιδιά πίσω από κλειστές πόρτες σχολείων.

Δείτε ακόμα :
Πώς γίνεται η προσαρμογή με βάση το μοντέλο του Βερολίνου

Εφαρμογή μοντέλου Βερολίνου για την προσαρμογή βρεφών και νηπίων

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *