Η πρώτη εβδομάδα στο νηπιαγωγείο

Πέρασε λοιπόν μια ολόκληρη εβδομάδα στο νηπιαγωγείο. Μια εβδομάδα που ζω όλα όσα ευχόμουν τόσο καιρό. Δηλαδή δουλεύω σε δημόσιο σχολείο, σχετικά κοντά στο σπίτι μου και γυρίζοντας έχω όλο το χρόνο να φροντίσω το σπίτι και τον άνθρωπο που αγαπάω,να ετοιμάσω ένα πρόγραμμα για την επόμενη μέρα στο σχολείο και να κάνω μια μικρή αυτοαξιολόγηση. Είχα προγραμματίσει να γράψω τις εντυπώσεις μου αυτό το ΣΚ. Δεν είχα όμως ιδιαίτερη προθυμία να το κάνω, γιατί ομολογώ πως δεν απόλαυσα όσο περίμενα αυτή τη βδομάδα..
 
Έχω ένα τμήμα με πολύ δύσκολα παιδιά. Πρώτη φορά η σύνθεση της ομάδας μου τυχαίνει να είναι τόσο δυσλειτουργική. Υπάρχουν 4 αγόρια που παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς και δημιουργούν γενική και συνεχή αναστάτωση. Δυστυχώς, λόγω του περιορισμένου χώρου παρασύρονται και όλα τα υπόλοιπα αγόρια.. Τα κορίτσια είναι ήσυχα μεν αλλά τα περισσότερα υπερβολικά εσωστρεφή.  Στον κύκλο πασχίζω να τα κρατήσω. Τα μισά είναι υπερκινητικά ή επιθετικά ή και τα δυο μαζί και τα άλλα μισά τόσο συνεσταλμένα που απαντούν μόνο σε κλειστού τύπου ερωτήσεις.  Έμαθα οτι τα 4 αυτά αγόρια είναι "περιπτώσεις". Δύο από αυτά το έχουν απορρίψει από άλλα νηπιαγωγεία και κατέληξε στο δικό μας επειδή θα ερχόταν αναπληρώτρια και είπαν να της τα "φορτώσουν". Άλλο έχει ψυχολογικά προβλήματα κ.α  Μπορεί να φαίνομαι ιδιότροπη έτσι όπως τα γράφω αλλά πραγματικά είναι εξαιρετικά δύσκολο να έχεις στην τάξη σου παιδιά με τέτοια συμπεριφορά χωρίς να εχεις καμιά βοήθεια. ΔΕΝ μπορεί να γίνει μάθημα, διότι συνεχώς το ένα χτυπά το άλλο, εκτοξεύει αντικείμενα από απόσταση, ουρλιάζει ή ανοίγει την πόρτα να φύγει..  ΛΥΠΑΜΑΙ πάρα πολύ για τα παιδιά που κάθονται ήσυχα στην παρεούλα και που κι εγώ λαχταρώ να διδάξω.. Το ένα αγόρι συγκεκριμένα, λέει χυδαίες κουβέντες που ποτέ δεν είχα διανοηθεί πως μπορεί να πει 5χρονο παιδί.. Παλιά πάθαινε κρίσεις υστερίας όπως με ενημέρωσαν και γι`αυτό να μην το πολυζορίζω.. Τους έχω φωνάξει, τα έχω χαιδέψει και πάρει με το καλό, τα έχω βάλει να σκεφτούν λίγο παράμερα, τα έχω αφήσει να παίζουν ξέχωρα για να μπορέσουν τα άλλα να κάνουν λίγο μάθημα …όλα σχεδόν τα δοκίμασα αυτή την μια βδομάδα. Απογοήτευση. Γιατί ακόμα και αν καταφέρω να επικρατήσει σχετική ησυχία, δεν θα είναι για πολύ απερίσπαστα και σε σχέση με όσα θα ήθελα να κάνω, κάνω τελικά το 1/8. Εκεί που ανταποκρίνονται σχεδόν όλα με ενθουσιασμό είναι στα τραγούδια και στη μουσικοκινητική. Τρελαίνονται για τραγούδια με κινήσεις και αστείο στίχο. Απλά ψυχοκινητικά παιχνίδια κεντρίζουν επίσης το ενδιαφέρον τους. Η προηγούμενη νηπιαγωγός, μόνο τους τραγούδαγε από ο,τι έμαθα. Και τραγούδια όπως το "Τραμ" και άλλες επιτυχίες των Ζουζουνιών.

Λόγω της κατάστασης οι οδηγίες που έχω πάρει από την προϊσταμένη μου είναι να δίνω όλη μου την προσοχή στην προστασία της σωματικής τους ακεραιότητας, να είναι ασφαλή και να προσπαθήσω να τα βοηθήσω όσο μπορώ στο θέμα της γλώσσας και της επικοινωνίας. Το επίπεδο λόγου είναι πολύ χαμηλό γιατί τα πιο πολλά παιδιά επικοινωνούν στην ελληνική γλώσσα μόνο στο σχολείο ή έρχονται σαν απλοί ακροατές. Έτσι ξεκίνησα το θέμα "Το σώμα μου-ο εαυτός μου" με στόχο να τα βάλω στη διαδικασία να μιλήσουν για τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους, να καλλιεργηθεί σιγά σιγά οι αυτοπεποίθησή τους και να δεθεί η ομάδα με κάποιες απλές δραστηριότητες συναισθηματικής αγωγής.

Οι πρώτες ζωγραφιές των παιδιών για τις οικογένειές τους ήταν χαρακτηριστικές αποκαλύψεις της πηγής του προβλήματος..

 

Επιστρατεύοντας όλες μου τις δυνάμεις, θα το παλέψω και την εβδομάδα που έρχεται.  Που θα πάει, θα έρθουν και καλές στιγμές! Προς το παρόν κοιτάζω όλα αυτά τα βιβλία με θέματα και δραστηριότητες στη βιβλιοθήκη μου και με πιάνει μελαγχολία…

 

20 Σχόλια

  • Ο/Η ΒΑΣ λέει:

    Καλησπέρα και πάλι! Νηπιαγωγός είμαι κι εγώ και δεν φαντάζεσαι πόσο σε καταλαβαίνω. Μην απογοητεύεσαι πάντως…εγώ δουλεύω 9 χρόνια στο Δημόσιο σχολείο και 6 πιο πριν σε ιδωτικά. Τα παιδιά έχουν αλλάξει πολύ, υπάρχουν δυστυχώς πολλές ιδιαιτερότητες και δυσκολίες-μαθησιακές και συμπεριφοριστικές- που έχουν δυσκολέψει πολύ το έργο μας. Καλούμαστε να τα λύσουμε όλα τα προβλήματα εμείς, και τις περισσότερες φορές αυτό μου φωνάζει κι εμένα το μυαλό μου και η συνείδησή μου.Όμως, επειδή έρχονται φορές που κοντεύω να "κλατάρω" από το πολύ το"δούναι", σκέφτομαι ότι θα έπρεπε τελικά,να αρκεστούμε αρχικά- και όσο χρειάζεται κάθε φορά- σε αυτό που χρειάζονται περισσότερο τα παιδάκια μας την αγάπη, την αγκαλιά και την αίσθηση της ασφάλειας. Κι έπειτα, όταν θα ηρεμήσουν (γιατί απ` τα παραπάνω εξαρτάται περισσσότερο η ηρεμία των παιδιών), δίνεις και τις γνώσεις για την ανάπτυξη του νοητικού τους επιπέδου. Δούλεψε πολύ με το συναισθηματικό και το κοινωνικό κομμάτι, κι ας είναι λίγο αργά.

    Σου συνιστώ ένα πολύ καλό βιβλίο, που δουλεύω κι εγώ αυτόν τον καιρό με ένα project για τα συναισθήματα και τις κοινωνικές δεξιότητες, της Νίκης Κάντζου, "Ο κήπος των συναισθημάτων". Θα σε βοηθήσει στη δουλειά σου.

    Έχω κι εγώ ένα ιστολόγιο με τίτλο "Ταξίδι στη χαρά της δημιουργίας" λέγεται, όπου μπορείς να πάρεις μια ιδέα για χειροτεχνίες και κατασκευές. Δεν βάζω τίποτε άλλο προς το παρόν, γιατί δεν έχω πολύ χρόνο. Θα χαρώ να σε έχω αναγνώστρια και να βοηθήσω λίγο στο ξεκίνημά σου.

