Ο ρόλος της βοηθού μητρότητας στη δεύτερη γέννα μου

Γιατί να έχω βοηθό μητρότητας (doula) στον τοκετό μου; Η μαία δεν αρκεί για να με βοηθήσει ψυχολογικά σε ο,τι χρειαστώ; Μήπως είναι μια έξτρα «πολυτέλεια» για εμένα και τον προϋπολογισμό μου για τη γέννα;

Αυτές ήταν οι σκέψεις μου καθώς έψαχνα όλο και πιο συνειδητά την ομάδα μου για τοκετό στο σπίτι.

Γνώρισα μαίες και βοηθούς μητρότητας και ξεχώρισα εκείνες που ένιωσα ότι είχαμε την καλύτερη χημεία. Ωστόσο είχα με μεγαλύτερη σαφήνεια στο μυαλό μου το ρόλο της μαίας που από τη στιγμή που προγραμμάτιζα τοκετό στο σπίτι ήταν το πλέον σημαντικό να νιώσω ασφαλής.

Για το ρόλο της βοηθού μητρότητας φανταζόμουν πως θα περιλάμβανε κυρίως το οτι θα ερχόταν στο σπίτι να ετοιμάσει το χώρο όπως σε μια γιορτή και θα μαγείρευε αν το ήθελα. Το προηγούμενο διάστημα πριν τη γέννα θα είχαμε μια φιλική επικοινωνία και θα γράφαμε «positive birth affirmations».  Μα σκεφτόμουν παράλληλα οτι ίσως δεν ήταν για μένα τόσο σημαντικό το να φτιάξουμε ένα «σκηνικο» τοκετού για να αποκτήσει ξεχωριστό χαρακτήρα ο χώρος. Τις «θετικές μου δηλώσεις» μου φαινόταν κάπως καταπιεστικό να τις διαβάζω εν ώρα τοκετού. Όσο για το μαγείρεμα… ε, αφού είμαι control freak.. Εννοείται θα έχω μεριμνήσει σχετικά, με προμαγειρεμένο δικό μου φαγητό στην κατάψυξη και έτοιμα δροσερα σνακς στο ψυγείο..

 Επομένως προβληματιζόμουν μήπως τελικά μου αρκούσε η μαιευτική υποστήριξη και να περιοριζόμουν εκεί.

Ώσπου τα γεγονότα άρχισαν να μου δείχνουν από μόνα τους το δρόμο.

Θυμάμαι οτι συναισθηματικά το πρώτο «κλικ» έγινε όταν κάποια στιγμή, φορτισμένη από το στρες στη δουλειά και τον εγκλεισμό λόγω της πανδημίας, συνδέθηκα στο zoom για να παρακολουθήσω ένα σεμινάριό της με θέμα τις ασκήσεις για χαλάρωση και γυμναστική στην εγκυμοσύνη. Αυτό ήταν. Πήρα την ανάσα που χρειαζόμουν. Κράτησα τις ασκήσεις για να τις επαναλαμβάνω τακτικά.

Ένα άλλο πρωινό 1-2 μήνες αργότερα, ξύπνησα χαράματα από εφιάλτες που με ταλαιπωρούσαν στην εγκυμοσύνη και έγραψα ένα κείμενο για το πως αισθάνομαι για τον επερχόμενο τοκετό μου. Ηθελα να εκφράσω τις σκοτεινές μου σκέψεις, φόβους και προσωπικά βιώματα που ένιωθα ότι με μπλοκάρουν. Να γίνουν αποδεκτά και να αναγνωριστουν, πρώτα από εμενα την ίδια, να μου «επιτρέψω» να μην σκέφτομαι όλη την ώρα θετικά γιατί «αλλιώς δε θα πετύχω τον στόχο μου».
Έχοντας την ανάγκη να τα απευθύνω κάπου, αυθόρμητα σκέφτηκα τη βοηθό μητρότητας. Ούτε τη μαία, ούτε το γιατρό μου. Γιατί ένιωθα οικειότητα να ανοιχτώ σε εκείνη, όπως θα έκανα σε μια φίλη. Και με άκουσε. Μου πρότεινε μάλιστα μια συνάντηση για να συζητήσουμε οτιδήποτε σκέφτομαι σχετικά με τα τραυματικα σημεία του πρώτου τοκετου μου. Ήταν διαθέσιμη, με ανοιχτή καρδιά και αγκαλιά και η αυτή η ζεστασιά της επικοινωνίας μας, μου έδινε δύναμη.

Μου έστειλε ύστερα δικό της ακουστικό υλικό (hypnobirthing) για να με βοηθά στο να ηρεμώ και να συνδέομαι με το μωρό μου.

Στο μεταξύ είχα προετοιμάσει το μεγαλύτερο παιδάκι μου για τη γέννηση του αδερφού της στο σπίτι. Της έλεγα ότι θα είμαστε όλοι μαζί μια ομάδα και περίμενε πως και πως την ημέρα να γνωρίσει τα πρόσωπα που θα μας συνόδευαν.

Η βοηθός μητρότητας, στην πρώτη επίσκεψη στο σπίτι μας ήρθε με την πιο όμορφη διάθεση, πεντανόστιμα κουλουράκια και με πολλή  υπομονή εξήγησε στην κόρη μου τι περίπου να περιμένει για εκείνη την μεγάλη ημέρα. Με παραμυθένια λόγια αλλά και με αλήθειες. Η κόρη μου τη λάτρεψε! «Μαμά, μου είπε, θέλω οπωσδήποτε η Κ. να είναι μαζί μας όταν γεννηθεί ο αδερφός μου». Χάρηκα πολύ με αυτό γιατί με καθησυχαζε η σκέψη ότι θα ένιωθε άνετα μαζί της την ημέρα του τοκετου. Δεν θα είχαμε κοντά μας αλλά μέλη της οικογένειας οπότε ήταν σημαντικό για μένα να έχει το παιδί μου κάποιον δίπλα της που να της εμπνέει ασφάλεια.

 Στην επόμενη επίσκεψή της, μας ήρθε με το «νεραιδένιο της βαλιτσάκι».. Βότανα για το πρώτο μπανακι του μωρού και διαφορετικά βότανα για να φτίαχνω ρόφημα για εμένα. Αιθέρια έλαια, να διαλέξω όποια μου δημιουργούν όμορφη διάθεση για να αρωματίσουμε το χώρο. Πολύχρωμες κάρτες σαν εκείνα τα χαρτιά αλληλογραφίας που ανταλλάσαμε ως παιδιά, με υπέροχα λόγια ενδυνάμωσης γραμμένα με καλλιγραφικά γράμματα. Χαμογελούσα συνεχώς εκείνη την ημέρα, ένιωθα τόσο αισιόδοξα που η ενέργεια στο χώρο μας πλημμύρισε «γιορτινή προσμονή». Η κόρη μου από τη χαρά που βιώναμε όλοι, αποφάσισε να γίνει βοηθός μητρότητας και έκτοτε το δηλώνει με καμάρι, παντού.

 Και ήρθε αισίως η ημέρα του τοκετού μου.

Έφτασε στο σπίτι μας με την ίδια γλυκιά ενέργεια, σιγοπατώντας  και με καλημέρισε χαμηλόφωνα, με ένα χαδι.
Ζήτησα σε εκείνη και στη μαία μου να βρίσκονται έξω από το δωμάτιο γιατί χρειαζόμουν αποκλειστικά τον άντρα μου.
Εκείνη προετοίμασε το χώρο γεμίζοντας την πισίνα τοκετού, που φάνταζε ονειρική με το ρομαντικό φως από μια γιρλάντα φωτάκια στον πυθμένα της.  Ανέλαβε ύστερα την κόρη μου και καθώς κάθονταν αγκαλιασμένες στον καναπέ, της μιλούσε για το πώς είναι η μαμά. Της έφτιαχνε να φάει και είχε παράλληλα έννοια και εμένα. Διακριτικά, ανά διαστήματα έλεγχε πώς είμαι και μάντευε τι χρειαζόμουν. Μου εφερνε δροσερά σνακ, ένα μαντήλι εμποτισμένο με αιθέριο έλαιο λεμόνι για τόνωση και ετοίμασε μια πεντανόστιμη σούπα με λαχανικά για μετά τον τοκετό.

Παρατήρησε ότι ο άντρας μου είχε κουραστεί πια και αυτός, μετά από πολύωρο μασαζ που μου έκανε στις δυνατές συσπάσεις και μου πρότεινε να συνεχίσει εκείνη. Μου χάρισε το πιο παρηγορητικό, πιο ανακουφιστικό μασαζ του κόσμου..

Ο τοκετός μου παρόλα αυτά δεν ήταν τυχερό να εξελιχθεί όπως ονειρευόμουν. Μετά από 13 ώρες ενεργού τοκετου και σχεδόν τελεία διαστολή χρειάστηκε να μεταβούμε στο μαιευτήριο.
Σίγουρα δεν είναι ευχάριστα τα συναισθήματα με αυτή την τροπή των πραγμάτων και ένα μεγαλύτερο παιδί να έχει αναστατωθεί.

Η βοηθός μητρότητας μου πρότεινε να με πάει εκείνη στο μαιευτήριο (ο άντρας μου έπρεπε να πάει πρωτα την κόρη μου στη γιαγιά) και εκεί διεκπεραίωσε όλα τα διαδικαστικά της εισαγωγής μου. Στο δρόμο μου έβαζε τραγούδια και μου έλεγε να σκέφτομαι ότι πηγαίνουμε μια ωραία βόλτα..

Mου στάθηκε σαν φίλη, με όλη την αγάπη και ζεστασιά ενός δικού μου ανθρώπου.

Κλάψαμε μαζί… γελάσαμε μαζί… ως το τέλος.

Μερικές ημέρες μετά την επιστροφή μας στο σπίτι ήρθε ξανά να μας δει και να μας διδάξει βρεφικό μασάζ. Με τα καλούδια της και πάλι…Λαδάκια μασάζ, πετσετούλες… Και σαν καλή νεράιδα μας έφερε ξανά το φως, με το χαμόγελο και την καλή της ενέργεια έπειτα από τις δύσκολες μέρες ταλαιπωρίας μας στο μαιευτήριο και τη ΜΕΝΝ.

 Μετά από όλα αυτά νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη που την είχαμε στο πλάι μας ως οικογένεια.

Την ευχαριστώ για την ενδυνάμωση, από γυναίκα σε γυναίκα και την εκ φύσεως φροντιστική της στάση πέρα από τον επαγγελματισμό της.

Θα την κρατώ για πάντα στις φωτεινότερες αναμνήσεις της γέννας μου.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση απο εδώ και μπρος και βεβαιότητα για το πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της βοηθού μητρότητας, σε ΚΑΘΕ γέννα.

 

 

 

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.