    Ό,τι χρειαστείς…μη διστάσεις. Καλό βράδι και φυσικά καλή και ήρεμη εβδομάδα!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Βασιλική μου αισθάνομαι οτι πραγματικά με καταλαβαίνεις και σ`ευχαριστώ για όσα μου γράφεις! Συμφωνώ απόλυτα με όλα. Το βιβλίο θα το ψάξω με την πρώτη ευκαιρία, αγαπώ πολύ τα βιβλία τέτοιου είδους. Είναι σωτήρια. Το ιστολόγιό σου καταπληκτικό, ήδη το πρόσθεσα στους συνδέσμους μου και εννοείται οτι εγινα fan!!! Σήμερα μάλιστα φτιάξαμε με τα παιδιά φθινοπωρινά δέντρα παρόμοια με τα δικά σου!Σκεφτόμουν να κάνω κάτι τέτοιο και η επίσκεψη στο blog σου μου έδωσε την τελική ώθηση.
      Να είσαι καλά!
      Φιλιά πολλά!

  • Ο/Η marilia λέει:

    Ωραία, βρήκες τοίχο. Δεν πειράζει, οι… λαμαρίνες φτιάχνονται. Εσύ να 'σαι καλά. Όχι, δεν αστειεύομαι. Απλά θέλω να πω ότι είναι πολύ φυσικό να 'σαι απογοητευμένη με την κατάσταση που συνάντησες. Είναι όμως η πρώτη μόνο εβδομάδα. Θα δοκιμάσουν τις αντοχές σου, θα τις τραβήξουν στα άκρα, θα σε περάσουν από 40 κύματα. Εσύ ξέρεις τι πρέπει να κάνεις και θεωρώ πως πρέπει, σε πρώτη φάση, να φροντίσεις για την ασφάλειά τους, σωματική και συναισθηματική. Τα βιβλία με τις ιδέες και τις δραστηριότητες δε χάνονται. Εφαρμόζουμε πάντα αυτά που μας ζητούν, με τον τρόπο τους, τα παιδιά. Και μάλλον θέλουν στήριξη σε συναισθηματικό επίπεδο και μετά σε γνωστικό.

    Κατανοώ απόλυτα την ανάγκη σου να "σιωπήσεις" και την άρνησή σου για "ενημέρωση". Εδώ θα 'μαστε για αποφόρτιση και αλληλοσυμπαράσταση. 😉

    Τα σβουριχτά σνουποφιλιά μου

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Μαριλία μου γλυκιά ………….τί υπέροχο σχόλιο!!! Υποκλίνομαι στην ικανότητα ενσυναίσθησης και ευγένειάς σου. Έχεις ζυμωθεί για τα καλά με τα παιδιά και έχεις ορθολογιστική αντίληψη της πραγματικότητας χωρίς όμως να χάνεις τη γλυκύτητα και την παιχνιδιάρικη διάθεση σου! Σ`ευχαριστώ που με στηρίζεις!!!
      Πολλά πολλά φιλιά!!!

  • Ο/Η mairyliscious λέει:

    αυτη τη στιγμη ειναι σαν να ερχονται ξανα σχολειο πρωτη μερα οποτε θελει χρονο να γνωριστειτε και να γινετε ομαδα ! μην απογοητευεσαι τοσο ευκολα αγαπη δωσε ερεθισματα και ολα θα παρουν το δρομο τους δωσε τους τη ψυχη σου και θα δεις ποσο θα ανοιχτουν και θα γινετε ολοι μια αγκαλια ειμαι σιγουρη για αυτο !

    μην ακους ανθρωπους που λενε οτι τα παιδια ειναι περιπτωσεις !

    δεν μου αρεσουν καθολου τετοια σχολια γιατι το καθε παιδι εχει το κουμπι του το δικο του κοσμο τη δικη του ψυχουλα αλλα ειναι ευκολα αλλα δυσκολα και αυτα ειναι παιδια και αν προσπαθησεις ειμαι σιγουρη οτι θα επικοινωνησετε

    οταν νιωσουν ασφαλεια και οτι τα αγαπας θα ξεκουμπωθουν θα ηρεμησουν οσο αυτο ειναι εφικτο γιατι υπαρχουν περιβαλλοντικοι παραγοντες (οικογενεια , προβληματα) που μπορει να μην τους το επιτρεπουν !

    κανε τα να θελουν καθε πρωι να τρεχουν να ερθουν σχολειο και τοτε θα ειστε ολοι χαρουμενοι !!!!!!!!!!και εσυ και εκεινα !

    σε φιλω γλυκα …

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Μαρία μου κανόνες έχουν μπει προ πολλού με τη σύμπραξη των παιδιών και έχουν αναρτηθεί στην τάξη. Δεν λύνονται δυστυχώς όλα με τους απλούς αυτούς τρόπους. Δυστυχώς ναι, υπάρχουν παιδιά που είναι "περιπτώσεις" και αν το αμφισβητείς είναι επειδή ίσως δεν σου έχει τύχει. Δεν μιλάω για παιδιά ζωηρά, υπερκινητικά ή ήπια επιθετικά. Μιλώ για παιδιά που έχουν διαταραγμένο ψυχικό κόσμο και γίνονται αυτοκαταστροφικά ή επικίνδυνα για τα υπόλοιπα παιδιά.
      Το ιστολόγιο της Βασιλικής, υπάρχει στους συνδέσμους μου, μπορείς να μεταφερθείς πατώντας στο όνομά της.
      Φιλάκια!

  • Ο/Η mairyliscious λέει:

    φροντισε απο τωρα να βαλεις ορια και κανονες τους οποιους θα φτιαξουν τα ιδια τα παιδια για να τους τηρουν και να υπαρχουν αντιστοιχες ποινες για οσα δεν τους τηρουν ειναι πολυ σημαντικο για να μπορεσεις μετα να δουλεψεις οπως θες !

    μακια

  • Ο/Η mairyliscious λέει:

    πως μπορω να δω το ιστολογιο σου βασιλικη ! πολυ ενδιαφεροντα οσα γραφεις συμφωνω μαζι σου τον κηπο των συναισθηματων θελω και εγω να τον αγορασω !

  • Ο/Η astropeleki λέει:

    Άντριά μου μου θύμησες τα δικά μου πρώτα βήματα όταν δούλεψα για πρώτη φορά στον παιδικό σταθμό. Που όλα φαίνονται βουνό μπροστά μας και προσπαθούμε να τηρήσουμε κάποιες ισορροπίες για να υπάρχει καλό κλίμα μέσα στην τάξη! Μην αγχώνεσαι.. έτσι είναι δυστυχώς στην αρχή.. Είναι πολύ νωρίς ακόμη για να απελπίζεσαι! Κάθε αρχή και δύσκολη. Με τον καιρό τα παιδιά θα σε αγκαλιάσουν και εκείνα, γιατί εσύ είναι δεδομένο ότι τα έχεις βάλει στην ποδιά σου 🙂 Δώσε τους λίγο χρόνο παραπάνω. Είναι δύσκολο, το καταλαβαίνω, να μην καθονται ούτε σε κύκλο, να αποσυντονίζουν το σύνολο της τάξης και στο τέλος να νομίζεις ότι δεν έχεις δώσει τίποτα. Προσαρμογή για όλους είναι αυτή η περίοδος. Και πίστεψέ με, όσο και αν δυσκολεύεσαι με τα παιδιά με την προβληματική συμπεριφορά, να δεις που στο τέλος αυτά θα γίνουν και τα "αγαπημένα" σου. Θα δεις βελτίωση και μάλιστα μεγάλη με το πέρασμα του χρόνου. Σε νιώθω και σε καταλαβαίνω α-πό-λυ-τα 🙂

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Ευδοκία μου σ`ευχαριστώ για τη συμπαράσταση!Πίστεψέ με όμως, δε φταίνε τα δικά μου "πρώτα βήματα" αλλά είναι το τμήμα πολύ δύσκολο. Εχω δουλέψει 3 χρόνια σε ιδιωτικά νηπιαγωγεία και δεν έχω συναντήσει ξανά τέτοια παιδιά. Ούτε στα άπειρα ιδιαίτερα που έκανα από το πρώτο έτος στο Πανεπιστήμιο, ούτε καν στις πρακτικές… Πραγματικά έχω πελαγώσει με την περίπτωση ενός ειδικά παιδιού που χρειάζεται άμεσα παρακολούθηση από παιδοψυχολόγο και δεν ξέρω τί προβλέπεται στην περίπτωση αυτή. Όταν στην τάξη μας υπάρχει παιδί διαταραγμένο ψυχολογικά, πού μπορούμε να απευθυνθούμε για να μας βοηθήσουν στο χειρισμό της κατάστασης. Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι μην θέσει τον εαυτό του ή άλλα παιδιά σε κίνδυνο. Ας μην ξεχνάμε πως οι τελικοί υπεύθυνοι και υπόλογοι είμαστε πάντα εμείς…
      Φιλάκια!!

  • Ο/Η marilia λέει:

    Στο/στη Σύμβουλο, καλή μου, θα απευθυνθείς! Πρώτα τηλεφωνικά κι αν αρνηθεί (το θεωρώ απίθανο) ή καθυστερήσει να έρθει, τότε και εγγράφως.

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Μαριλία μου αυτό σκεφτόμουν να κάνω αλλά σίγουρα ο,τι γίνει θα είναι μετά από συνεννόηση και με τη συνάδελφο εφόσον είναι ολοήμερο και οι αποφάσεις λαμβάνονται από κοινού. Σ`ευχαριστώ!

  • Ο/Η mairyliscious λέει:

    me sugxwreis dn eipa kati gia na se kanw na niwseis asxhma 🙁

  • Ο/Η spirou λέει:

    Πω πω βρε Άντρια είδα όλες αυτές τις ζωγραφιές και έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Πάλι καλά που έχεις εμπειρία από προηγούμενα χρόνια, έστω κι αν δεν είχες τέτοια παιδιά, και δεν είναι η πρώτη πρώτη χρονιά σου..

    Πάντως μην απογοητεύεσαι. Αφού έχεις τέτοιες περιπτώσεις, όντως το πιο σημαντικό είναι να φεύγουν σώα τα παιδιά από την τάξη. Όλα τ'άλλα είναι δευτερεύοντα. Πάντως πιστεύω ότι σιγά σιγά θα ηρεμήσουν κι αυτά, αφού βλέπουν πως έχουν κάποιον που νοιάζεται γι'αυτά. Δε θα κάνεις όσα είχες προγραμματίσει, αλλά σίγουρα θα κάνεις πολύ περισσότερα απ'όσα πιστεύεις γι'αυτά. Αν μέχρι τώρα έχουν δει τόσο άσχημα πράγματα και αδιάφορους ανθρώπους, εσύ θα είσαι μια όαση γι'αυτά.

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Σπιρού μου σ`ευχαριστώ πραγματικά. Μακάρι να πάνε όλα καλύτερα σιγά σιγά! Προς το παρόν άφησα τις αποστάσεις και έπιασα τις αγκαλιές και τα χάδια που είναι πολύ πιο αποτελεσματικά από τις φωνές. Τα 2-3 αγόρια με σοβαρά προβλήματα βέβαια….σε τίποτα δεν ανταποκρίνονται…….ουφ!εναποθέτω τις ελπίδες μου στο Θεό.

  • Ο/Η DEMI λέει:

    Καλησπέρα Άντρια,

    διαβάζοντας όσα έγραψες μου ήρθαν στο μυαλό εικόνες απο τα παιδάκια του παιδικού σταθμού που είχα κάνει πρακτική δυσκολεύτηκα γιατί τα είχα φανταστεί ρόδινα, όμορφα μα ήταν αλλιώς…. γι'αυτό καταλαβαίνω τις δυσκολίες που περνάς, όμως είναι η πραγματικότητα και εσύ την αντιμετωπίζεις προσπαθώντας με τον καλύτερο τρόπο.

    Πιστεύω και εύχομαι πως με την όρεξη,την υπομονή,τις γνώσεις, την καλοσύνη και την αγάπη που έχεις σε λίγο καιρό όλα θα γίνουν καλύτερα!!!

    • Ο/Η Άντρια λέει:

      Demi μου να είσαι καλά! Σ`ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Θα κάνω οπωσδήποτε ο,τι καλύτερο γίνεται και εύχομαι να μπορέσω να τα βοηθήσω. Πραγματικά μέσα από τα βιβλία, τις "εκθέσεις ιδεών" του Ασέπ και τα τόσο λίγα βιώματά μας από τη σχολή τα φανταζόμαστε όλα ρόδινα. Τα παιδιά φυσικά δε φταίνε σε τίποτα. Ούτε για τους συχνά άθλιους χώρους που στεγάζονται νηπιαγωγεία, ούτε που στριμώχνουν 25+ παιδάκια σε μια τάξη και είμαστε μόνες μας, ούτε που οι γονείς δεν συνεργάζονται μαζί μας.. Τους αξίζει όμως να κάνουμε ο,τι περισσότερο μπορούμε και πάνω από όλα να τους δώσουμε αγάπη.

  • Ο/Η Vassilis λέει:

    Είναι απίστευτο το πως αποτυπώνονται στις ζωγραφιές τα συναισθήματα και τα βιώματα των μικρών παιδιών. Τα … μολύβια φανερώνουν αλήθειες…

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.